All Chapters of ทะลุมิติทั้งที ขอเหมาสามีอสูรทั้งห้าคน: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงโม่ไป๋ ไป๋อันอันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พอเรียกสติกลับมาได้แล้ว ก็มองพ่อหนุ่มสุดหล่อตรงหน้าอีกครั้งหนังสัตว์ที่เขาพันไว้รอบตัว มีลวดลายแปลกประหลาด ไป๋อันอันเองก็ดูไม่ออกว่าเป็นหนังของสัตว์ชนิดไหน... การแต่งกายของพ่อหนุ่มสุดหล่อคนนี้ ดูเหมือนพวกมนุษย์ยุคดึกดำบรรพ์ในหนังสือไม่มีผิดหรือว่าตัวเองจะทะลุมิติมาอยู่ในโลกดึกดำบรรพ์แล้ว?แต่เมื่อมองผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติจนเกินไปตรงหน้านี้ ไป๋อันอันก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ จึงพิจารณานัยน์ตาสีเขียวที่ดูจริงจังและแน่วแน่คู่นั้นของเขาทันใดนั้น ไป๋อันอันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้นึกไปถึงหมาป่าขาวตัวใหญ่ดวงตาสีเขียวที่เห็นก่อนจะหมดสติไป ในใจก็พลันบังเกิดความคิดอันน่าตื่นตระหนกขึ้นมา“ท่าน... เป็นปีศาจหมาป่าหรือ?”ไป๋อันอันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่มือกลับกำแน่น บังคับตัวเองให้สงบลงในใจคิดว่า ต่อให้พ่อหนุ่มสุดหล่อตรงหน้าจะเป็นปีศาจหมาป่า แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับตนอย่างไรเสีย ในดวงตาสีเขียวคู่นั้นมีแต่ความหวังดีที่บริสุทธิ์เทียบกับสายตาเห็นแก่ตัวและน่าขยะแขยงของพวกคนในฐานทัพก่

“ต้าไป๋ ที่ท่านบอกว่ามนุษย์สัตว์อสูรธาตุไฟระดับห้าก่อนหน้านี้ มันคืออะไรกัน?”เมื่อได้ยินเสียงใสๆ ของแม่นางน้อย หมาป่าขาวตัวใหญ่ที่หมอบอยู่ข้างเท้าก็เงยหน้าขึ้นดวงตาที่เปล่งประกายสีเขียวอันลึกลับจ้องมองไปที่ไป๋อันอัน คิดว่านางคงจะเป็นมนุษย์สัตว์อสูรสายพันธุ์พิเศษที่มาจากดินแดนอื่นจึงค่อยๆ อธิบายให้ไป๋อันอันฟังอย่างละเอียดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่แท้โลกใบนี้ตัวเมียมีจำนวนน้อยมากโดยพื้นฐานแล้ว เผ่าพันธุ์หนึ่งที่มีสมาชิกหลายสิบคน อย่างมากก็จะมีตัวเมียเพียงหนึ่งหรือสองตัวเท่านั้น ที่เหลือเป็นตัวผู้ทั้งหมดทว่าเทพสัตว์อสูรก็มีความยุติธรรมมาก จึงได้มอบความสามารถพิเศษให้กับตัวผู้ ซึ่งก็คือระดับพลังมีธาตุน้ำ ธาตุไฟ ธาตุไม้ และธาตุดินกล่าวกันว่ายังมีธาตุสายฟ้าอีกด้วย แต่ปัจจุบันทั้งดินแดนโลกแห่งสัตว์อสูรนี้ ยังไม่เคยปรากฏมาก่อนเป็นเพียงตำนานเล่าขานเท่านั้นอย่างไรก็ตาม พลังธาตุเหล่านี้จะปรากฏออกมาก็ต่อเมื่อมนุษย์สัตว์อสูรก้าวเข้าสู่ระดับห้าขึ้นไปส่วนระดับนั้น แบ่งออกเป็นระดับหนึ่งถึงระดับสิบอาศัยการฝึกฝนด้วยตนเอง มนุษย์สัตว์อสูรส่วนใหญ่จะอยู่ที่ระดับสามขึ้นไปยกเว้นพวกที่ขี้เ

ไป๋อันอันและเฟิงโม่ไป๋ที่คืนร่างเป็นหมาป่าขาวตัวใหญ่ กำลังเดินเคียงคู่กันไปในป่าเธอมองสำรวจทุกสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็นเฟิงโม่ไป๋บอกว่าที่นี่เรียกว่าป่าดึกดำบรรพ์แต่ไป๋อันอันกลับรู้สึกว่า ที่นี่มันดึกดำบรรพ์ตรงไหนกัน?นี่มันทัศนียภาพที่งดงามเกินคำบรรยายชัดๆมองออกไปสุดลูกหูลูกตา มีแต่ต้นไม้โบราณขนาดยักษ์ที่สูงเสียดฟ้ารากไม้ขดพันกันไปมา กิ่งก้านที่แผ่ขยายออกไปพร้อมกับใบไม้เขียวขจีหนาแน่น ช่วยบดบังแสงแดดที่แผดเผา ทำให้ไป๋อันอันที่ยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศนี้ รู้สึกสบายอย่างยิ่งตอนที่ทะลุมิติมายังต่างโลก ตนเองรู้สึกมึนงงและสับสน ประกอบกับการปรากฏตัวของเฟิงโม่ไป๋ ทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ จึงไม่ได้ชื่นชมทิวทัศน์ธรรมชาติที่หาดูไม่ได้ในโลกเดิมตอนนี้พอได้มาเห็นความงามของป่าที่ทั้งเก่าแก่และลึกลับแห่งนี้ ไป๋อันอันรู้สึกราวกับว่าเธอได้หลุดเข้ามาในดินแดนสวรรค์ที่ทำให้จิตใจเบิกบานไม่นานนัก ไป๋อันอันก็ถูกเหล่าพฤกษาและมวลบุปผาแปลกตาค่อยๆ ดึงดูดความสนใจไปจนตาลายหมาป่าขาวตัวใหญ่มองแม่นางน้อยข้างกายที่ดื่มด่ำกับธรรมชาติ เขาก็หรี่ดวงตาหมาป่าสีเขียวลง เชิดหัวหมาป่าขนาดใหญ่ขึ้น เพื่

