Todos os capítulos de ทะลุมิติทั้งที ขอเหมาสามีอสูรทั้งห้าคน: Capítulo 21 - Capítulo 30

แต่ตอนนี้... บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเฟิงโม่ไป๋พลันปรากฏริ้วแดงระเรื่อขึ้นสายหนึ่งเขาเอื้อมมือใหญ่มาเกี่ยวกุมมือเล็กของไป๋อันอันไว้อย่างแผ่วเบา ในดวงตาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง แต่หากสังเกตให้ดีจะเห็นความประหม่าและกังวลซ่อนอยู่เล็กน้อย“ฮ่าๆ ต้าไป๋ ข้าก็ตกลงไปตั้งนานแล้วนี่นา...”ไป๋อันอันมองดูเฟิงโม่ไป๋ที่จู่ๆ ก็ทำท่าทางเหนียมอายเหมือนลูกสะใภ้ตัวน้อย เธอก็หลุดขำออกมาทันทีพลางเอ่ยเย้าแหย่เขา“การเป็นคู่ต้องทำตอนกลางคืน... พวกเราจะได้รับพรจากเทพสัตว์”เฟิงโม่ไป๋เงยหน้าขึ้น เมื่อมั่นใจว่าแม่นางน้อยเอาจริงแน่แล้ว เขาจึงเอ่ยปากอธิบายให้ไป๋อันอันฟังเมื่อมองดูต้าไป๋ที่ดูขัดเขิน ไป๋อันอันก็ก้มหน้าครุ่นคิด โลกแห่งสัตว์แห่งนี้จัดพิธีแต่งงานตอนกลางคืนงั้นหรือ?พวกเขาไม่มีญาติพี่น้อง เพราะฉะนั้น “คำนับฟ้าดิน” โดยการไหว้เทพอสูรก็คงพอมั้ง?ไป๋อันอันไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองคิดไปไกลคนละเรื่องแล้ว กลายเป็นว่าเธอพยักหน้าให้เฟิงโม่ไป๋อย่างเห็นพ้องเป็นอย่างยิ่ง“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้ข้าต้องล่าสัตว์ให้มากขึ้น!”เฟิงโม่ไป๋เมื่อได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น หมุนตัวตั้งใจจะไปล่าสัตว์ท

เป็นเครื่องหมายแสดงความซื่อสัตย์ของตัวผู้ที่มีต่อตัวเมียของตนเองหากตัวผู้บังอาจทรยศตัวเมียของตน จะต้องถูกพลังสะท้อนกลับอย่างเบาคือระดับพลังจะค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นคนไร้ค่าอย่างสิ้นเชิง อย่างหนักคือพลังสะท้อนกลับจนถึงขั้นเสียชีวิตส่วนหมาป่าขาวตัวใหญ่นั้น ที่ข้างเอวของเขามีลวดลายปีกสีชมพูประหลาดปรากฏอยู่จะว่าเป็นปีกก็ดูจะฝืนไปหน่อย อาจกล่าวได้ว่าเป็นเกลียวคลื่นสีชมพูที่ซัดสาดเข้าหาชายหาดจนกลายเป็นรูปปีกมากกว่าทั้งสองต่างรู้ดีว่า คงเป็นเพราะไป๋อันอันไม่ใช่คนในโลกอสูร ถึงได้มีลวดลายการเป็นคู่ที่แปลกประหลาดเช่นนี้เมื่อเทียบกับกรณีที่ตัวผู้ทรยศจนทำให้ตัวเมียสูญเสียตราพันธสัญญาคู่ครองไปการที่ตัวผู้สูญเสียตราพันธสัญญาคู่ครองนั้น ไม่ว่าจะเป็นเพราะตัวเมียของตนทอดทิ้งเขาหรือว่าเป็นเพราะตัวเมียของตนเสียชีวิตโดยอุบัติเหตุตัวผู้ที่สูญเสียตราพันธสัญญาคู่ครองจากสถานการณ์ข้างต้น จะไม่ได้รับผลกระทบรุนแรงเท่ากับการทรยศตัวเมีย อย่างมากก็แค่ระดับพลังลดลงสักหนึ่งหรือสองระดับ และสามารถค่อยๆ ฟื้นฟูได้ทว่ามนุษย์สัตว์ในโลกอสูรทั้งหมดต่างก็ซื่อสัตย์รักเดียวใจเดียว เมื่อปักใจเลือกตัวเมียคนแรกแล้

