Todos os capítulos de Set อีโรติก เพื่อนเมีย: Capítulo 31 - Capítulo 40

ภาคินทำปากส่งเสียงกับนนวตราเบา ๆ ขณะนั้นเขาก็เริ่มขยับท่อนเอ็นที่ค้างคาอยู่ในตัวหล่อน ชักเข้าแล้วกระแทกกลับเข้าไปเบา ๆ มันทำให้นนวตราเสียวจนเกือบจะส่งเสียยงร้องออกมาแต่ภาคินอุดปากหล่อนด้วยฝ่ามือของเขา ปิดไว้จนแน่นพลางก็กระดกก้น เสียบเสยท่อนสวาทยึก ๆ เข้าไปในซอกขาของนนวตราที่ตอนนี้หล่อนกลัวแทบบ้าตาย สักครู่หล่อนก็ได้ยินเสียงเพื่อนสนิทพูดขึ้น“นึกว่าจะได้พบลูกค้า ที่ไหนได้ ดันโทรมาเลื่อนนัดปกะทันหันซะงั้น ว่าจะกลับมาชวนคินออกไปหาอะไรอร่อย ๆ ทานแก้เซ็งก็ดันไม่เจออีก สงสัยจะไปพบลูกค้าทั้งเจ้านายทั้งเลขา...เฮ้อ...เบื่อจริงจริ๊งเลย เอนหลังนอนเล่นที่โต๊ะทำงานคินเนี่ยล่ะ เผื่อว่าเดี๋ยวคินจะกลับเข้ามา”เสียงวลียาบ่นกระปอดกระแปดแต่นนวตราอยากจะร้องไห้ จะไม่ให้หล่อนร้องได้ยังไงเพราะตอนนี้ความกลัวมันจับใจหล่อน แต่ภาคินช่างไม่กลัวอะไรเลย เขายังซอยลำเอ็นเข้าไปในตัวหล่อนยิก ๆ และปะเหมาะที่ทั้งสองได้ยินเสียงวลียาเปิดคลิปจากโทรศัพท์มือถือดู เป็นคลิปตลกที่หล่อนเปิดเสียงจนดังทำให้กลบเสียงหายใจหนัก ๆ ของทั้งนนวตรากับภาคินไปจนหมด ถึงตอนนี้ภาคินก็เอามือออกจากปากของนนวตรา หล่อนจึงกระซิบบอกเขาว่า“คินขา...แนน

เด่นภูมิหยุดเคลื่อนไหว มือทั้งสองข้างจับข้อพับเข่า ดันไปข้างหน้า วางเข่าสาวข้างศีรษะ ส่งผลให้บั้นท้ายเธอลอยขึ้น เขาหยิบหมอนมารองใต้ก้นเธอ เพื่อให้มันอยู่ในท่วงท่าที่ต้องการ “คราวนี้ล่ะ มันกว่าเดิมแน่” เด่นภูมิมัน แต่เธออาจร้าวระบมมากขึ้นหลายเท่าร่างกายเธอเหมือนถูกตอกเสาเข็ม ทิ่มแทงหนักๆ แรงๆ ความเจ็บปวดตามเขาต้องการ ไม่ต้องเอ่ยถึง มากยิ่งกว่ามาก เจ็บยิ่งกว่าเจ็บ ร้าวรานลึกสุดแสน ช่องทางรักตอนนี้เหมือนอยู่ในแนวดิ่ง เมื่อเขาขยับเอวลงมา แท่งเนื้อร้อนดิ่งลงไปเบื้องล่างอย่างลึกล่ำ ตอกทุกความรู้สึกก่อนหน้านี้เพิ่มระดับคูณร้อย“โอ้ว...มันดีมาก ดีเหลือเกิน”“เจ็บ...เบาค่ะพี่ภูมิ...เจ็บ...อา” อีกคนเปล่งเสียงแห่งความสุข อีกคนกำลังอยากให้ช่วงเวลานี้หยุดลงทว่าเวลาไม่เอื้อกับปรียาวดีสักนิด กลั่นแกล้งเธอให้ได้รับความรู้สึกนี้ และบางช่วง ปรียาวดีอดคิดไม่ได้ว่า เวลาหยุดเดิน แต่เขาไม่หยุดพักเหนื่อย หรือแม้แต่นำตัวเองไปยังอีกฝั่ง กระโจนใส่ตัวเธอ ร่างกายสาวช้ำแล้วช้ำอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งต้องการให้เธอสะสมความปวดร้าว หรือจนกว่าเขาพอใจ“อา...” ถึงเวลาแห่งอิสรภาพเสียงที เมื่อเขาเดินท