เฟิงโม่ไป๋เงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่เปล่งประกายราวกับทางช้างเผือกของแม่นางน้อย เขารู้สึกราวกับว่าในนั้นมีแรงดึงดูดที่กำลังดูดกลืนวิญญาณของเขา ทำให้เขาจมดิ่งลงไปจนไม่อาจถอนตัวได้สายตาที่ประสานกันของทั้งสอง มีบางสิ่งบางอย่างเอ่อล้นออกมามากขึ้นเรื่อยๆ“อะแฮ่ม วันนี้ท่านล่าสัตว์มาได้หรือไม่?”เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มแปลกประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ ไป๋อันอันจึงรีบเอ่ยปากเพื่อทำลายความเงียบและความคลุมเครือนี้“อ๊ะ! อสูรหมูป่าน้อยของข้ายังอยู่ที่ริมลำธารโน่นเลย!”เฟิงโม่ไป๋ตบหน้าผากของตัวเอง รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยตอนนั้นรู้สึกเพียงว่า แม่นางน้อยหายตัวไป ก็เหมือนฟ้าถล่มลงมา จึงลืมเหยื่อของตนเองที่ล่ามาได้ไปเสียสนิท“อันอัน เจ้ารออยู่ที่นี่นะ ข้าจะกลับไปหาสักหน่อย”เมื่ออยู่ในอาณาเขตของตัวเองแล้ว เฟิงโม่ไป๋ก็ไม่กังวลว่าหมูป่านั่นจะมาจับตัวแม่นางน้อยไปอีกเขาจึงรีบคืนร่างเป็นสัตว์อสูร แล้วออกไปตามหาเหยื่อของตนในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ยิ่งเข้าใกล้ฤดูหนาวมากเท่าไร ทรัพยากรอาหารจะยิ่งขาดแคลนและล่าสัตว์ได้ยากขึ้นตัวเขาเองจะหิวโหยก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าปล่อยให้แม่นางน้อยต้องทนหิวล่ะก็..

เห็นเพียงชิ้นเนื้อกำลังถูกย่างอยู่บนแผ่นหิน จนเกิดเสียง “ฉ่า ฉ่า”กลิ่นหอมฉุยของเนื้อ ทำให้เฟิงโม่ไป๋อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายก่อนหน้านี้ตอนที่เขาย่างเนื้อให้แม่นางน้อย ไม่เห็นรู้สึกว่าเนื้อมันหอมขนาดนี้เลยเหตุใดพอผ่านมือของแม่นางน้อยแล้ว เนื้อพวกนี้ถึงได้ดูน่ากินล่ะ?เฟิงโม่ไป๋ชำเลืองมองแม่นางน้อยที่ยังคงง่วนอยู่กับการเลือกชิ้นเนื้อ ค่อยๆ ยื่นมือออกไป หวังจะขโมยเนื้อมากินเงียบๆ สักชิ้น“เพี๊ยะ”มือที่เฟิงโม่ไป๋แอบยื่นออกไป ถูกไป๋อันอันตีเบาๆเขาชักมือกลับ เห็นแม่นางน้อยจ้องมองเขาด้วยสายตาล้อเลียน“อะแฮ่ม ข้าแค่จะช่วยดูว่า... เนื้อมันสุกหรือยัง”ดวงตาสีเขียวของเฟิงโม่ไป๋ล่อกแล่กไปมาด้วยความขัดเขินนี่ตัวเองถึงกับอยากจะขโมยมื้อเที่ยงของแม่นางน้อยเชียวหรือ...“ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่ให้ท่านกินสักหน่อย รอสักครู่”แม่นางน้อยยิ้มจนตาหยีพลางเหลือบมองเฟิงโม่ไป๋แวบหนึ่ง จากนั้น ก็หันมองซ้ายมองขวา เพื่อให้แน่ใจว่ารอบข้างไม่มีสิ่งใดผิดสังเกตจึงยกมือน้อยๆ ขึ้น แล้วหยิบขวดซอสบาร์บีคิวขวดหนึ่งออกมาเมื่อเห็นแม่นางน้อยที่จู่ๆ ก็ทำให้ของสิ่งหนึ่งปรากฏขึ้นมากลางอากาศ จากนั้นก็มาอยู่ในมือ เ