“ดีจริงๆ เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย!”ไป๋อันอันนอนตะแคงอยู่บนอกอันเนียนละเอียดของเฟิงโม่ไป๋ ดวงตาฉายแววยินดีปรีดาอย่างปิดไม่มิด“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ต้องทำบ่อยๆ หน่อย ไม่แน่ว่าอาจจะเลื่อนถึงระดับสามได้เลย”ไป๋อันอันได้ยินดังนั้น ก็มองค้อนชายหนุ่มผมขาวอย่างพูดไม่ออก แต่กลับเห็นดวงตาสีเขียวของเขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาที่ฉ่ำวาวราวกับน้ำในฤดูใบไม้ผลิ“เลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว เจ้าบอกไม่ใช่หรือว่ากระแสลมหนาวกำลังจะมา? วันนี้พวกเราต้องไปเก็บกักน้ำที่ลำธารเสียหน่อย ถือโอกาสดูด้วยว่ามีปลาบ้างไหม”แนวคิดเรื่อง “ปลา” นั้น เป็นสิ่งที่แม่นางน้อยเพิ่งเอ่ยถึงโดยไม่ตั้งใจเมื่อสองวันก่อน “ปลา” ก็คืออสูรหนามในโลกอสูรของพวกเขานั่นเองเฟิงโม่ไป๋เคยเห็นพวกมันที่ส่วนลึกของลำธาร เนื้อมก็น้อย กินก็ลำบาก แถมยังต้องลงไปจับในน้ำอีก ในโลกอสูรจึงไม่ค่อยมีอสูรคนไหนมองว่ามันเป็นอาหารแต่ในเมื่อแม่นางน้อยชอบ เฟิงโม่ไป๋ย่อมตอบสนองความต้องการของนางแน่นอนอีกอย่าง ก่อนหน้านี้อสูรกระโดดที่เขาไม่อยากจะจับ อ้อ ก็คือ “กระต่าย” นั่นแหละ ตอนนี้ก็อร่อยมากไม่ใช่หรือ?แม่นางน้อยมีมือที่คล่องแคล่ว สามารถเปลี่ยนสิ่งที่อสูรไม่เห็นค

ในป่าดึกดำบรรพ์ยังมีอะไรที่แปลกประหลาดแต่กินได้อีกบ้างนะ?เฟิงโม่ไป๋ขบคิดไปพลางกินไปพลางเพราะเขาเริ่มออกร่อนเร่ตั้งแต่ยังเล็ก ปกติจึงประทังชีวิตด้วยลูกหมูป่าเป็นหลัก เลยไม่เคยสังเกตสิ่งอื่นเลยความรู้ด้านนี้ของเฟิงโม่ไป๋ค่อนข้างจะแห้งแล้งไปสักหน่อยด้วยเหตุนี้ ปลาที่ย่างไว้จึงเหลือเพียงไม้สุดท้ายที่ยังไม่สุกดี“อันอัน เจ้านั่งกินอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ข้าจะไปล่าสัตว์เพิ่มอีกหน่อย เดี๋ยวจะได้พากลับไปด้วยกัน”เฟิงโม่ไป๋เห็นว่าได้เวลาต้องออกแรงแล้ว จึงรีบลุกขึ้นตบฝุ่นบนหนังสัตว์ออก“ตกลง”หลังจากได้รับความเห็นชอบจากแม่นางน้อยแล้ว เฟิงโม่ไป๋ก็กลายร่างเป็นหมาป่าขาวตัวใหญ่เดินมุ่งหน้าไปยังลำธารจุดที่ไป๋อันอันและเขาเลือกย่างปลานั้นอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งต้นไม้ใหญ่หันหน้าเข้าหาลำธาร เฟิงโม่ไป๋จึงสามารถมองเห็นแม่นางน้อยได้ตลอดเวลา เขาจึงไม่ค่อยกังวลนักและแล้วหมาป่าขาวตัวใหญ่ก็จมดิ่งลงสู่ภารกิจการจับอสูรหนามอีกครั้งส่วนไป๋อันอันก็ได้แต่จ้องมองชิ้นปลาตรงหน้าตาปริบๆ จากของดิบกลายเป็นของสุก จากของสุกกลายเป็นสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจออกมาต่อให้เธอจะกินอิ่มแล้ว เธอก็

ไป๋อันอันและเฟิงโม่ไป๋สบตากัน ทั้งคู่ต่างมีความคิดเห็นตรงกันในใจของเฟิงโม่ไป๋รู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องเล็กน้อยแม้ว่าเจ้าอสูรเสือตัวนี้จะบาดเจ็บ แต่มันก็ไม่อาจปกปิดสง่าราศีของอสูรเสือระดับห้าของมันได้เลยทว่าแม่นางน้อยของตนกลับไม่ได้ปันใจหรือให้ความสนใจมันมากนักนางมองมันเป็นเพียงอสูรแปลกหน้าธรรมดาๆ ที่ได้รับความเมตตาจากนางเท่านั้นเองหากไป๋อันอันรู้ว่าเฟิงโม่ไป๋กำลังคิดอะไรอยู่ เธอคงจะขำไม่ออกบอกไม่ถูกแน่ๆที่เธอชอบหมาป่าขาวตัวใหญ่น่ะเรื่องจริง แต่เขาเป็นชายหนุ่มผมขาวรูปงามนะเฟิงโม่ไป๋ไปเอาความคิดมาจากไหน ว่าเธอจะไปมีใจแปลกๆ ให้กับเสือตัวเบ้อเริ่มนั่นได้?แน่นอนว่าในตอนนี้ ในสายตาของไป๋อันอันมีเพียงเฟิงโม่ไป๋คนเดียวเท่านั้นแม้ว่าโลกเดิมที่เธอจากมาจะเป็นยุควันสิ้นโลก ผู้หญิงจำนวนมากจำต้องพึ่งพิงผู้ชายที่มีความสามารถเพื่อความอยู่รอดจนโลกเริ่มปรากฏปรากฏการณ์ผู้ชายหนึ่งคนมีผู้หญิงหลายคนแต่ไป๋อันอันทำใจยอมรับไม่ค่อยได้ ใครบ้างจะไม่มีความฝันลึกๆ ในใจที่อยากจะมีรักเดียวใจเดียวไปชั่วชีวิตล่ะ?หมาป่าขาวตัวใหญ่ไม่ล่วงรู้ถึงความคิดของไป๋อันอันเลยเขาจมดิ่งอยู่กับความดีใจที่แม่นางน