Tous les chapitres de : Chapitre 91 - Chapitre 100

เรื่องที่ 6 คุณหนูมณีรัตน์ บทที่ 1 เรือนใหญ่เจ้าพระยา สมัยรัชกาลที่ 4 บ่ายร้อนแผดเผา ลมแผ่ว ๆ ไม่คลายอุ่น คุณหนูมณีรัตน์ ลูกสาวคนเล็ก ยังบริสุทธิ์ผุดผาด ใบหน้างดงาม ตาโต ปากแดง ผิวขาวละเอียดดั่งหยกชอบหลบสายตามาที่สระลับหลังเรือน แช่น้ำเย็นดับร้อน โดยไม่รู้ดวงตาคู่หนึ่งซุ่มจ้องไอ้แรง ทาสล่ำสัน ผิวคล้ำจากแดดงาน กล้ามแน่น มันวนเวียนมาทุกบ่ายไม่ใช่เพราะรัก แต่ปรารถนาอยากจะได้ครอบครอง อยากลิ้มช่องลับขาวผ่องที่ยังไม่เคยชายแตะ อยากเห็นนางครางใต้กาย อยากสอดลำร้อนเข้าโพรงแคบให้สิ้นสติทุกครั้งเห็นนางในผ้าโจงรัด ลำแข็งเต้นตุบ ๆ ใต้กางเกง คืนก่อนมันช่วยตัวเองในมุมมืด นึกภาพคุณหนูเปลือยครวญคราง วันนี้มันจึงมาดักซ่อนรออีกแสงสาดผิวน้ำใส คุณหนูมณีรัตน์เดินมาด้วยท่าทางขี้เล่น ผมยาวสยายมันซ่อนพุ่มไม้ หัวใจมันเต้นรัว สายตาของทาสหนุ่มกวาดมองมือลูบเนื้อเบา ๆคุณหนูเหลียวมองรอบ  ๆ ไม่เห็นใคร แต่ทาสหนุ่มยิ้มกริ่ม"วันนี้ข้าจะได้เห็นของล้ำ" แรงพึมพำกระเส่านางปลดผ้าคาดอกเ

คุณหนูมณีรัตน์ 3"ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่ข้าชอบใจนัก"ทาสหนุ่มลูบเนินอูมเบาๆ ปลอบประโลม ความเงียบในกระท่อมแผ่ปกคลุมชั่วขณะ ลมโกรกพัดใบแฝกให้สั่นไหว เสียงนกร้องไกลๆ ดังแว่วมามณีรัตน์นอนแผ่หรา ร่างกายยังสั่นเทิ้มจากจุดสุดยอดที่เพิ่งผ่านพ้นนางมองทาสด้วยตาที่เริ่มคุ้นเคยกับความปรารถนา ร่างใหญ่นั่งข้างกาย ลูบไล้ต้นขาเรียวเรียบเนียน"คุณหนูยังไม่รู้จักความสุขแท้จริงหรอก ข้าจะสอนให้รู้จักทุกซอกทุกมุม"มือมันลากลงไปที่โพรงที่ยังเปียกชื้น นิ้วแตะเบาๆ ทำให้นางสะดุ้งอีกครั้งมณีรัตน์หอบหายใจหนัก ร่างอ่อนยวบราวใบไม้ร่วงหล่น โพรงสวาทยังเปียกชุ่มกลีบแคมบานแดงช้ำจากสัมผัสก่อนหน้าทาสแรงยกตัวคุกเข่าตรงหน้า มือหยาบกร้านถลกกางเกงผ้าหยาบลงช้าๆ เผยลำเนื้อร้อนผ่าวยาวใหญ่คล้ำเข้ม หลอดเลือดปูดโปนตามแนว ปลายหัวบานแดงก่ำเลื่อมเมือกใสวาวมณีรัตน์มองตาโตตกใจ ลุกพรวดแม้ร่องยังตุบซ่านไม่จาง "ใหญ่... ใหญ่เกินไป ข้ากลัวนักหนา"รอยยิ้มกริ่มผุดมุมปากทาส เขาดึงขาเรียวแน่นไม่ให้หนี "อย่าหนีนะคุณหน

