ตอนที่ 41ในยามค่ำคืนที่แสนเหน็บหนาวและเงียบงัน คุกหลวงมืดสนิทมีเพียงแสงจันทร์ซีดๆ ที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ด้านบนโรซาเบลนั่งกอดผ้าห่มอุ่นๆ ที่เขาเอามาให้ ซบศีรษะลงบนหัวไหล่กว้างของดยุกอาเดรียนที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอเขามานอนเฝ้าเธอแบบนี้ ในห้องขังที่อับชื้นนี้ เป็นคืนที่สามแล้วและเขาก็ยอมทิ้งเตียงนอนนุ่มๆ ในคฤหาสน์หรูหรา มานั่งพิงกำแพงหินเย็นๆ เป็นเพื่อนเธอในคุกที่เงียบสงัดนี้ เขากับเธอได้พูดคุยกันมากขึ้น คุยกันในเรื่องที่พวกเขาไม่เคยคุยกันมาก่อน ทั้งเรื่องความฝัน ความกลัว และเรื่องราวในอดีตของเขา และความสัมพันธ์ก็แน่นแฟ้นขึ้นไปอีกในทุกๆ คืนที่ผ่านไปโรซาเบลเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ลอบมองเสี้ยวหน้าคมคายภายใต้แสงจันทร์สลัว ผู้ชายที่เคยเป็นปีศาจในสายตาเธอ...เธอรักเขา...เธอพูดกับตัวเองในใจ ในที่สุดเธอก็ยอมรับความจริงข้อนี้จนได้ เธอรักผู้ชายคนนี้อาเดรียนรู้สึกได้ว่าเธอกำลังมองเขา เขาจึงก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ จูบที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม"พรุ่งนี้แล้วสินะ" เขาพูดเสียงเบา "วันพิพากษาคดี"โรซาเบลพยักหน้าเบาๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกลัว"ไม่ต้องกลัว" เขาพูดราวกับอ่านใจเธ
Ler mais