Todos os capítulos de นางร้ายคนนี้... ขอหนีพระเอก: Capítulo 11 - Capítulo 20

ตอนที่ 11หนึ่งสัปดาห์เต็มๆคฤหาสน์เธียร์รี่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง บารอนเธียร์รี่กลับมาฮัมเพลงในตอนเช้าอย่างอารมณ์ดีหลังจากได้รับข่าวดีติดต่อกันหลายวัน ราวกับปาฏิหาริย์ จู่ๆ คู่ค้าที่เคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยก็ติดต่อกลับมาขอโทษขอโพย ท่าเรือที่เคยขึ้นค่าธรรมเนียมมหาโหดก็ปรับลดลงมาในอัตราปกติ ทุกอย่างที่เคยติดขัดกลับมาราบรื่นจนน่าประหลาดใจและที่สำคัญที่สุด ดยุกอาเดรียนก็เงียบหายไปเลย ไม่มีจดหมาย ไม่มีคำขู่ ไม่มีการติดต่อใดๆ ทั้งสิ้นโรซาเบลพยายามใช้ชีวิตให้สบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอกลับมานั่งจิบชาในสวน อ่านหนังสือที่ชอบ แต่ลึกๆ แล้ว เธอกลับไม่รู้สึกมีความสุขความสงบที่น่าอึดอัดนี้ มันน่ากลัวยิ่งกว่าพายุที่โหมกระหน่ำเธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์ นี่คือ "เกม" ของเขา เขาแค่คลายบ่วงที่รัดคอครอบครัวเธอออกเล็กน้อย ทำให้เธอตายใจ ทำให้พ่อของเธอมีความหวัง แต่เขาก็ยังคงเป็นคนกุมเชือกเส้นนั้นไว้ เขาสามารถกระตุกมันเมื่อไหร่ก็ได้ที่เขาต้องการเธอต้องหาอะไรทำ หาอะไรสักอย่างที่จะเป็น "อาวุธ" ของเธอเองในวันที่เขาหวนกลับมา แต่อาวุธที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ?เงินที่ได้จากการพนันเธอก็มอบให้พ่อไปหมดแล้

ตอนที่ 13หลังจากที่ตกลงเรื่องธุรกิจกันเป็นที่เรียบร้อย โรซาเบลก็รู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่มันคือความสำเร็จก้าวใหญ่ที่เกินกว่าที่เธอคาดฝันไว้มาก"ท่านอเล็กเซย์ คลาร่า วันนี้ดิฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ" เธอพยายามรวบรวมสติและค้อมศีรษะลงอย่างงดงาม"ดิฉันอยากจะรีบกลับไปร่างแผนงานและงบประมาณเบื้องต้นมาให้ท่านพิจารณาโดยเร็วที่สุด""จ้ะ!" คลาร่าโบกมือให้อย่างร่าเริง "รีบไปเถอะ แล้วอย่าลืมนะ พรุ่งนี้งานเลี้ยงที่วัง!""ฉันไม่ลืมแน่นอน" โรซาเบลยิ้มรับ ก่อนจะหันไปค้อมศีรษะให้ชายหนุ่มอีกครั้ง"ขอบคุณสำหรับโอกาสนะคะ ท่านอเล็กเซย์""ฉันรออ่านแผนงานของเธออยู่ คุณหนูโรซาเบล" เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นโรซาเบลหมุนตัวเดินจากไป และสายตาคมกริบสีเทาคู่นั้นก็มองตามแผ่นหลังระหงของเธอไปไม่ห่าง จนกระทั่งเธอเดินลับหายไปจากศาลาอเล็กเซย์ยังคงยืนนิ่ง จมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง เขาประหลาดใจ ประหลาดใจในตัวเองอย่างที่สุดจากที่เคยคิดว่าเธอเป็นเพียงสตรีชั้นต่ำที่พยายามใช้มารยาไต่เต้า วันนี้เขากลับได้เห็นอีกด้านหนึ่ง ความฉลาด ความมุ่งมั่น และแนวคิดทางธ

