“ข้าวคง…ทำตัวไม่ถูก ข้าวไม่เคยอกหักไม่รู้ว่ามันต้องรู้สึกยังไงแต่ถ้าเราเป็นคนมาทีหลังก็คงจะถอยออกมา ข้าวยอมเจ็บดีกว่าต้องเป็นมือที่สามของใคร” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหากเป็นแบบนั้นจริงเธอคงต้องยอมถอย “สวยขนาดนี้ไม่เคยมีแฟนเป็นไปได้ไงเนี่ย” “อาจจะเพราะรอคนมั้ง” หญิงสาวตอบเสียงแผ่วเบา ใบหน้าสวยดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด จริงที่ว่าใคร ๆ ก็มีรักแรกในวัยเรียนเธอก็เป็นหนึ่งในนั้นแต่ไม่รู้ว่ามันคือความรักแบบไหน “รอใคร? ” “เปล่าค่ะแค่พูดไปงั้นแหละ” ริมฝีปากยกยิ้มกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ แต่ก็ไม่อาจปกปิดสายตาของวิคเตอร์ที่มองอยู่ได้@ ห้องสโมสร (เก่า) คณะวิศวกรรมศาสตร์ “อาจจะเพราะรอคนมั้ง” ประโยคของเธอยังก้องอยู่ในหัวของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงเธอบอกไม่มีอะไรแต่สายตาอาลัยอาวรณ์นั้นมันโกหกเขาไม่ได้ เพี๊ยะ ฝ่ามือหนาตบเข้ากลางศีรษะวินเซนต์อย่างจัง “โอ๊ย! ใครตบกูวะ” วินเซนต์ยกมือลูบศีรษะพลันหันมาถาม “กูเอง” วิคเตอร์พูดขึ้น “มึงเอาแต่เหม่อ พวกกูเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ” จริงอย่างที่วาโยพูด พวกเรานั่งคุยกันเรื่องค่ายอาสาแต่คนข้าง ๆ กลับเงียบไม่สนใจบทสนทนา เรียกขอความคิดเห็นเท่าไหร่ก็เอาแต่
最終更新日 : 2026-04-20
