All Chapters of ฮูหยินชาวนาของแม่ทัพทมิฬ: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20 : หิมะแรกแห่งแดนเหนือและกองทัพยาจกการเดินทางจากเจียงหนานสู่ชายแดนเหนือ กินเวลาร่วมเดือนครึ่ง จากภูมิประเทศเขียวขจีและสายน้ำที่อุดมสมบูรณ์ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นทุ่งหญ้าแห้งแล้ง ดินลูกรังสีแดง และท้ายที่สุด... คือสีขาวโพลนของหิมะที่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนบาดผิว มู่หว่านชิงกระชับเสื้อคลุมขนสัตว์ให้แน่นขึ้น นางนั่งขดตัวอยู่ในรถม้าคันเก่าที่ซื้อต่อมาจากพ่อค้าม้า แม้จะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่ความหนาวเย็นของแดนเหนือนั้นโหดร้ายกว่าที่นางจินตนาการไว้มากนัก"หนาวไหม?" เซียวเหยียนซานที่นั่งบังลมให้อยู่หน้าประตูรถม้า หันมาถาม เขาถอดหน้ากากคุณชายเจ้าสำอางออกแล้ว กลับมาเป็นชายหนุ่มใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นจางๆ และแววตาดุดันเช่นเดิม ที่ต่างไปคือ... ในแววตานั้นมีความเศร้าสร้อยเจือปนอยู่ยามมองดูทิวทัศน์ที่คุ้นเคย"ข้าไหว..." มู่หว่านชิงตอบเสียงสั่น ฟันกระทบกันกึกๆ "แต่เสี่ยวเป่าดูท่าจะไม่ไหวแล้ว"เสี่ยวเป่าที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมรถม้า หน้าซีดปากเขียว ตัวสั่นเป็นลูกนก "ขะ... ข้า... ข้าเกิดมาไม่เคยเห็นหิมะ... มะ... มันสวยแต่... ทรมานชะมัด"เซียวเหยียนซานหยิบถุงหนังใส่น้ำสุรา

บทที่ 22 : คืนสยบกบฏและน้ำตาแห่งความอิ่มท้องรัตติกาลมาเยือนค่ายทหารเมืองผิงหยาง ลมหนาวพัดกรรโชกจนธงทหารขาดวิ่นสะบัดไหว ทหารยามยืนหนาวสั่นด้วยความหิวโหย ท้องร้องแข่งกับเสียงลม ในกระโจมบัญชาการใหญ่ 'แม่ทัพจางหยวน' กำลังนั่งจิบสุราอุ่นๆ แกล้มขาหมูรมควันอย่างสบายอารมณ์ โดยไม่สนใจความเป็นตายของลูกน้องนับหมื่นชีวิตข้างนอกแต่ทว่า... ในมุมมืดของค่ายทหารชั้นผู้น้อย ความเคลื่อนไหวบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นเถี่ยหนิว (วัวเหล็ก) และนายกองคนสนิทอีกสิบคน แบกกระสอบขนาดใหญ่เข้ามาในโรงครัวอย่างเงียบเชียบ "เร็วเข้า! ต้มน้ำให้เดือด! อย่าให้ควันโขมงมากนัก!" เถี่ยหนิวสั่งเสียงกระซิบพ่อครัวประจำค่ายที่ผอมโซจนตาโบ๋ มองดูสิ่งที่เทออกมาจากกระสอบด้วยความตะลึง "พี่เถี่ยหนิว... นี่มัน... ผักสด? ท่านไปขโมยมาจากวังหลวงหรือไง?""อย่าถามมาก! ปรุงให้สุดฝีมือ! ใส่เกลือกับมันหมูที่ข้าเตรียมมาให้หมด! คืนนี้พี่น้องเราต้องได้กินให้อิ่ม!"ไม่นานนัก กลิ่นหอมประหลาดที่ไม่เคยมีมาก่อนในฤดูหนาวก็เริ่มลอยฟุ้ง มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด หรือกลิ่นข้าวบูดๆ ที่คุ้นเคย แต่เป็นกลิ่น "ความสดชื่น" ของพืชผัก ผสมกับกลิ่นหอมมันของไขมันสัตว์ที่