ตอนที่ 15ดูเหมือนว่าคืนนี้โชคจะเข้าข้างโรซาเบลอย่างแท้จริง...กำไลสีชมพูบนข้อมือของคลาร่ากลายเป็นจุดสนใจของงานแทบจะในทันที เหล่าคุณหญิงคุณนายและบุตรสาวขุนนางต่างพากันกรูเข้ามาสอบถามด้วยความสนใจใคร่รู้"ตายจริงคลาร่า! สร้อยข้อมือนั่นสวยจังเลย!""อัญมณีสีชมพูแปลกตาจัง ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน"คลาร่าผู้เป็นศูนย์กลางของวงสนทนา ยิ้มรับอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวตาม "สคริปต์สายมู" ที่โรซาเบลติวเข้มมาให้พูดเป๊ะๆ"นี่คือ 'กำไลแห่งดวงดาว' ค่ะ" คลาร่ากระซิบเสียงเบาราวกับเป็นความลับสุดยอด "โรซาเบลออกแบบให้ฉันเองเลยนะคะ เขาบอกว่าสีชมพูนี้สำหรับคนเกิดวันอังคารอย่างฉัน จะช่วยเสริมเสน่ห์และทำให้โชคดี แถมเสริมเรื่องความรัก ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะคะ ตั้งแต่ฉันใส่มาวันนี้ ฉันรู้สึกโชคดีไปหมดทุกเรื่องเลย!"คำพูดนั้นได้ผลชะงัด เหล่าสตรีต่างตาโตและเริ่มซักไซ้ไล่เลียงว่าวันเกิดของตัวเองต้องใส่สีอะไร...โรซาเบลยืนมองภาพความสำเร็จนั้นจากวงนอกอย่างชื่นชม เพื่อนรักของเธอช่างเป็นนักขายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า มีสายตาอีกคู่หนึ่งที่ไม่ได้มองความสำเร็จนั้น แต่กลับกำลังยืนมองใบหน้าด้านข้างที่เป

ตอนที่ 17เธอนั่งอยู่ตรงนั้น บนพื้นหญ้าที่เย็นชื้น นานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้โรซาเบลพยายามอย่างสิ้นหวังที่จะจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ชุดราตรีสีไพลินยับยู่ยี่จนดูไม่จืด เธอพยายามยกมือที่สั่นเทาขึ้นเพื่อจัดทรงผมที่เคยเกล้าไว้อย่างงดงาม แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย กิ๊บไข่มุกหลุดหายไปไหนก็ไม่รู้ ปอยผมหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจะกลับเข้าไปยังไง...เธอจะเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยสภาพนี้ได้ยังไง!ความอัปยศอดสูถาโถมเข้าใส่เธอราวกับคลื่นยักษ์ เธอนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้น พยายามคิดหาทาง ทางไหนก็ได้ ที่จะออกจากที่นี่ไปโดยที่ไม่มีใครเห็นต้องลุกขึ้น...ต้องไปจากที่นี่...เธอรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ใช้ลำต้นไม้ใหญ่ยันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่ทว่า...การร้องไห้อย่างหนัก ความรู้สึกกดดันมหาศาล และภาวะความเครียดที่สะสมมาทั้งหมด มันมากเกินไปทันทีที่เธอลุกขึ้นยืน โลกทั้งใบก็หมุนคว้าง ภาพตรงหน้าพร่าเลือน และทุกอย่างก็ดับวูบลงร่างของเธอกำลังจะร่วงลงกระแทกพื้นหญ้า แต่ทว่า...อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนก็ช้อนรับร่างของเธอไว้ได้ทันท่วงทีดยุกอาเดรียน เขากลับมาเขายื

ตอนที่ 19ไม่ใช่แค่ฝ่ายของโรซาเบลเท่านั้นที่โดนสอบสวนอย่างหนักณ ห้องทรงงานส่วนพระองค์ที่เคร่งขรึม ภายในพระราชวังหลวง ดยุกอาเดรียนกำลังยืนเผชิญหน้ากับครอบครัวของเขา พระราชา พระราชินี และองค์รัชทายาทธีโอดอร์ น้องชายของเขาบรรยากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก"อาเดรียน ลูกต้องอธิบายเรื่องเมื่อคืนนี้" องค์ราชินีเป็นฝ่ายเปิดประเด็น น้ำเสียงของพระองค์เรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ"การที่ลูกอุ้มสตรีคนหนึ่งออกมาจากงานเลี้ยงต่อหน้าแขกเหรื่อทั้งวัง มันกำลังทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียชื่อเสียง""เดิมที" พระราชาตรัสต่อเสียงเข้ม "พ่อกับแม่ต้องการให้ลูกแต่งงานกับเลดี้ เซราฟิน่า มันจะเป็นการแต่งงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งเพื่อการคานอำนาจและเพื่อความมั่นคงของตระกูลเรา"พระราชินีถอนหายใจ "แม่รู้ดีว่าเราไม่สามารถบังคับใจลูกได้ แต่แม่ต้องถามลูกตรงๆ ลูกจริงจังกับคุณหนูเธียร์รี่คนนั้นหรือเปล่า""ถ้าไม่จริงจัง" พระราชาเสริม "ก็จงถอยห่างออกมาซะ ลูกต้องแต่งงานกับคนที่เหมาะสมที่สุด ไม่ใช่เด็กสาวที่มีข่าวฉาวไม่เว้นวันแบบนั้น"อาเดรียนยืนนิ่งรับฟังคำตำหนิทั้งหมดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ แต