All Chapters of ฮูหยินชาวนาของแม่ทัพทมิฬ: Chapter 1 - Chapter 10

32 Chapters

บทนำ : กลิ่นคาวเลือดในคืนพายุคลั่ง

บทนำ : กลิ่นคาวเลือดในคืนพายุคลั่งความตาย... คือความเงียบงันที่ไร้จุดสิ้นสุดนั่นคือสิ่งที่ ‘มู่หว่านชิง’ นักพฤกษศาสตร์สาวแห่งศตวรรษที่ 21 คิดเป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเธอจะร่วงหล่นจากหน้าผาสูงชันในขณะสำรวจพันธุ์พืชหายาก สติของเธอดับวูบไปพร้อมกับความเสียดายที่ยังทำวิจัยไม่สำเร็จทว่า... ความเงียบงันนั้นกลับคงอยู่เพียงชั่วครู่เปรี้ยง!เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้องปลุกสติที่ควรจะดับให้ตื่นขึ้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วศีรษะราวกับถูกใครเอาค้อนปอนด์มาทุบ กลิ่นอายชื้นแฉะของดินโคลนและกลิ่นอับของไม้เก่าๆ ลอยมาแตะจมูกมู่หว่านชิงพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้ง สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้ไม่ใช่เตียงนุ่มในโรงพยาบาล แต่เป็นพื้นดินแข็งๆ ที่เย็นเฉียบและความเปียกชื้นที่ซึมผ่านเสื้อผ้าเนื้อหยาบเข้ามาถึงผิวหนัง"ที่นี่... ที่ไหน?"นางพึมพำเสียงแหบแห้ง ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของนางก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองภาพของเด็กสาวที่ชื่อเหมือนนาง... ‘มู่หว่านชิง’ บุตรสาวคนรองของตระกูลชาวนาผู้ยากจนในแคว้นต้าหยวน ร่างกายอ่อนแอ ทำงานหนักไม่ได้ ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ตัวล้างผลาญ’ ของบ้าน ท้ายที่สุดเมื่อบิดาแต่งงานใหม่ แม่เ
Read more

บทที่ 1 : เพื่อนร่วมห้องจากนรก

บทที่ 1 : เพื่อนร่วมห้องจากนรกแรงบีบที่ลำคอแน่นขึ้นจนมู่หว่านชิงเริ่มเห็นดาวระยิบระยับในดวงตา ลมหายใจขาดห้วง นางพยายามแกะมือนั้นออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของหญิงสาวผอมแห้งคนนี้จะไม่อาจสู้แรงของบุรุษฝึกยุทธ์ได้เลย แม้เขาจะบาดเจ็บเจียนตายก็ตาม“ข้า... แค่ก! ข้าไม่ใช่... คนของใคร...”นางเค้นเสียงผ่านลำคอที่ตีบตันออกมาอย่างยากลำบาก พยายามสื่อสารให้ชัดเจนที่สุด “ข้าเป็น... เจ้าของบ้าน... ปล่อย...”ชายชุดดำชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดมุ่นราวกับกำลังใช้ความคิดประมวลผลคำพูดของนาง เสียงลมหายใจของเขาหอบกระชั้นและร้อนผ่าว ร่างกายของเขาสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะพิษบาดแผลและการสูญเสียเลือด“เจ้าของบ้าน?” เขาพึมพำเสียงต่ำ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มหยัน “ที่รกร้างเช่นนี้... ยังมีคนอยู่อีกหรือ?”“ถ้าเจ้า... ฆ่าข้า...” มู่หว่านชิงตัดสินใจงัดไม้ตายสุดท้ายออกมา “...เจ้าก็นอนรอความตาย... อยู่ตรงนี้คนเดียวเถอะ!”คำขู่นั้นดูเหมือนจะได้ผล หรือไม่ก็เป็นเพราะพละกำลังเฮือกสุดท้ายของเขาหมดลงพอดี มือแกร่งที่บีบคอนางค่อยๆ คลายออก ก่อนที่ศีรษะได้รูปของเขาจะร่วงตกลงกระแทกกับพื้นฟางเสียงดัง ต
Read more

