“ลดา...ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ”อัคคีปลอบเด็กสาวที่กอดเขาไว้แน่น ท่าทางเหมือนหล่อนจะไม่ชอบเสียงฟ้าลั่นฟ้าผ่าเอาเสียเลย เด็กสาวซุกหน้าลงกับอกของเขา“พี่เอ...ลดากลัวค่ะ เมื่อไหร่ฝนจะหยุดตกคะเนี่ย”“เดี๋ยวฝนก็หยุดแล้วล่ะ มันตกหนักอย่างนี้เดี๋ยวมันก็แล้ง เอาแน่เอานอนกับมันไม่ได้”“แต่ฟ้าลั่นแบบนี้ลดาไม่ชอบเลยค่ะ”“ถ้าอย่างนั้นก็กอดพี่แน่น ๆ สิจ๊ะ ลดาจ๋า”บทที่ 5 เสียงนั้นหวานมาก หวานจนตัวเองไม่คิดว่าเขาจะทำเสียงน่าเลี่ยนขนาดนี้ได้ยังไง ตายละวา...ที่เขาว่าความรักทำให้คนตาบอดมันเป็นจริงใช่ม้าย...เออ...คงใช่...อะไรกันนักหนาวะ...ถามเองตอบเองท่าจะบ้าซะแล้วจริงๆ ยิ่งหล่อนตัวสั่นก็ยิ่งทำให้อัคคีกอดรัดร่างบอบบางแต่ไม่น่าเชื่อว่านุ่มแน่นเต็มไม้เต็มมือ ขณะเดียวกันลดาก็เบียดตัวเข้าหาอกกว้างของเขา หล่อนสั่นเหมือนลูกนกในอ้อมกอดของเขา และอาการสั่นเทิ้มในอ้อมแขนทำให้ความร้อนในกายหนุ่มแล่นพล่าน ความเปียกชื้นบนเรือนร่างหญิงสาวทำให้กลิ่นกายจากตัวหล่อนอบอวลขึ้นมา เป็นกลิ่นหอมจรุงใจยิ่งนัก อัคคีอดที่จะแอบดมกลิ่นหอมยวนใจบนเรือนผมของหล่อนไม่ได้ ความอบอุ่นจากกายถึงกายทำให้ต่างก็ยิ่งกอดรัดกันแน่นขึ้
Última atualização : 2026-04-18 Ler mais