Todos os capítulos de ฝ่าบาท…หม่อมฉันอ่อยอยู่นะเพคะ!: Capítulo 11 - Capítulo 20

ในวังหลวงเริ่มมีผู้คนทราบว่ามีองค์หญิงจากต่างแคว้นอยู่บนตำหนักฮ่องเต้ก็ล้วนริษยา ไม่สนแม้คำทำนายลวงใด ๆ เพราะต่างหวังเป็นฮองเฮาทั้งสิ้น ส่วนนางสนมจากที่เป็นทุกข์เพราะฮ่องเต้ไม่เรียกเข้าปรนนิบัติก็กังวลเพิ่มหลายเท่า น้ำขิงอยู่ในตำหนักทั้งวันไม่ได้ออกไปไหนไกลเพราะกลัวมีปัญหากับผู้อื่นอีกเช่นคราวก่อน นางไม่ยอมคนเป็นทุนเดิม การไม่ออก ไปไหนนับเป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุด “เฮ้อ คนอื่นย้อนอดีตมายังมีคนรับใช้ อย่างแม่การะเกดในบุพเพสันนิวาสมีบ่าวตั้งสองคน อยากไปเที่ยวเล่นก็ได้ไปแต่ทำไมพอเราย้อนมาบ้างถึงลำบากแบบนี้ ต้องคอยรองรับอารมณ์ฮ่องเต้บ้านั่น” ความสบายเดียวที่นางมีคือไม่ต้องดิ้นรนหากินแต่ทางจิตใจนั้นแสนอึดอัด เพราะไม่มีผู้ใดให้พอพูดคุยหารือได้เลยแม้แต่คนเดียว ฮ่องเต้ก็หายไปตั้งแต่กริ้วนางคราก่อน จนเวลาล่วงเลยมาหลายวันยังไม่เห็นโผล่มาแม้แต่เงา “ไม่ได้การละสงสัยต้องเร่งหาทางกลับบ้านแล้ว” น้ำขิงลุกพรวดจากเก้าอี้กอดอกวางแผนไปยังจุดที่นางตกลงมา เพราะเป็นหนทางสุดท้ายให้รอด “ไทเฮาเสด็จ!!!!!” เสียงขันทีดังเข้ามาในห้องบรรทมทำเอาน้

จากเมียกลายเป็นว่าได้น้องสาวมาแทน คิดเท่าไหร่ก็ไม่เห็นถึงความเป็นไปได้แม้แต่น้อย นางไม่ควรอยู่ในสถานะที่เสด็จแม่หยิบยื่นให้ แค่ไปอยู่ด้วยไม่พอยังคอยประจบประแจงจนเสด็จแม่หลงใหลรักใคร่นางมากกว่าเขาที่เป็นบุตรเพียงคนเดียวในตอนนี้เสียอีก “ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท เรียกหม่อมฉันมาไม่ทราบว่ามีเรื่องใดให้รับใช้เพคะ” น้ำขิงที่ถูกอบรมเข้มงวดจากไทเฮาย่อกายทำความเคารพด้วยกิริยางดงาม ผิดแปลกไปจากคราแรกที่พบกัน “ข้าจะเรียกเจ้าต้องมีเหตุผลด้วยอย่างนั้นเหรอ” เขาเรียกนางยามไหนแล้วนางมีสิทธิ์ใดมาขัดข้อง ในเมื่อตอนนี้ชีวิตนางล้วนอยู่ในกำมือของเขาเพียงผู้เดียว เป็นเมียแต่กลับถามผัวตัวเองเช่นนี้ช่างคิดได้ อ้าว ฮ่องเต้นี่ก็แปลกเรียกนางมาหาเรื่องหรือยังไงทำไมตรัสเช่นนี้ออกได้ อย่าให้นางมีอำนาจบ้างแล้วกันจะไม่ชายตาแลเลย “เซียนเอ๋อร์เพียงแต่ถามเพื่อจะได้ทำให้ฝ่าบาทพอพระทัยไงเพคะ” น้ำขิงเอาตัวรอดได้หวุดหวิด ส่งยิ้มสดใสไปให้ฮ่องเต้ที่ดูพระพักตร์คลายความเกรี้ยวกราดหาเรื่องลงไปหลายส่วน เมื่อนางไม่ได้แสดงทีท่าหมางเมินใส่เช่นทุกครั้งยามอยู่ต