บทที่ 2 : หัวมันเผาและข้อตกลงของคนแปลกหน้า

บทที่ 2 : หัวมันเผาและข้อตกลงของคนแปลกหน้าเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ จากลำธารใสสะอาดช่วยชะล้างความขุ่นมัวในจิตใจของมู่หว่านชิงไปได้บ้างนางกวักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตา ความเย็นสดชื่นทำให้สมองปลอดโปร่ง เมื่อก้มมองเงาสะท้อนในน้ำ นางก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ใบหน้าที่ปรากฏอยู่บนผิวน้ำนั้น แม้จะมอมแมมและซูบซีดจนแก้มตอบ แต่ก็ไม่อาจบดบังโครงหน้าอันงดงามได้ คิ้วเรียวสวยดั่งใบหลิว ดวงตากลมโตสุกใสที่แม้จะฉายแววอิดโรยแต่ก็ยังดูดื้อรั้น จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย และริมฝีปากบางที่ซีดเซียว หากได้รับการบำรุงที่ดี ร่างนี้คงจะงดงามล่มเมืองได้ไม่ยาก"เสียดายที่ตอนนี้ผอมจนเหมือนไม้เสียบผี..."นางพึมพำ พลางลูบหน้าท้องที่แฟบแบน เสียงท้องร้องประท้วงดังก้องจนน่าอาย ตอนนี้ความสวยเอาไว้ก่อน ปากท้องสำคัญที่สุดมู่หว่านชิงกวาดตามองไปรอบๆ ป่าชายเลนริมลำธาร ด้วยสายตาของนักพฤกษศาสตร์ นางมองเห็นโลกใบนี้ต่างจากคนทั่วไป สำหรับชาวบ้าน นี่อาจเป็นแค่พงหญ้ารก แต่สำหรับนาง... นี่คือซูเปอร์มาร์เก็ต"นั่นมัน..."ดวงตาของนางเป็นประกายเมื่อมองเห็นเถาไม้เลื้อยชนิดหนึ่งที่มีใบรูปหัวใจสีเขียวเข้ม พันเกี่ยวอยู่กับต้นไม้ใหญ่ นางรีบเดินเ
Read more

บทที่ 3 : ทองคำเขียวในป่าพิษ

บทที่ 3 : ทองคำเขียวในป่าพิษป่าท้ายหมู่บ้านตระกูลมู่ที่ชาวบ้านเรียกว่า "ป่าร้อยอสูร" นั้นขึ้นชื่อเรื่องความอันตราย ทั้งสัตว์มีพิษและภูมิประเทศที่ซับซ้อน แต่สำหรับมู่หว่านชิงที่เคยบุกป่าอเมซอนมาแล้วในชาติก่อน ป่าแห่งนี้เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ที่ยังไม่มีใครค้นพบนางเดินลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้ สายตาคมกริบสอดส่องไปทั่ว ไม่นานนักนางก็หยุดชะงักที่โคนต้นไม้ใหญ่ที่มีความชื้นสูง"เจอแล้ว..."ดวงตาของนางเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นต้นพืชใบเขียวเข้มที่มีก้านใบสีแดงเรื่อๆ แทงยอดขึ้นมาจากดิน หากเป็นชาวบ้านทั่วไปคงมองว่าเป็นวัชพืชรกหูรกตา แต่สำหรับนาง นี่คือ "ซานชี" หรือโสมคนปลอม!"สุดยอดสมุนไพรห้ามเลือดและสมานแผล... นี่มันของดีราคาแพงชัดๆ!"มู่หว่านชิงแทบอยากจะก้มลงไปจูบใบไม้ พวกมันขึ้นกันเป็นดง แสดงว่าดินแถบนี้อุดมสมบูรณ์มาก นางรีบใช้ไม้แหลมขุดหัวสมุนไพรขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ได้มาเกือบสิบหัว ทั้งหัวสดและรากฝอย"ด้วยเจ้านี่ อาการของเจ้าอาเหยียนน่าจะดีขึ้นเร็ววันเร็วคืน แล้วถ้าขุดไปขายในเมือง น่าจะได้เงินตั้งตัวไม่น้อย"นอกจากสมุนไพรแล้ว โชคยังเข้าข้างเมื่อนางไปเจอรังไก่ป่าซ่อนอยู่ในพงหญ้าคา ภายในมีไข่ไ
Read more

