All Chapters of ฮูหยินชาวนาของแม่ทัพทมิฬ: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 10 : ค่ายกลหนามพิษและคำมั่นสัญญาเซียวเหยียนซานนั่งหอบหายใจอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ใบหน้าที่เคยซีดอยู่แล้วบัดนี้ขาวราวกระดาษ ริมฝีปากเป็นสีม่วงคล้ำจากพิษที่กำเริบหนัก เลือดลมตีกลับจากการฝืนใช้วรยุทธ์ทำให้เขาเจ็บปวดราวกับมีไฟเผาผลาญอวัยวะภายในมู่หว่านชิงง่วนอยู่หน้าเตาไฟ เคี่ยวยาหม้อใหญ่กลิ่นฉุนกึก นางใช้สมุนไพรฤทธิ์เย็นที่เก็บตุนไว้ทั้งหมดมาต้มรวมกันเพื่อระงับอาการของเขา"ดื่มซะ" นางประคองถ้วยยามาจ่อที่ปากเขาเซียวเหยียนซานเบือนหน้าหนี มือที่สั่นเทาพยายามดันถ้วยยาออก "ไม่ต้อง... เก็บยาไว้เถอะ... แล้วเก็บของซะ""พูดบ้าอะไรของท่าน!" มู่หว่านชิงดุเสียงเขียว"เจ้าต้องหนีไป..." เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติ "คนพวกนั้นคือหน่วย 'เงาโลหิต' พวกมันกัดไม่ปล่อย... ข้าบาดเจ็บ ปกป้องเจ้าไม่ได้... เจ้าหนีไปตอนนี้ยังทัน ทิ้งข้าไว้ที่นี่ ข้าจะเป็นตัวล่อให้เอง""ฟังนะ อาเหยียน!" มู่หว่านชิงวางกระแทกถ้วยยาลงบนโต๊ะจนน้ำยากระฉอก นางจับไหล่เขาทั้งสองข้างแล้วเขย่าเรียกสติ "ข้าลงทุนกับท่านไปตั้งเท่าไหร่! ทั้งค่าข้าว ค่าหมู ค่าสมุนไพร ค่าเสื้อผ้า! คิดจะมาเทกันง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ฝันไปเถอะ!"นางจ้องลึกเข้า

บทที่ 12 : เถ้าถ่านแห่งอดีตและขุมทรัพย์ในรอยเลือดกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วกระท่อมไม้ไผ่ที่เคยเงียบสงบ ผสมปนเปไปกับกลิ่นฉุนของน้ำส้มสายชูและกลิ่นไหม้จากควันระเบิดชีวภาพมู่หว่านชิงนั่งทรุดอยู่กับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง มือที่ยังกำกริชหยกดำแน่นสั่นระริกไม่หยุด ดวงตาจ้องมองร่างไร้วิญญาณของหัวหน้าหน่วยนักฆ่าที่นอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้า นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต... ที่นางฆ่าคนความคลื่นเหียนตีขึ้นมาจนจุกอก นางรีบหันหน้าไปทางหน้าต่างแล้วอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวและขยะแขยง"ทำใจดีๆ ไว้ มู่หว่านชิง..." นางตบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ "นี่ไม่ใช่โลกที่เจ้าจะมาโลกสวยได้อีกแล้ว ถ้าเจ้าไม่ฆ่ามัน มันก็ฆ่าเจ้า... และฆ่าอาเหยียน"ชื่อของชายคนรัก (ในนาม) ทำให้นางดึงสติกลับมาได้ นางรีบคลานเข่าไปดูอาการของเซียวเหยียนซานที่นอนหมดสติอยู่ ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนตาย ลมหายใจรวยรินและแผ่วเบาจนน่าใจหาย พิษในกายกำเริบถึงขีดสุดจากการฝืนใช้วรยุทธ์"อาเหยียน... อดทนไว้นะ ข้าจะไม่ยอมให้ท่านตาย"นางรีบตรวจดูบาดแผล โชคดีที่ไม่มีแผลลึกถึงอวัยวะสำคัญ มีเพียงรอยขีดข่วนและอาการช้ำใ

