All Chapters of นางร้ายคนนี้... ขอหนีพระเอก: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 "นั่น...ไม่ใช่ฉัน"เกิดอะไรขึ้น...ทำไมร่างกายของเธอถึงขยับไปเอง? ทำไมทุกอย่างถึงได้อบอ้าวและน่าอึดอัดเช่นนี้ ราวกับมีใครบางคนกำลังทาบทับอยู่บนร่างของเธอเสียงลมหายใจหนักหน่วงและร้อนระอุ ดังอยู่ชิดริมหู ความอุ่นจากผิวกายที่เปลือยเปล่าของคนแปลกหน้ากำลังสัมผัสกับผิวของเธอ ชัดเจนจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นและทันทีที่เธอลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน ชายคนหนึ่ง ใบหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นใครเธออยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง แต่สิ่งที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากกลับเป็นเพียงเสียงครางสั่นพร่าในลำคอ เสียงที่ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นไปอีกริมฝีปากร้อนผ่าวบดขยี้ลงมาอย่างหิวกระหาย ปิดกั้นทุกคำพูดของเธอ กลืนกินเสียงประท้วงที่ไร้ความหมาย ลิ้นร้อนกวาดต้อนไล่ล่าอย่างช่ำชอง ขณะที่มือใหญ่ข้างหนึ่งบีบเคล้นสะโพกมนแน่น ตรึงเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ส่วนอีกข้างลากไล้ไปทั่วผิวกายเนียนละเอียด จุดไฟปรารถนาให้ลุกท่วมอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อนสมองของเธอกรีดร้องให้ปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับทรยศ มันตอบสนองต่อสัมผัสที่ทั้งหยาบโลนและเร่าร้อนอย่างน่าละอาย ทุกจังหวะที่เขาขย

ตอนที่ 3ในที่สุด โรซาเบลก็จำใจต้องลากสังขารตัวเองออกมาต้อนรับ ‘เพื่อนสนิท’ ตามบทบาท เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องรับแขกอันโอ่โถง ภาพของหญิงสาวที่นั่งรออยู่ก็ทำให้เธอถึงกับหยุดชะงักไปชั่วขณะคลาร่า นางเอกของนิยายเรื่องนี้ สวยกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้จากตัวอักษรมากมายนักเรือนผมสีบลอนด์ถูกรวบขึ้นเป็นมวยอย่างงดงาม เปิดให้เห็นลำคอระหงและผิวขาวอมชมพูราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดี ดวงตาสีฟ้าใสราวกับไพลินคู่นั้นทอประกายสดใสรับกับริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่ ทุกส่วนประกอบบนใบหน้าของหล่อนดูสมบูรณ์แบบราวกับภาพวาดของเทพธิดา ยากที่จะหาที่ติได้โรซาเบลสูดลมหายใจลึก พยายามสวมบทบาทของเจ้าของร่างเดิมให้แนบเนียนที่สุด ถ้าเธอจำไม่ผิด โรซาเบลคนก่อนมีนิสัยแอบหยิ่งเล็กน้อย ชอบทำตัวสูงส่งกว่าคนอื่น และหัวข้อสนทนาที่มักจะถูกหยิบยกขึ้นมาเพื่ออวดรสนิยมก็คือเรื่อง ‘แฟชั่น’แล้วแฟชั่นยุคบ้าบอนี่มันคืออะไรกันเล่า!...“ระยะนี้เห็นเธอเงียบไป ไม่ตอบจดหมายของฉันเลย ฉันเป็นห่วงก็เลยแวะมาเยี่ยม” คลาร่าเป็นฝ่ายเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้าสวยงามฉายแววกังวลเล็กน้อย“อ๋อ...” โรซาเบลอ้ำอึ้งไปชั่วครู่ ไม่รู้จะสรรหาคำตอบใดมาอธิบายด