บทที่ 4 : สวามีข้า... ดุนะเจ้าคะ

บทที่ 4 : สวามีข้า... ดุนะเจ้าคะเสียงทุบประตูไม้ไผ่ดังโครมครามจนฝุ่นร่วงกราวลงมาจากหลังคา ตามมาด้วยเสียงก่นด่าที่แสบแก้วหู"นังตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ! ข้ารู้นะว่าเจ้าแอบซุกหัวอยู่ในนั้น คิดจะแกล้งตายเพื่อหนีความผิดหรือไง ฮึ!"มู่หว่านชิงถอนหายใจ เฮือกใหญ่ นางหันไปมองเซียวเหยียนซานที่นั่งนิ่งอยู่มุมห้อง เขายังคงสงบราวกับรูปปั้น แต่รังสีอำมหิตรอบตัวเริ่มแผ่ออกมาจางๆ จนอากาศในห้องเย็นลงวูบหนึ่ง"ท่านนั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามส่งเสียง ห้ามขยับ จนกว่าข้าจะเรียก... เข้าใจไหม?" นางกระซิบสั่งเสียงเข้มชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยภายใต้ผ้าปิดตา แต่ก็พยักหน้ารับเบาๆมู่หว่านชิงจัดเสื้อผ้าที่มอมแมมให้เข้าที่ ขยี้ผมให้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพื่อให้ดูน่าเวทนา ก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิดออกผัวะ!ประตูไม้ไผ่ที่ถูกเปิดออกกะทันหันทำให้ 'ป้าสะใภ้หลิว' หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่กำลังจะยกเท้าถีบซ้ำเสียหลักถลาหน้าเกือบทิ่ม นางรีบยันกายขึ้นมา จ้องมองมู่หว่านชิงด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม"ยังไม่ตายจริงๆ ด้วย! นังคนดวงแข็ง!" ป้าสะใภ้หลิวเท้าสะเอว แผดเสียงดังลั่นหวังให้ชาวบ้านแถวนั้นได้ยิน "ข้านึกว่าเจ้าหนาวตายไปแล้วเส
Read more

บทที่ 5 : วิถีพรานตาบอดและไก่ป่ารสเลิศ

บทที่ 5 : วิถีพรานตาบอดและไก่ป่ารสเลิศหลังจากป้าสะใภ้ตัวแสบจากไป ความเงียบก็กลับคืนสู่กระท่อมอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นความเงียบที่เจือไปด้วยความขัดเขินเล็กน้อยมู่หว่านชิงกระแอมไอเบาๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "เอาล่ะ ในเมื่อไล่ตัวปัญหาไปได้แล้ว เราก็ต้องมาจัดการปัญหาปากท้องต่อ... หัวมันที่ขุดมาเมื่อเช้าหมดเกลี้ยงแล้ว มื้อเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง"นางหันไปมอง 'สามีหมาดๆ' ที่นั่งพิงผนังอย่างสบายอารมณ์ "นี่... ท่านจอมยุทธ์ ท่านบอกว่าเป็นพรานป่าใช่ไหม? ถึงจะตาบอด แต่หูยังดีอยู่หรือเปล่า?"เซียวเหยียนซานกระตุกยิ้มมุมปาก "หูข้าย่อมดีกว่าคนปากมากแถวนี้แน่นอน""ปากดี!" นางค้อนขวับ "ถ้าอย่างนั้นก็ลุกขึ้น เราจะไปหาเนื้อกินกัน! ข้าไม่อยากกินผักกินหญ้าแล้ว ร่างกายนี้ต้องการเนื้อสัตว์!"...ทั้งสองเดินออกจากกระท่อม มุ่งหน้าสู่ชายป่าร้อยอสูร มู่หว่านชิงเดินนำหน้า คอยใช้ไม้แหวกหญ้านำทาง ส่วนเซียวเหยียนซานเดินตามหลัง โดยจับชายแขนเสื้อของนางไว้เพื่อไม่ให้หลงทาง "ตรงนี้มีรอยคุ้ยเขี่ย..." มู่หว่านชิงก้มลงดูร่องรอยบนพื้นดิน "น่าจะเป็นไก่ป่า หรือไม่ก็กระต่าย""ห่างไปห้าสิบก้าว" จู่ๆ เซียวเหยียนซานก็กร
Read more

