Todos os capítulos de ฝ่าบาท…หม่อมฉันอ่อยอยู่นะเพคะ!: Capítulo 21 - Capítulo 30

ฮ่องเต้เฝ้ามองสตรีตัวน้อยกำลังก้มหน้าเลือกอาภรณ์ให้แก่พระองค์อย่างขะมักเขม้นไม่แม้แต่จะหันมามองว่ายามนี้พระเนตรคมกำลังทอดมองนางอย่างไร สตรีเรือนร่างเย้ายวนเคลื่อนกายไปทางใดก็ให้ความรู้สึกชวนหลงใหล หากได้มองเช่นนี้ไปจนแก่เฒ่าคงดีไม่น้อย น้ำขิงรีบทำทุกอย่างให้เสร็จสิ้นเพื่อที่นางจะได้รีบกลับตำหนักไทเฮา เพราะหากล่าช้าพระนางตามมาพบเข้าย่อมเกิดเรื่องขึ้นให้ปวดหัวอีกเป็นแน่ ซึ่งนางไม่ต้องการให้เป็นเช่นนั้น “ได้แล้วเพคะ ฉลองพระองค์สีเหลืองทองนี้เหมาะกับฝ่าบาทมากเพคะ” นางหยิบฉลองพระองค์ที่คิดว่าดีที่สุดมายื่นให้คนตรงหน้า ที่ไม่ได้สนอาภรณ์แสนงามชิ้นนั้นแต่อย่างใด “เจ้าว่าดีข้าก็ว่าเช่นนั้น” ฮ่องเต้ตรัสกับนางโดยที่ไม่ละสายพระเนตรจากดวงหน้างดงามที่กำลังขึ้นสีระเรื่อกับวาจาแสนหวาน “เซียนเอ๋อร์ถอดให้ข้าสิ” พระหัตถ์ใหญ่คว้ามือบางให้มาวางบนอก จ้องสบตาอย่างไม่ลดละทำเอาน้ำขิงเริ่มวางตัวไม่ถูกว่าควรทำอย่างไร เพราะหากเล่นด้วยก็เกรงจะมากล่าวหาว่านางอ่อยหวังเป็นฮองเฮาอีก นางอยู่ในยุคปัจจุบันที่ว่าชอบแข่งขันกันยังไม่อยู่ยากเท่ากับการใช้ช

“เป็นอย่างไรบ้าง” พระพักตร์นิ่งเฉยตรัสกับขันทีคู่กายฮ่องเต้ที่บัดนี้กำลังยืนก้มหน้าอยู่อย่างหวาดหวั่น ด้วยไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนกระทำลงไปนั้นพึงพอพระทัยไทเฮาหรือไม่ แต่คนที่พอพระทัยที่สุดคงหนีไม่พ้นฮ่องเต้ เสียงครวญครางเมื่อคืนเป็นตัวยืนยันได้ดีว่าพระองค์นั้นสุขสมมากเพียงใด “ทุกอย่างเป็นไปตามที่พระนางประสงค์พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ฝ่าบาทยังไม่เสด็จออกจากตำหนัก มีเพียงรับสั่งให้นำอาหารเข้าไปถวายเพียงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ” เขารายงานตามจริง เพราะยามนี้แล้วฮ่องเต้ยังไม่ก้าวขาออกจากตำหนัก มีเพียงเสียงรับสั่งเท่านั้นที่ทำให้นางกำนัลในตำหนักทราบมา พระองค์ยังอยู่ดีไม่ได้พระทัยวายคาอกองค์หญิงต่างแคว้นไปแล้ว “ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า” พระนางคลี่ยิ้มอย่างพอพระทัยกับรายงานที่ได้รับ นับว่ายาปลุกกำหนัดที่ใส่ในอาหารให้น้ำขิงกินได้ผล อีกไม่นานพระนางคงได้มีหลานตัวน้อย ๆ ออกมาวิ่งเล่นโดยที่ไม่ต้องลุ้นอยู่เช่นนี้ ไทเฮายื่นถุงเงินให้ขันทีเป็นค่าตอบแทนที่เขานั้นมีน้ำใจช่วยเหลือพระนางจนแผนการสำเร็จ เพราะหากปล่อยให้ฮ่องเต้รู้พระทัยเองคงนานจนรอไม่ไหว พระนาง