ตอนที่ 5โรซาเบลแทบอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ!ผลการแข่งขันเป็นไปตามที่เธอคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด องค์รัชทายาทธีโอดอร์เป็นฝ่ายเฉือนชนะดยุกอาเดรียนไปเพียงปลายจมูกม้า เธอชนะพนันและได้เงินรางวัลก้อนโตมาครองสมใจ เนื้อเรื่องทุกอย่างยังคงดำเนินไปเหมือนกับที่เธอเคยอ่านมาทุกกระเบียดนิ้วหลังจากพิธีมอบรางวัลจบลง จะมีงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ที่จัดขึ้นเป็นพิเศษสำหรับราชวงศ์และเหล่าดยุกเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าครอบครัวของเธอที่มีบรรดาศักดิ์เพียงแค่บารอน ย่อมไม่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานสำคัญเช่นนี้เมื่อคิดได้ดังนั้น โรซาเบลจึงหันไปขอตัวกับคลาร่าเพื่อจะเดินทางกลับคฤหาสน์ แต่กลับถูกเพื่อนรักยื้อแขนเอาไว้พร้อมทั้งส่งสายตาอ้อนวอน“อยู่ต่อเป็นเพื่อนฉันก่อนนะโรซาเบล พี่อเล็กเซย์อนุญาตให้ฉันพาเพื่อนสนิทเข้าไปได้หนึ่งคน”ใจจริงแล้ว...งานเลี้ยงนี้คือสิ่งที่เธออยากหลีกเลี่ยงมากที่สุด ถ้าเรื่องราวยังคงดำเนินตามบทประพันธ์เดิม นี่คืองานเลี้ยงที่จะทำให้ชื่อเสียงของ ‘โรซาเบล’ ป่นปี้จนแทบไม่เหลือชิ้นดีภาพในนิยายฉายซ้ำขึ้นมาในหัว โรซาเบลคนเดิมจะฉวยโอกาสในงานเลี้ยงนี้เพื่อพยายามเข้าหาดยุกอาเดรียนอย่างเปิดเผย เธอจะจู่โจมเ

ตอนที่ 7"อื้อ!" โรซาเบลพยายามดิ้นรนและทุบตีอกแกร่งของเขา แต่เรี่ยวแรงของเธอกลับดูไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังของเขา จูบของเขาดุดันและเอาแต่ใจ เรียกร้องให้เธอตอบสนอง ลิ้นร้อนของเขาพยายามสอดแทรกเข้ามาอย่างคนดื้อดึง กลิ่นไวน์ชั้นดีผสมกับกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขาหอมจนน่ามึนหัวสมองของเธอกรีดร้องให้ปฏิเสธ แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับเริ่มทรยศ ความร้อนจากกายเขาส่งผ่านเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับจะหลอมละลาย ความทรงจำเร่าร้อนในคืนนั้นย้อนกลับมาอย่างไม่ต้องการ และเรี่ยวแรงต่อต้านของเธอก็ค่อยๆ อ่อนลงอย่างน่าละอายอาเดรียนรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงนั้น เขาลดความรุนแรงลง เปลี่ยนเป็นจูบที่ลึกซึ้งและช่ำชองยิ่งขึ้น มือใหญ่ที่โอบเอวเธออยู่เริ่มลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างเชื่องช้า แต่ทว่าปลุกเร้าทุกอณูในร่างกายเธอให้ตื่นขึ้น"ปากบอกไม่ แต่ร่างกายเจ้าซื่อสัตย์กว่าเยอะนะ โรซาเบล" เขากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ก่อนจะเริ่มซุกไซร้ลงมาที่ซอกคอขาวผ่องของเธอโรซาเบลเผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อเขากดจูบลงบนจุดชีพจร ลมหายใจของเธอหอบสะท้าน เขากำลังจะผลักเธอให้พิงกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่เบื้องหลัง สถานการณ์กำลังจะเลยเถิดไปจนก

ตอนที่ 9รถม้าของตระกูลเธียร์รี่วิ่งฝ่าความวุ่นวายยามบ่ายของเมืองหลวงอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่ย่านที่พักอาศัยของชนชั้นสูงที่โอ่อ่าที่สุด คฤหาสน์เอเวนดอร์ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาที่มองเห็นเมืองทั้งเมือง ราวกับป้อมปราการของจักรพรรดิที่เฝ้ามองเหล่าไพร่ฟ้าเบื้องล่าง มันทั้งงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกันโรซาเบลสูดลมหายใจลึก กอดกล่องคุ้กกี้รูปหัวใจสีแดงแปร๊ดไว้แนบอก เธอรู้สึกได้ถึงความสั่นสะท้านในร่างกายขณะก้าวลงจากรถม้า ชุดเดรสสีเพลิงที่เธอสวมใส่อยู่นั้นช่างล่อแหลมเสียจนคนขับรถม้าของเธอเองยังไม่กล้าสบตาแต่เธอบังคับให้ขาตัวเองก้าวเดินอย่างมั่นคง หรืออย่างน้อยก็แสร้งทำเป็นว่ามั่นคง"ฉันมาขอพบดยุกอาเดรียน" เธอแจ้งต่อพ่อบ้านหน้าตายคนเดิมที่ออกมาต้อนรับสายตาของพ่อบ้านกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มองชุดที่รัดรูปจนเห็นทุกส่วนโค้งเว้า มองเนินอกที่แทบจะล้นทะลักออกมา และมองกล่องคุ้กกี้สีแดงสดในมือของเธอ แววตาของเขาฉายแวว สมเพช อยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเรียบเฉยดังเดิม"ท่านดยุกไม่ได้แจ้งว่ามีนัดหมาย""บอกท่านไปว่า โรซาเบล เธียร์รี่ มาพบ" คราวนี้เธอใช้น้ำเสียงที่แสร้งทำเป็นหวานหยดย้อย "บอกท่านว่