บทที่ 6 : หมวกสานสื่อรักและเห็ดหัวลิง

บทที่ 6 : หมวกสานสื่อรักและเห็ดหัวลิงสามวันผ่านไปไวเหมือนโกหกสำหรับคนที่มีความสุข แต่สำหรับมู่หว่านชิงที่ต้องตื่นแต่ไก่โห่มาทำงานงกๆ เงิ่นๆ ในกระท่อมผุพัง เวลานั้นช่างเดินช้าเหลือเกินตลอดสามวันที่ผ่านมา กิจวัตรประจำวันของนางและ 'อาเหยียน' (หรือท่านแม่ทัพเซียวผู้ยิ่งใหญ่ที่ตกอับ) เริ่มลงตัวมากขึ้น นางมีหน้าที่วางแผน หาอาหาร และปรุงยา ส่วนเขามีหน้าที่ใช้แรงงานเท่าที่คนเจ็บจะทำได้ เช่น ผ่าฟืน เฝ้ายาม และเป็นไม้ค้ำยันมีชีวิตให้นางเวลาเดินป่าเช้านี้อากาศแจ่มใส มู่หว่านชิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความมุ่งมั่น วันนี้คือวัน 'ตลาดนัด' ในตัวอำเภอ นางต้องเตรียมสินค้าและอุปกรณ์ให้พร้อม"อาเหยียน ตื่นหรือยัง?"นางตะโกนเรียกพลางเดินถือมีดพร้าบิ่นๆ (ที่ไปขอยืมมาจากลุงข้างบ้านแลกกับการถอนหญ้า) เดินไปที่กอไผ่หลังกระท่อม"ข้าตื่นก่อนไก่ของเจ้าจะขันเสียอีก" เสียงทุ้มดังตอบกลับมาจากลานดินหน้าบ้านเซียวเหยียนซานกำลังยืนรำมวยจีนอย่างเชื่องช้าทว่าสง่างาม แม้ดวงตาจะยังมองไม่เห็นและร่างกายยังไม่ฟื้นตัวเต็มร้อย แต่การขยับตัวเพื่อเดินลมปราณทุกเช้าช่วยให้พิษในกายของเขาสงบลงได้มาก"ดี! งั้นมาช่วยข้าตัดไผ่หน่อย ข้าจะส
Read more

บทที่ 7 : การเจรจาการค้าและเงินตำลึงก้อนแรก

บทที่ 7 : การเจรจาการค้าและเงินตำลึงก้อนแรกการเดินทางเข้าตัวอำเภอ 'อันผิง' ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนที่มีร่างกายอ่อนแออย่างมู่หว่านชิง แม้จะตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แต่กว่าจะเดินลากสังขารมาถึงประตูเมืองได้ ตะวันก็เกือบจะตรงหัวแล้ว"แฮ่ก... แฮ่ก... นี่มันระยะทางระดับมาราธอนชัดๆ"มู่หว่านชิงยืนหอบตัวโยนอยู่หน้ากำแพงเมือง เหงื่อโชกจนเสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อ ขาของนางสั่นพั่บๆ เหมือนลูกนกตกน้ำ ในขณะที่คนข้างกาย... เซียว เหยียนซาน ที่นางเป็นห่วงนักหนาว่าแผลจะฉีก กลับยืนนิ่งหายใจสม่ำเสมอ ไม่มีเหงื่อสักเม็ด แถมยังเป็นคนแบกตะกร้าใบยักษ์ที่มีทั้งเห็ด สมุนไพร และหัวมันมาตลอดทาง"เจ้าไหวหรือไม่?" เขาถามเสียงเรียบ ยื่นกระบอกน้ำไม้ไผ่ให้นาง"ไหว... สบายมาก... แค่ขอพักหายใจสัก... ครึ่งชั่วยาม" นางรับน้ำมาดื่มอึกใหญ่"ถ้าพักนานขนาดนั้น ตลาดคงวายก่อน" เซียวเหยียนซานกระชับสายสะพายตะกร้า "รีบไปเถอะ ข้าได้กลิ่นอาหารลอยมาจากด้านใน... ข้าหิวแล้ว""จ้าๆ พ่อคุณทูนหัว เรื่องกินนี่เรื่องใหญ่จริงๆ นะ"มู่หว่านชิงกัดฟันเดินเข้าประตูเมือง ทันทีที่ผ่านพ้นกำแพง บรรยากาศก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงจอแจของผู้คน
Read more