“เซียนเอ๋อร์ทิ้งเสด็จพี่ตอนไหนเพคะ ใส่ร้ายกันเกินไปแล้วนะเพคะ” คิ้วเรียวขมวดเป็นปมรู้สึกว่าฮ่องเต้ตรัสกับนางด้วยถ้อยคำประหลาด ฮ่องเต้เกลียดนางก็นับว่าไม่แปลก แต่ดีกับนางผิดปกติก็ดูไร้เหตุผลเกินไปหน่อย จะหลงใหลจากความสัมพันธ์ทางกายก็ไม่น่าใช่เพราะพระองค์ก็ร่วมอภิรมย์กับนางตั้งแต่คืนแรกยังแสดงท่าทีเดียดฉันท์ สายพระเนตรอ่อนโยนรักใคร่ที่ส่งมาให้นางนี้ราวกับว่าคนรักที่เพิ่งได้พบหลังจากพรากกันมาแสนนาน “พี่ก็เอ่ยไปอย่างนั้น” นางพยายามค้นหาความจริงจากพระเนตรคมกริบคู่นั้น แต่ก็ไม่พบสิ่งใดนอกจากความหวานฉ่ำรักใคร่ เจือปนในนั้น “เสด็จพี่นับวันยิ่งแปลกราวกับคนละคนที่พบกันคราแรกคงไม่ได้หลอกกันนะเพคะ” นางอดหวาดระแวงบุรุษผู้นี้ไม่ได้ เพราะเมื่อไม่นานนี้ยังเกลียดนางแทบเป็นแทบตาย มาบัดนี้กลับรักใคร่เสียจนน่าใจหาย “พี่เป็นคนเดิม” พระองค์ระบายยิ้มให้แก่สตรีขี้สงสัยที่พยายามจับผิดความรักใคร่ที่ทรงมอบให้นาง นอกจากไม่ได้สิ่งใดน้ำขิงยังสงสัยเพิ่ม คิดไปว่าฮ่องเต้อาจมีแผนการเพื่อหลอกให้นางตายใจหรือเปล่า คนเกลียดกันไม่มีทา

“เซียนเอ๋อร์” ใบหน้าแสนงามที่พระองค์คะนึงหามาหลายวันนับตั้งแต่หักพระทัยไม่ให้นางเข้าเฝ้า ยามนี้ดูตอบลงเล็กน้อยบ่งบอกได้ว่าน้ำหนักนางนั้นลดลงและพระองค์เป็นสาเหตุนั้น “เชอะ ไม่ต้องมาเรียกหม่อมฉัน” น้ำขิงโกรธไม่หายแม้แต่เสียงก็ยังไม่อยากได้ยิน หากไทเฮาไม่ตรัสให้นางมาร่วมพิธีนางคงไม่มานั่งหน้าชื่นอกตรมเช่นนี้ “เหตุใดไม่กินอะไรบ้าง เจ้าดูซูบลงนะ” ข่าวว่าพระสนมเอกเสวยอาหารได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น “พิธีใกล้เริ่มแล้วหม่อมฉันเป็นเพียงพระสนมให้มากระซิบกระซาบสนทนากับฝ่าบาทคงไม่เหมาะสม” ว่าจบน้ำขิงก็สะบัดหน้าหนี ไม่สนฮ่องเต้ที่กำลังเดินผ่านนางไปยังบัลลังก์ “ช่างแสนงอนไม่เปลี่ยน” นับว่าปกติดี หากนางเงียบไปนั่นแหละถึงว่าไม่ปกติ แม่คนงามเถียงเก่งเช่นนี้พระองค์วางพระทัยได้หลายส่วน “ทูลฝ่าบาท คุณหนูเจียอิงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรายงานพร้อมกับประสานสายตากับฮ่องเต้อย่างรู้กันว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้นั้นจะเป็นเช่นไร “พานางเข้ามา” พระองค์ตรัสก่อนที่ร่างของสตรีสูงโปร่งเดินเข้ามากลางลานพิธี ทุกคนในลานพิ

ฮ่องเต้พาท่านราชครูออกมานอกห้องบรรทมขณะตรงไปยังห้องตรวจฎีกานั้นทรงไตร่ตรองซ้ำหลายคราว่าสิ่งที่ประสบพบเจอมานั้นควรเล่าออกมาหรือไม่ ท่านราชครูเฝ้ามองพระพักตร์เป็นกังวลของฮ่องเต้ด้วยความรู้สึกไม่ดีนัก ด้วยอยู่รับใช้มานานจึงรู้ว่าพระองค์นั้นไม่เคยแสดงความรู้สึกเช่นนี้กับผู้ใดมากก่อน พระสนมเอกผู้นี้ไม่ใช่เพียงสตรีที่หลงมาอย่างไร้สาเหตุเป็นแน่ “ข้าเป็นผู้ทำให้เซียนเอ๋อร์กลับมา” กลับมาเจอกับความทุกข์เช่นในอดีตที่บุรุษเช่นพระองค์แก้ไขให้นางไม่ได้เสียที “ฝ่าบาททรงหมายความว่าที่พระสนมพลัดหลงมานั้นพระองค์เป็นผู้กระทำ” “ตัวข้าในอดีต” ผู้ใดเล่าจะเชื่อว่าความฝันที่พระองค์เห็นยามหลับตาจะพาความเจ็บปวดกลับมาสู่พระทัยให้ร้าวรานยิ่งกว่าถูกศรธนูนับพันทิ่มแทง “กระหม่อมโง่เขลาไม่อาจเข้าใจได้” ท่านราชครูคิ้วขมวดฟังแล้วก็ยังคงไม่กระจ่าง “เรียกว่าฝันก็ได้แต่ข้ามั่นใจว่าคือเรื่องจริง เรื่องจริงที่ข้าคือคนที่ทำร้ายนาง” ความฝันอันยาวนานนี้เกิดขึ้นตั้งแต่นางห่างหายไปอยู่ตำหนักไทเฮาใหม่ ๆ หลับตาคราใดก็มักมีภาพนางร