บทที่ 24 : ล่องแก่งมรณะสู่ประตูมังกร"พวกเจ้าบ้าไปแล้ว! นี่มันเอาชีวิตไปทิ้งชัดๆ!" นายกองเถี่ยหนิวตะโกนแข่งกับเสียงน้ำคำรามของแม่น้ำ 'หวงหลง' (มังกรเหลือง) ที่เชี่ยวกรากอยู่เบื้องล่าง สายน้ำสีโคลนขุ่นคลั่กหมุนวนเป็นเกลียวคลื่น กระแทกโขดหินโสโครกจนแตกกระจายฟองขาว ใครตกลงไปรับรองว่าไม่รอด แม้แต่ศพก็อาจหาไม่เจอ"เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว พี่วัวเหล็ก" มู่หว่านชิงตะโกนตอบ นางกำลังง่วนอยู่กับการมัดถุงหนังแกะโป่งพองเข้ากับโครงไม้ไผ่ "ทางบกต้องผ่านด่านตรวจอีกสามด่าน ใช้เวลาอย่างน้อย 3 วัน... แต่ทางน้ำนี้จะพาเราไปโผล่ที่คูเมืองรอบวังหลวงภายในคืนพรุ่งนี้!"แพหนังแกะ ภูมิปัญญาชาวบ้านแถบแม่น้ำเหลืองที่มู่หว่านชิงนำมาประยุกต์ใช้ นางสั่งให้ทหารแล่หนังแกะทั้งตัวโดยไม่ผ่าท้อง (ถลกทางคอ) ขูดขนออกจนเกลี้ยง แล้วทาน้ำมันสนเพื่อกันน้ำและอุดรูรั่ว จากนั้นเป่าลมเข้าไปจนพองเหมือนลูกโป่งยักษ์ แล้วมัดปากถุงให้แน่น เมื่อนำถุงลมหนังแกะ 12-15 ใบมาผูกติดกับโครงไม้ไผ่ที่ยืดหยุ่น จะได้แพที่มีน้ำหนักเบา ลอยตัวดีเยี่ยม และที่สำคัญ... เมื่อชนโขดหิน มันจะ 'เด้ง' ออกมา ไม่แตกหักเหมือนเรือไม้"แพพร้อมแล้ว!" ทหารช่างตะโกนรา

บทที่ 26 : ระเบิดบัลลังก์มังกรและการกลับมาของราชันย์ลานพระราชวังหลวงที่กว้างใหญ่ไพศาล เนืองแน่นไปด้วยเหล่าขุนนางและทหารราชองครักษ์นับพันนาย บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่แท่นประหารกลางลาน เพชฌฆาตหน้าโหดสองคนถือดาบหัวตัดเล่มยักษ์ ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกรงขัง"ได้เวลาแล้ว..." ฉีอ๋อง บนบัลลังก์มังกรแสยะยิ้มอำมหิต เขาหยิบป้ายคำสั่งประหารขึ้นมา "ประหารกบฏ! เพื่อความรุ่งโรจน์ของแผ่นดิน!"ป้ายคำสั่งถูกโยนลงพื้น เคร้ง!เพชฌฆาตเงื้อดาบขึ้นสุดแขน แสงแดดสะท้อนคมดาบวาววับ "ตายซะเถอะ!"ในวินาทีเฉียดตายนั้นเอง... มู่หว่านชิงที่แสร้งทำเป็นหมดแรงอยู่ในกรง ขยับมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเซียวเหยียนซานอย่างรวดเร็ว นางดึงสลักระเบิดมือ (แบบดึงชนวน) ที่นางประดิษฐ์ขึ้น เสียง ฟู่... เบาๆ ดังขึ้น ตามด้วยควันสีขาวที่พวยพุ่งออกมาจากเอวของเซียวเหยียนซาน"นั่นอะไรน่ะ?" เพชฌฆาตชะงัก"ของขวัญวันครองราชย์ไงล่ะ!" เซียวเหยียนซานตะโกนก้อง เขาถีบมู่หว่านชิงให้หมอบลงกับพื้น แล้วกระชากระเบิดออกจากเอว ขว้างไปที่ประตูเหล็กของกรงขัง!"หมอบ!!!"ตูม!!!เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลา

บทที่ 28 : กระจกเงาวารีพิสุทธิ์และจอกสุราซ่อนคมณ ลานพระราชอุทยานหลวงที่ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานประมูล โคมไฟระย้าที่ทำจากแก้วเจียระไน (ผลงานชิ้นแรกจากโรงงานหลวง) ส่องแสงระยิบระยับแข่งกับดวงดาว บรรยากาศหรูหราอลังการดึงดูดเหล่าเชื้อพระวงศ์ คฤหบดีจากทั่วสารทิศ และทูตานุทูตจากต่างแคว้นให้มารวมตัวกันอย่างคับคั่งทุกคนต่างกระซิบกระซาบถึง "ของวิเศษ" ที่ฮูหยินผู้สำเร็จราชการจะนำมาเปิดตัวในค่ำคืนนี้"ได้ยินว่านางจะขายสมบัติกบฏ... ใครจะอยากได้ของอัปมงคลพรรค์นั้น?" ขุนนางเฒ่าคนหนึ่งกระซิบกับ 'อ๋องแปด' บุรุษวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่มีแววตาเจ้าเล่ห์"หึ... นางก็แค่แม่ค้าหน้าเลือดที่จับพลัดจับผลูได้ดี" อ๋องแปดแค่นเสียง จิบชาอย่างไม่ยี่หระ "ข้าจะรอดูว่านางจะขายหน้า หรือขายของ"ทันใดนั้น เสียงกลองดังกังวาน มู่หว่านชิง ปรากฏตัวบนเวทีในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มปักดิ้นเงิน สวมเครื่องประดับน้อยชิ้นแต่ดูแพงระยับ นางยิ้มแย้มอย่างมั่นใจ แผ่รังสีนางพญาที่สะกดทุกสายตา"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่ค่ำคืนแห่งประวัติศาสตร์!" นางประกาศผ่านโทรโข่งทองเหลือง (ที่นางประดิษฐ์ขึ้นเพื่อขยายเสียง) "วันนี้... ข้าไม่ได้มาขายของเก