คุณหนูมณีรัตน์ 5ร่างกายนางยังสั่นเทิ้มไม่หยุด โพรงสวาทเปียกแฉะชุ่ม น้ำเมือกผสมน้ำรักไหลนองพื้นไม้ เนินอกกะทัดรัดแดงก่ำ รอยบีบเม้ม ปลายนมชมพูอ่อนแข็งชูชันราวดอกไม้แย้มหน้าแดงระเรื่อเหงื่อผุดพราย ผมยาวสยายยุ่งเหยิง ดวงตาไร้เดียงสาแต่เต็มเปี่ยมความปรารถนาที่เพิ่งปลุกตื่นแรงยืนข้าง ๆ ลูบไล้เนินโหนกวนเบาๆ กระตุ้นกลีบแคมให้บานยิ่งขึ้น คล้ายนั่งพักหอบหายใจ ลำเนื้อคล้ำยังตุบซ่านไม่จางเพิ่มก้มลงเลียร่องสวาทที่เพิ่งว่าง ลิ้นปาดน้ำเมือกผสมวนเวียน รสเค็มหวานกรุ่นทำมันครางในคอ มณีรัตน์สะดุ้ง โพรงรักกระตุกตอบสนอง น้ำเมือกไหลเพิ่มคล้ายลุกขึ้น จับปากนางอมลำเนื้อตนที่เพิ่งถอน"ดูดทำความสะอาดสิคุณหนู"นางดูดวน ลิ้นเลียรอบฐาน รสคาวคลุ้งขึ้นจมูกเพิ่มถอนลิ้น ลุกยืนเพื่อถอดกางเกงเผยให้เห็นลำเนื้อคล้ำชักว่าวมองคุณหนูที่นอนแผ่ ขาอ้าออกด้วยมือของแรงที่จับไว้ รอยยิ้มของทาสหนุ่มยิ้มหวานทาสสาวคนอื่นไม่ได้ขาวแบบนี้ และสดใหม่ ท่อนลำคล้ำยาวหยาดด้วยน้ำเงี่ยนที่ใกล้ทนไม่ไหว คุกเข่าลง“ถึงตาบ่าวแล้วคุณหนู”

ขุนไกร 2 แก้วกัลยามองมือและฟูกที่เว้นที่ว่างไว้ ค่อยขยับขาออกเดินอย่างเสียไม่ได้ ด้วยใจเต้นรัวแรงเขาหัวเราะเบา ๆ เสียงนั้นทุ้มนุ่มราวน้ำผึ้งป่า “ยิ่งดื้อ กูยิ่งอยากได้ รู้หรือไม่”เขาคว้าข้อมือนาง จับข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้แน่นด้วยมือเดียว“ปล่อยข้า!” แก้วกัลยาตกใจ ดิ้นรนจนผมสยายกระจาย ขุนไกรยิ้มกว้าง ดึงนางเข้ามาใกล้จนร่างของทั้งคู่เกือบชิดกัน“กลัว ? หรือกลัวใจตัวเอง?” เขากระซิบเสียงต่ำมือแตะเอวบาง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอนาง “รู้ไหม ว่าผู้หญิงที่ดื้อแบบเจ้านี่แหละ ที่ทำให้กูอยากเอาที่สุด”แก้วกัลยาดิ้นรนต่อ เตะไปที่ขาของเขา แต่ขุนไกรหลบได้อย่างง่ายดาย เขาดึงนางเข้ามากอดจนหล่นลงเตียงไปพร้อมกัน เขาขึ้นทาบทับทันทีอย่างบุรุษแข็งแกร่ง“แรงเยอะ แต่ไม่เยอะเท่าข้าหรอกแม่หญิงงาม”เสียงล้อเลียนทำให้นางโกรธขึ้นมา แต่ความโกรธกลับจางหายเมื่อมือกร้านจับดาบดึงผ้าซิ่นขึ้นจนถึงเอว จับขานางแยกออกจากกัน“ท่าน ไม่นะ” สีหน้

ขุนไกร 4 แสงตะวันยามสายสาดส่องผ่านใบไม้ใหญ่ในป่าเขียวขจีใกล้เมืองชายแดน เสียงนกป่าขับขานผสมกับเสียงลำธารที่ไหลเอื่อยบ่ายนี้ตามแผนเขาต้องเตรียมตัวออกจากเมืองนี้เพื่อกลับเมืองหลวง แต่เพราะออเจ้าเมื่อคืนทำให้เขาติดใจจนอยากจะกินอีกสักหลายรอบขุนไกรขี่ม้าตัวใหญ่โดยมีแก้วกัลยานั่งด้านหน้า ท่าทียังขัดขืนแต่ขัดพ่อของตัวเองไม่ได้ จึงจำใจมากับเขาด้วย“มาทำไมกลางป่า”“เห็นพ่อเมืองบอกกูว่ามีน้ำตกงามนัก”“แค่น้ำตก ท่านขุนไม่เคยเห็นหรือไร”เสียงของนางกระเง้ากระงอดน่าใคร่จนเขาอยากจะจัดสักทีบนม้า แต่กลัวว่านางจะตกใจกระเจิงหนีอีก จึงเงียบเฉยกระทั่งได้ยินเสียงน้ำ“ถึงแล้ว” แก้วกัลยาบอกอ้อมแอ้ม ไอร้อนด้านหลังทำนางไขว้เขว แต่นางเองจะไม่ยอมง่าย ๆ อีกกลิ่นน้ำและเสียงนกทำให้นางยิ้มออกมา รอจนขุนไกรลงจากหลังม้า จึงตั้งท่าจะกระโดดลงแต่เขารวบเอวนางอุ้มลงเสียก่อน“ปล่อยข้า”แก้วกัลยาสะบัดหนีแล้วเดินไปยังริมธารน้ำใส หัวใจค่อยชุ่มชื้นขึ้นมาบ้างแ