บทที่ 8 : หมูสามชั้นน้ำแดงและเข็มเงินสื่อใจ

บทที่ 8 : หมูสามชั้นน้ำแดงและเข็มเงินสื่อใจการเดินทางกลับจากตัวอำเภอแม้จะเหน็ดเหนื่อย แต่หัวใจของมู่หว่านชิงกลับพองโตด้วยความสุข ตลอดทางนางฮัมเพลงประหลาดที่เซียวเหยียนซานไม่เคยได้ยิน พร้อมกับกระชับถุงเงินในอกเสื้อเป็นระยะเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังอยู่เมื่อกลับมาถึงกระท่อม ตะวันก็เริ่มคล้อยต่ำลงแล้ว แสงสีส้มทองสาดส่องลงมากระทบหลังคาที่ผุพัง ทำให้มันดูอบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด"ถึงบ้านแล้ว!"มู่หว่านชิงวางของลงบนแคร่ไม้ไผ่หน้าบ้าน ยืดเส้นยืดสายจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ "อาเหยียน ท่านวางตะกร้าลงเถอะ หนักแย่เลย"เซียวเหยียนซานวางตะกร้าใบยักษ์ลงอย่างนิ่มนวล ราวกับมันบรรจุนุ่นไม่ใช่ข้าวสารและของสดหนักอึ้ง เขาปาดเหงื่อที่ไรผมเล็กน้อย แต่ลมหายใจยังคงปกติ "แค่นี้ไม่หนักหนา... เทียบกับชุดเกราะและอาวุธที่ข้าเคยแบก ของพวกนี้เบาหวิว""จ้าๆ พ่อคนเก่ง พ่อจอมยุทธ์" มู่หว่านชิงส่ายหน้ายิ้มๆ "ไปพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปตักน้ำมาเตรียมมื้อเย็น วันนี้เรามีงานเลี้ยงฉลอง!"...กลิ่นหอมที่เปลี่ยนกระท่อมให้เป็นวิมานมู่หว่านชิงงัดวิญญาณแม่ครัวหัวป่าก์ออกมาใช้อย่างเต็มที่ นางก่อไฟในเตาโดยใช้ฟืนไม้สนที่เก็บมาระหว่าง
Read more

บทที่ 9 : พยัคฆ์ผลัดขนและนักฆ่าเงา

บทที่ 9 : พยัคฆ์ผลัดขนและนักฆ่าเงาเช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมกับความเปลี่ยนแปลงที่ทำเอากระท่อมดูสว่างไสวขึ้นผิดหูผิดตาเมื่อวานมู่หว่านชิงบังคับให้เซียวเหยียนซานอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณ (โดยนางต้มน้ำสมุนไพรให้) และเช้านี้... คือเวลาแห่งการ "เผยโฉม"มู่หว่านชิงที่กำลังนั่งจิบน้ำข้าวต้มอยู่หน้ากระท่อม ถึงกับต้องวางถ้วยลงจนเสียงดัง กึก ดวงตาเบิกกว้างมองบุรุษที่เดินออกมาจากห้องเซียวเหยียนซานในชุดผ้าฝ้ายสีครามเข้มตัดเย็บอย่างดี แม้รูปแบบจะเรียบง่ายไร้ลวดลายปักดิ้นเงินดิ้นทอง แต่เมื่ออยู่บนร่างสูงโปร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและไหล่กว้างผ่าเผย ชุดชาวบ้านธรรมดากลับดูสง่างามราวกับชุดขุนนาง ผมยาวสลวยที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบมัดขึ้นสูงด้วยปิ่นไม้ (ที่นางเหลาให้) เผยให้เห็นโครงหน้าชัดเจน ผ้าคาดตาเปลี่ยนเป็นผ้าแพรสีดำสะอาดสะอ้าน รอยแผลเป็นที่พาดผ่านแก้มไม่ได้ทำให้เขาดูน่าเกลียด แต่กลับเสริมความดิบเถื่อนและดุดันเย้ายวนใจ"หล่อ..." มู่หว่านชิงเผลอหลุดปากออกมาเบาๆ "หล่อจนวัวควายล้ม...""เจ้าว่าอะไรนะ?" เซียวเหยียนซานหันมาถาม คิ้วเข้มเลิกขึ้น"อะ... อ๋อ! ข้าบอกว่า... หล่อเลี้ยงชีพได้สบาย!" นางรีบแก้ตัวลิ้นพันกัน "ห
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status