“ทำไมจะไม่ได้ ตื่นเต้นดีออก” เธอค้านอะไรไม่ได้เช่นเดิม ยิ่งตอนนี้ยิ่งหมดโอกาสพูด เป็นเพราะปากเธอถูกปิดทับด้วยปากได้รูปของเด่นภูมิ จุมพิตครั้งนี้ไม่ได้ป่าเถื่อน เอาแต่ใจ ไม่ได้ทำให้ปรียาวดีเจ็บปวด ทางกลับกัน บ่อน้ำแห่งความชุ่มฉ่ำชโลมหัวใจช้ำๆ ของเธอ ให้มีชีวิตชีวา สัมผัสได้ถึงรสชาติของจุมพิตแท้จริง ซึ่งไม่บ่อยครั้งนักที่เธอประสบพบเจอ ร่างกายสาวร้อนซู่ซ่าขึ้นมาทันใด เดิมทีเด่นภูมิตั้งใจกระแทกปากลงบนปากนุ่มแรงๆ บดจูบหนักๆ เพื่อให้ปรียาวดีร้าวไปทั้งปาก ทว่าใจเจ้ากรรมอีกส่วนกลับห้ามไว้ จุมพิตเธออ่อนโยน นุ่มนวล มอบความหวานประดุจกระแสน้ำตาลไหลอาบร่าง บดเคล้ากลีบปากสีชมพูอ่อนเบาๆ คลอเคลียไม่ห่าง จากนั้นสอดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปาก อุดมด้วยความหวานหอม กระชากหัวใจเด่นภูมิสั่นไหวเขากอดร่างเล็ก ดันร่างเธอไปจนชิดขอบเคาน์เตอร์อ่างล่างหน้า ดึงชายเสื้อออกมาจากกระโปรงเลยเข่าเล็กน้อย ก่อนสอดมือเข้าไปข้างใน ขยับมือไปจนถึงสิ่งที่ห่อหุ้มความนุ่มหยุ่น เขาดันมันขึ้นไปอยู่เหนือทรวงอก เพื่อจะได้เคล้นคลึงเต้าอวบใหญ่ได้ถนัด“อืม” ความเสียวกระจายไปทั่วร่าง เมื่อถูกนิ้วมือเด่นภูมิปลุกปั่นเพลิงสวาท

เจ็ดวันต่อมา กลิ่นอาหารเที่ยงโชยเข้ามาในจมูก ของสามผู้อาวุโสของบ้าน ที่เดินเข้ามาในห้องกินข้าว เมนูเที่ยงนี้เป็นราดหน้าทะเล “กินหอมมาก หน้าตาก็น่ากิน ต้องอร่อยแน่ๆ” ละอองแก้วมารดาเด่นภูมิพูดเป็นคนแรก “ฉันก็ไม่เห็นว่า แกจะบ่นว่าอาหารที่เอ๋ทำไม่อร่อย มีแต่อร่อย อร่อยและอร่อย” ละเมียดอดแซวลูกสาวไม่ได้ “แม่ก็เหมือนกันแหละ ตั้งแต่เอ๋กลับมาอยู่ที่นี่ เจริญอาหารน่าดู อ้วนขึ้นแล้วนะแม่” “อย่าว่าแต่แม่อ้วนขึ้นเลย ฉันกับเธอก็น้ำหนักขึ้นพอกัน” เด่นชัยบิดาเด่นภูมิ ร่วมวงด้วย คนถูกชมว่าทำอาหารอร่อย มองทั้งสามด้วยรอยยิ้ม “กินกันดีกว่า ฉันเห็นราดหน้าตาเริ่มลายแล้ว สงสัยจะหิว” ทั้งสี่ลงมือกินราดหน้า ที่นอกจากหน้าตาอาหารจะน่ากิน รสชาติต้องยกนิ้วให้ เพราะอร่อยมาก “ภูมิไม่กลับมาบ้านเลยนะแม่ ปกติจะมานะ” ละเมียดบ่นถึงลูกชาย ปรียาวดีชะงักมือที่ถือช้อน เมื่อเอ่ยถึงเด่นภูมิ “จะไปสนใจทำไมว่ามันจะมาหรือไม่มา แต่แม่ว่าไม่มาน่ะดีแล้ว เพราะถ้ามาแม่จะด่าให้” ละเมียดนึกเคือ

คนส่งภาพมาให้คือลูกน้องในสวนปาล์ม ไว้วานช่วยตามดูความเคลื่อนไหวขอปรียาภรณ์ ลูกน้องเขายังบอกด้วยว่า ที่ได้ภาพรวดเร็ว เพราะเมื่อคืนนี้อำพลนอนค้างที่บ้าน หัวใจเด่นภูมิยิ่งเต้นแรงมากขึ้นเป็นสิบเท่าเด่นภูมิคิดเสมอว่า ปรียาวดีเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว เธอไม่มีวันมีใครนอกจากตน ทว่าความคิดนี้ถูกฉีกกระชากจากใจ กับความจริงที่ว่า เธอกำลังคบหาดูใจกับชายอื่น เด่นภูมิถึงกับเสียหลักกับภาพหลักฐานชัดเจนอย่างหนึ่งที่เด่นภูมิรู้ตัวคือ แม้พยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่า ไม่มีทาง สุดท้ายแพ้หัวใจตัวเอง รักปรียาวดีโดยไม่รู้ตัว หักห้ามใจไม่ได้ด้วย ที่ผ่านมาทุกสิ่งอย่างที่เขาทำกับเธอ คือกำแพงกั้นความรู้สึก เวลานี้มันพังไม่เป็นท่าและนั่นเด่นภูมิตระหนักอีกเรื่องหนึ่งว่า เขากำลังเสียปรียาวดีไป หัวใจเจ็บหนึบขึ้นมาทันใด เป็นเรื่องไม่คิดไม่ฝันว่าเกิดขึ้น แถมคนในบ้านเขารู้เห็นเป็นใจ สนับสนุนออกนอกหน้า รู้ทั้งรู้ว่า เธอเป็นอะไรกับตน ความคิดบางอย่างพุ่งใส่ใจคือ เขาไม่มีวันยอมเสียปรียาวดีไปเด็ดขาด เขาไม่ยอมเสียใจเป็นครั้งที่สองแน่นอนเขาไม่ยอมเสียของรักไปอีกครั้งแน่ ครั้งนั้นไม่ได้ป้องกัน แต่ครั้งนี้ ใครหน้าไหนคิดแย่งปรี