登入“ไม่รู้ละ ยังไงพี่ต้องรับผิดชอบผม”คืนเดียวที่เธอพลาดเพราะเมากลับกลายเป็นปัญหาใหญ่ เมื่อหมาเด็กวิศวะไม่ยอมจบง่าย ๆ ตัวแม่อย่างโมเน่จะรับผิดชอบเจ้าหมาเด็กนี้ยังไงโปรดติดตาม
查看更多“พี่โมเน่เป็นไรไป ทำไมทำหน้าตาลุกลี้ลุลนแบบนั้น” คิรัณถามโมเน่ในขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูเข้าบ้านสวนที่เมืองกาญ วันนี้เป็นวันนัดรวมตัวกินข้าวของครอบครัวกัน โดยมีแม่ของเขา คาเทียร์ และแม่ของโมเน่ “ตื่นเต้นนิดหน่อย ฉันกลัวทำตัวไม่ถูก เพราะไม่ได้เจอนานตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ เลยนะ”โมเน่รู้สึกตื่น
เมื่อโมเน่ฟังมาถึงตอนนี้เธอจำได้แล้ว มันเป็นเรื่องราวของเธอเองนิน่า ย้อนกลับไปวันเกิดเหตุวัยเด็ก “นี่คิรัณ นายดูนะ พี่จะกระโดดจากพื้นตรงนี้ไปตรงหินโต๊ะนู้น เหมือนกบเลย” โมเน่ตั้งท่าเตรียมตัวกระโดดให้เขาดู “อย่านะมันลื่น ผมเคยแล้วได้แผลด้วย นี่” เด็กห
“นี่ คิรัณ หลังจากที่นายเดินไปเมื่อตอนบ่ายอ่ะ พี่นายก็เดินตามมาง้อยัยโกโก้ต่อ” โมเน่นั่งคร่อมลงบนตัวชายหนุ่มที่โซฟากลางห้อง ตอนนี้พวกเขากลับมาจากการเรียนและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวเรียบร้อยแล้ว และกำลังจะนั่งดูเน็ตฟลิกซ์ด้วยกัน แต่โมเน่อยากจะเม้าท์มอยเรื่องการง้อของพอตเตอร์ก่อน “ก็ดีแล้
ผ่านมาหลายวันแล้วที่คิรัณลงรูปบนไอจี เพื่อนที่อยู่ในไอจี หรือแก๊งที่เคยไปเที่ยวกับโมเน่ต่างเข้ามาแซวว่าในที่สุดเจ้าของก็มีหมาหวง ซึ่งก็ฟังดูแปลก ๆ แต่ก็นั่นละ เพื่อนเธอแซวมา โมเน่ก็ได้แต่ยิ้มขำ ๆ ไป แต่เพื่อนรักอย่างโกโก้นี่สิที่โมเน่เหมือนจะจับไต๋ได้เรื่องที่แอบคบกับพอตเตอร์ยังคงเป็นปริศนาที่ไม่ยอม
“พี่ต้องการอย่างนั้นจริง ๆ เหรอ?” คิรัณถอนจูบของเขาออกมาและถามเธอเพื่อความมั่นใจ โมเน่พยักหน้าเบา ๆ แทนคำตอบ ทำให้คิรัณไม่ลังเลที่จะสานต่อกิจกรรมเข้าจังหวะกับคนตัวเล็ก ในเมื่อเธอเองก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ แค่คืนเดียวคงไม่เป็นไร“หึ ถึงผมจะไม่ใช่คนแรก แต่ผมก็เด็ดไม่แพ้ใครเหมือนกัน” ชายหนุ่มรำพึงรำพันกับ
“เป็นไงบ้างพวกไม่เจอกันนาน สบายดีมั้ย” พอตเตอร์รุ่นพี่ปีสี่เดินเข้ามาตบไหล่ของคิรัณและพูดทักทายด้วยความสนิทสนม“ก็ไม่เท่าไรครับเฮีย” คิรัณยิ้มตอบกลับเล็กน้อยตามมารยาท รถถังที่เดินตามมาก็ทำตัวเก้ ๆ กัง ๆ เพราะไม่ยังไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นน้องเล็กสุดของกลุ่มนี้“อ่อ นี่รถถัง ผมหิ
“มอนายเปิดเทอมแล้วหรอ” โมเน่ที่เดินออกมาจากห้องเห็นคิรัณเตรียมตัวจะออกจากห้องไปมหาลัยเอ่ยทักขึ้น เพราะอันที่จริงเธอก็กำลังจะไปมหาลัยเช่นกัน“นี้พี่แก่แล้วจริง ๆ ด้วย ผมเรียนที่เดียวกับพี่ พี่เปิดเทอม ผมก็เปิดสิ” คิรัณเลิ่กคิ้วถาม“ห๊ะ จริงหรอเนี้ย” โมเน่อุทานด้วยความตกใจ เพราะเธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่
โมเน่เปิดประตูกว้างออกเพื่อให้ชายหนุ่มที่ลากกระเป๋าใบโตเข้ามาในห้อง และทันทีที่ชายหนุ่มลากกระเป๋าใบโตผ่านหน้าเธอไปกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ แบบผู้ชายลอยมาแตะจมูก เธอเผลอมองตามแผ่นหลังกว้างที่ตั้งตรง ไหล่หนาได้สัดส่วน และความสูงที่ทำให้เขาดูเกินคำว่า “เด็ก” ไปไกลนี่น่ะหรือ ‘เด็ก’ ในความหมายของแม่เธอเม้มริมฝ





