บททั้งหมดของ One Night แล้วไง…ก็จะเอา (หมาเด็กไม่ยอม): บทที่ 11 - บทที่ 20

“เรากำลังจะไปไหนกัน” โมเน่ถามขึ้นขณะที่เธอนั่งบนรถของคิรัณแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ได้แต่ยิ้มและไม่ตอบคำถามใด ๆ เสียงเครื่องยนต์เร่งเครื่องพุ่งทะยานไปข้างหน้า แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไปเมื่อเขาอยู่หลังพวงมาลัยรถ แววตาและน้ำเสียงขี้เล่นกลายเป็นดุดันขึ้นทันตาคิรัณใช้เวลาไม่นานก็พาทั้งคู่มายังสนามแข่งรถแถวรัง

“ก๊อก ก๊อก”“ก๊อก ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตู รัวดังขึ้น“โอ๊ย…..ซี๊ด ใครแม่งเคาะประตูวะ” คิรัณสบถออกมาแต่ก็ไม่ยอมหยุดที่จะทำกิจกรรมตรงหน้าสำคัญที่มากสำหรับเขา“นะ นายจะไม่ไปเปิดประตูหรือไง” โมเน่ถามเสียงสั่นเพราะตัวเธอก็มีอารมณ์เช่นกันคิรัณยังถูไถท่อนเอ็นขึ้นลงช้า ๆ กับของสงวนภายใต้ผ้าบาง ๆ ของ

"แค่หมาลอบกัด เดี๋ยวเราก็เจอมันเอง" คิรัณเห็นคนที่ยืนตรงนั้นตั้งแต่ที่เขาเลี้ยวโค้งเพื่อที่จะตีรถกลับวนสนามแล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจเพราะเขาคิดว่า อาจจะแค่มาสังเกตการณ์เฉย ๆ แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะปล่อยยางรถให้กลิ้งมาหาเขา“มึงคิดว่าไง” พอตเตอร์ที่เดินมาถึงเอ่ยถามชายหนุ่มที่ตอนนี้ปล่อยคอเสื้อของรถถังลงแล้ว

“ผลัก”“โอ๊ยยย” โมเน่ร้องเสียงหลงเมื่อเธอถอยหลังชนใครบางคน เธอกำท่อนเหล็กแน่นขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวหันหลังกลับและง้างมือเตรียมจะฟาดทันทีแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะชายตรงหน้าคือคิรัณที่ทำหน้าตาตื่นตกใจวิ่งเข้ามาหาเธอ“พี่ ผมเอง คิรัณเอง” คิรัณรีบเอามือจับท่อนเหล็กก่อนที่เธอจะฟาดเขาเต็มแรงและจับมันโยนลงพื้

“หึ ป่านนี้ คงคิดไปต่าง ๆ นานาว่ากูเป็นคนทำสินะ” เดย์สบถกับตัวเองหลังจากที่เขาไล่เด็ก ๆ กลับบ้าน เขาก็มานั่งปิดโรงรถเอง เขาใช้ชีวิตแบบนี้มาเกือบปีหลังจากที่ออกจากชมรมแข่งรถของพอตเตอร์และมาทำสนามกับชมรมเอง เขาทุ่มทั้งแรงกายและเงินไปกับสนามมาก ๆ เพราะตัวเขาเองก็มาจากการแข่งรถข้างถนนมาก่อน ก่อนที่จะเจอ