คำแก้วค่อยๆ ก้าวเดินอย่างระมัดระวังในทุกเก้า เหยียบย่างไปตามลำต้นสีน้ำตาลของไม้ใหญ่เอนระเนนเพราะแรงพายุเมื่อหลายปีก่อน บางช่วงของลำต้นมีตะไคร่สีเขียวปกคลุมจนทั่ว ทำให้หญิงสาวต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก มิเช่นนั้นอาจตกลงไปในลำธารลึกท่วมหัวเมื่อก้าวข้ามมาอีกฟาก…คำแก้วแหวกพุ่มไม้ที่ขึ้นรกครึ้มจนมองไม่เห็นเส้นทางข้างหน้าหล่อนค่อยๆ เอามือแหวกกิ่งไม้ที่โน้มลงมาสานกันอยู่ตรงหน้าเพื่อเปิดทางก้าวเดินต่อมาอีกชั่วครู่กระทั่งมองเห็นทางเดินเล็กๆ ที่มีหญ้าขึ้นคลุมหนาแน่น ทำให้รู้ว่านานมากแล้วที่ไม่มีใครย่างกรายเข้ามาในดินแดนแห่งนี้คำแก้วแก้วกวาดสายตามองหาเห็ดอยู่ครู่ใหญ่ๆ แต่ก็ยังไม่เห็น“ไหนกัน… เห็ดที่ยายสีโบว่า… ”ทีแรกหล่อนทำท่าว่าจะถอดใจยอมแพ้แล้วเดินกลับ ไม่น่าเชื่อคำพูดของหญิงชราฟั่นเฟือนจากนั้นจู่ๆ สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นดอกเห็ดเล็กๆ สีขาวกระจายอยู่รอบโคนไม้ใหญ่“ว้าว… มีเห็ดจริงๆ ด้วย… ”ไม่ผิดหวัง…อย่างน้อยคำพูดในบางส่วนของยายสีโบก็เป็นความจริง คำแก้วร้องอุทานด้วยความดีใจหล่อนรู้ว่าสีขาวๆ เป็นดอกดวงกระจายเกลื่อนที่แลเห็นอยู่เบื้องหน้านั้นคือเห็ดที่นำมาแกงหรือต้มจิ้มน้ำพริกได
Ler mais
FAZER LOGIN