บทที่ 14 : เจียงหนานเมืองสายน้ำ และคฤหาสน์ร้างท้ายตรอกการเดินทางรอนแรมจากป่าเขามาสู่เมืองท่ากินเวลากว่าครึ่งเดือน ในที่สุด "หลิวซิง" (เซียวเหยียนซาน) และ "มู่หลัน" (มู่หว่านชิง) ก็มาถึงจุดหมายเจียงหนาน เมืองเอกทางตอนใต้ที่ถูกขนานนามว่า "เวนิสแห่งตะวันออก" ทันทีที่ก้าวเท้าลงจากเรือโดยสาร ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำเอามู่หว่านชิงต้องสูดหายใจลึกด้วยความตื่นตาตื่นใจคลองสายใหญ่ไหลผ่านกลางเมือง สองฝั่งแม่น้ำเรียงรายไปด้วยอาคารบ้านเรือนหลังคาสีดำตัดกับผนังสีขาวสะอาดตา สะพานหินโค้งทอดข้ามลำคลองเป็นระยะ เรือพายและเรือสินค้าขวักไขว่เต็มผืนน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้าดังเซ็งแซ่ผสมกับเสียงดนตรีบรรเลงจากหอนางโลม"คนเยอะมาก... และดูรวยมาก" มู่หว่านชิงกระซิบ ดวงตาเป็นประกายวาววับ "กลิ่นเงินลอยมาตามลมเลยท่านพี่"เซียวเหยียนซานในคราบคุณชายบัณฑิต (ที่ตอนนี้เริ่มชินกับบทบาทแล้ว) กางพัดในมือบังแดดให้นางอย่างเป็นธรรมชาติ "เมืองนี้เป็นชุมทางสินค้าจากทั่วแคว้น ทั้งผ้าไหม ใบชา และเครื่องเคลือบ... แต่ค่าครองชีพก็สูงลิ่วเช่นกัน เงิน 600 ตำลึงของเรา ถ้าไม่ระวัง อาจหมดภายในไม่กี่เดือน""ไม่ต้องห่วง ข้ามีแผ

บทที่ 16 : กลยุทธ์ของหมดและศัตรูในเงามืดบรรยากาศหน้าร้าน 'เรือนบุปผาหยก' ในยามสาย ร้อนแรงยิ่งกว่าแสงแดดแผดเผา สตรีจากทั่วสารทิศในเมืองเจียงหนาน ทั้งคุณหนูในห้องหอ ฮูหยินขุนนาง ไปจนถึงสาวใช้ที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ต่างเบียดเสียดยัดเยียดกันเพื่อแย่งชิง "สบู่หยก" ที่ร่ำลือกันว่าใช้แล้วจะงดงามดุจเทพธิดา"อย่าดัน! ข้ามาก่อน!" "เถ้าแก่! ข้าให้สองเท่า! เอาสบู่ลายหงส์มาให้ข้า!" "หมดหรือยัง! ข้ายืนรอมาครึ่งค่อนวันแล้วนะ!"ความโกลาหลเริ่มบังเกิดเมื่อสินค้าล็อตแรกที่มู่หว่านชิงเตรียมไว้ 500 ก้อน... หมดเกลี้ยงภายในชั่วก้านธูป!มู่หว่านชิงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้สัก เหงื่อตก นางไม่คิดว่ากระแสจะแรงขนาดนี้ "ใจเย็นๆ เจ้าค่ะทุกท่าน! สินค้าล็อตแรกหมดแล้วจริงๆ ...""อะไรนะ!?" เสียงโวยวายดังระงม ลูกค้าบางคนเริ่มแสดงอาการไม่พอใจ ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่สองสามคนที่เป็นบ่าวรับใช้เริ่มทำท่าฮึดฮัดจะพังร้าน "ร้านเปิดวันแรกของก็หมดแล้ว? หลอกลวงหรือเปล่า!?"สถานการณ์ทำท่าจะบานปลาย เสี่ยวเป่าหน้าซีดตัวสั่นหลบอยู่หลังเสา ทันใดนั้น...ปัง!ฝ่ามือหนาตบลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่น แต่ไม่ทำให้ไม้แตก หลิวซิง (เซียวเหยียนซาน

 บทที่ 18 : จุมพิตนางฟ้าและเทศกาลโคมไฟสีเลือดความสำเร็จของร้าน 'เรือนบุปผาหยก' พุ่งทยานจนฉุดไม่อยู่ ด้วยอิทธิพลของฮูหยินซู (ภรรยานายอำเภอ) ที่กลายเป็นลูกค้าวีไอพีเบอร์หนึ่ง และสินค้าตัวใหม่ "ลิปสติกจุมพิตนางฟ้า" ที่เปิดตัวได้อย่างงดงาม ทำให้ร้านเล็กๆ ท้ายตรอกกลายเป็นแลนด์มาร์คที่สตรีทุกคนในเจียงหนานต้องมาเยือนมู่หว่านชิงนั่งนับเงินจนนิ้วล็อก "อาเหยียน... เดือนนี้เราทำกำไรได้ 1,000 ตำลึง! เราคืนทุนทั้งหมดแถมยังมีเงินเหลือเก็บอีกเพียบ!"นางเงยหน้ามอง 'ผู้จัดการร้าน' รูปหล่อที่กำลังนั่งเช็ดใบมีดสั้นอยู่มุมห้อง "วันนี้วันเทศกาล 'ชีซี'  ร้านรวงในตลาดปิดเร็วเพื่อไปฉลอง... เราปิดร้านเร็วหน่อยดีไหม? ข้าอยากไปดูโคมไฟ"เซียวเหยียนซานเก็บมีดเข้าฝัก ยิ้มบางๆ "ตามใจเจ้าสิ... เถ่าแก่เนี้ยทำงานหนักมาทั้งเดือน สมควรได้พักผ่อน"...ค่ำคืนแห่งแสงสีเมืองเจียงหนานในยามค่ำคืนของเทศกาลชีซี งดงามราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด โคมไฟกระดาษหลากสีนับหมื่นดวงถูกแขวนประดับตามบ้านเรือนและสะพานหิน แส