ไทเฮาบีบคั้นฮ่องเต้อยู่นาน จบลงด้วยการแต่งตั้งน้ำขิงเป็นพระสนมเอก ซึ่งเรื่องนี้พระองค์ไตร่ตรองมาพอสมควร เนื่องจากมีขุนนางเก่าแก่หลายคนเชื่อคำทำนายของท่านราชครูเห็นชอบตรงกันว่าหากมีนางเคียงบัลลังก์อาจเป็นผลดี ทั้งฐานะก็เป็นถึงองค์หญิงนับว่าเหมาะสม “นี่เจ้าวางแผนใช่หรือไม่!” หลังจากพ้นเงาไทเฮาฮ่องเต้ก็รีบดึงแขนเล็กเข้าหา เพราะเชื่อเหลือเกินว่านางต้องวางแผนให้เสด็จแม่พบอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นมีหรือไทเฮาจะเสด็จมาตำหนักได้ ซ้ำยังพรวดพราดเข้ามาเช่นนี้ยิ่งไม่ต้องคิดให้เสียเวลา “ไม่ใช่นะเพคะ!” น้ำขิงรู้สึกอยากจะบ้าตายกับเรื่องวุ่นวายที่ต้องพบเจอในแต่ละวันกับบุรุษผู้นี้ ช่างหาเรื่องมาให้ร้ายนางได้ไม่เว้นแต่ละวัน เห็นทีต้องเร่งหาผัวใหม่เสียแล้ว “เจ้ามันมารยา คิดว่าข้ารู้ไม่ทันเหรอ อยากเป็นใหญ่นักข้าจะสนองให้เจ้าเอง!” เรือนกายสูงใหญ่เตรียมเคลื่อนเข้าหานาง ทว่าน้ำขิงเบี่ยงหลบได้ทันไม่ยอมให้ฮ่องเต้เข้ามาหลอกกินเต้าหู้นางได้เป็นครั้งที่สอง ไม่ยอมรับเป็นเมียอย่าหวังจะได้กินน้ำขิงอีกเลย นางไม่ยอมง่าย ๆ แล้วคราวนี้… “หยุดนะ หากทำสิ่

นางมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาว่างเปล่าไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใด ๆ ให้ได้พบเห็น เพราะนางอยากรู้ว่าเจียอิงจะใส่ร้ายนางอย่างไรบ้าง นอกจากอยากดูงิ้วโรงใหญ่แล้วนางยังต้องการดูด้วยว่าฮ่องเต้ผู้ปราดเปรื่องจะมองเล่ห์กลสตรีออกหรือไม่ เพราะหากหลงเชื่อมารยาตื้นเขินนี้นางจะได้ตอบตนเองแน่ชัดว่าคิดถูกต้องแล้วที่ไม่เอาบุรุษผู้นี้มาเป็นสามี ฮ่องเต้มองกิริยาคิดหนักของน้ำขิงแล้วเริ่มรู้สึกหนักพระทัยไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นบุตรสาวท่านแม่ทัพจึงมานั่งเลือดอาบอยู่ตรงนี้ “องค์หญิงฟางเซียนทำร้ายคุณหนูเจียอิงเพคะฝ่าบาท” สาวใช้หมอบกับพื้นก้มกล่าวใส่ร้ายเพื่อให้เจ้านายตนเองดูน่าสงสาร เจียอิงมองเห็นชัยชนะอยู่เบื้องหน้าก็นึกลำพองคิดว่าฮ่องเต้อย่างไรก็ต้องเห็นแก่บิดาของนาง สั่งลงทัณฑ์สตรีต่างแคว้นผู้นี้อย่างแน่แท้ บริเวณนี้มีเพียงนางกับสาวใช้และน้ำขิง ไม่มีทางที่ผู้ใดจะช่วยให้น้ำขิงรอดพ้นจากข้อกล่าวหาจนได้ “ลุกขึ้นพยุงคุณหนูเจ้าเถอะ” พระองค์ตรัสกับสาวใช้สลับกับหันมามองน้ำขิงที่ยืนสง่าเชิดหน้าไร้แววหวาดหวั่นราวกับตนเองไม่ได้ทำผิด ฮ่องเต้สังเ

บุตรสาวท่านแม่ทัพใหญ่ถูกลงโทษทัณฑ์โดยบิดาของนางพาให้ขุนนางผู้หนุนหลังเจียอิงเปลี่ยนทิศทาง บรรดาบุตรของขุนนางที่เคยยกยอก็เริ่มถอยห่างไม่อยากสนทนากับเจียอิงนักเพราะเห็นแล้วว่าในอนาคตอย่างไรเสียนางก็ไม่ได้เป็นฮองเฮา แล้วเหตุใดต้องไปคอยเอาอกเอาใจนางด้วย ด้านน้ำขิงเองก็ยังไม่อาจหาทางเลี่ยงการเป็นสนมเอกได้เพราะไทเฮายืนกรานแน่วแน่ว่าต้องเรียกร้องความเป็นธรรมให้นางจนได้ “ไทเฮาเพคะเซียนเอ๋อร์ไม่อยากเป็นพระสนมเอก” นางก้มหน้าเศร้าทนความอัดอั้นไม่ไหว นับแต่เกิดเรื่องฮ่องเต้ก็คอยเวียนมาหาเรื่องนางได้ไม่เว้นวัน บ้างก็ใช้ให้ฝนหมึกบ้างก็ใช้ให้เลือกสีฉลองพระองค์ ทำราวกับนางเป็นเมียทาสคอยเรียกใช้ได้ทุกเมื่อยามที่ต้องการ “เจ้าช่างแปลกนัก ลองว่าถึงเหตุผลที่ไม่อยากเป็นพระสนมเอกมา” พระนางมองสตรีคราวลูกด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ คล้ายกับจะรอดูความคิดของนาง “เซียนเอ๋อร์ไม่อยากเป็นเมียรองเพคะ” น้ำขิงคลานเข่าเข้าไปกอดแขนไทเฮาพร้อมกับส่งสายตาออดอ้อนไปให้อย่างลืมตัว ไทเฮามองนางเล็กน้อยจากนั้นใช้มือลูบศีรษะนางด้วยความเอ็นดู เพราะในอด