All Chapters of SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก: Chapter 1 - Chapter 10

สถานที่นัดพบในค่ำคืนศุกร์หรรษาที่หลายคนรอคอยได้มาถึงแล้ว สถานบันเทิงย่านมหาวิทยาลัย ต่างเป็นศูนย์รวมหนุ่มสาวทุกเพศทุกวัยมาเยือนสังสรรค์ดื่มด่ำรสชาติแอลกอฮอล์พร้อมกับความมืดสลัวไฟเลเซอร์หลากสีทั่วทุกมุมร้านกับเสียงดนตรีบีทหนัก ๆ ให้เข้าจังหวะ โต๊ะถูกจัดแบ่งเป็นสัดเป็นส่วนร้านนี้พิเศษตรงที่โซนวีไอพีสำหรับสิทธิพิเศษจะอยู่บนชั้นลอยหรือมุมที่เงียบสงบกว่า สามารถมองลงมาเห็นความวุ่นวายบนฟลอร์เต้นรำได้ทั้งหมดและนั่นเป็นที่ปรารถนาของ แก๊งวิศวะเถื่อนหลายคนต่างรู้จักพวกเขาในชื่อว่า เดมอนดีม มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน ได้แก่ ธามไท แฟร้งค์ วาโย วิคเตอร์และวินเซนต์ แฝดนรกที่ได้รับขนานนามทั่วราชอาณาจักรว่าโหดที่สุด ภายนอกทุกคนมองว่าเป็นแค่วัยรุ่นคึกคะนองมีเรื่องไปวัน ๆ แต่ใครจะรู้ว่าพวกเขาใช้ทุนจากเงินเก็บเปิดสนามแข่งรถเป็นของตัวเองและใช้นามแฝงแทนชื่อจริง พวกเขามาผับนี้แทบจะทุกวัน ตามประสาหนุ่มโสดต้องออกล่าเหยื่อกลับทุกค่ำคืนเป็นเรื่องปกติไม่ว่าจะสถานะไหนหากมาที่แห่งนี้ล้วนต่างต้องโสดตามกันทั้งนั้น ถือว่าเป็นการใช้ชีวิตวัยรุ่นให้สมบูรณ์แบบ หลายชั่วโมงผ่านไป เหล้านอกคุณภาพดีถูกเทลงแก้วพวกเขานับไม่ถ้วน

หลังจากประชุมเสร็จแฟร้งค์ก็มาคาดคั้นเรื่องที่ค้างคาไว้เมื่อตอนพักเที่ยงแฝดนรกจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมด อันที่จริงพวกเขาไม่เคยปิดบังกันอยู่แล้วแต่บางเรื่องถ้าพวกมันไม่ถามก็ไม่รู้จะบอกไปทำไม “ปากบอกไม่สนใจแต่อุ้มน้องเขาขึ้นรถ” “น้องแม่งโชคดีสัส ๆ ที่รอดจากไอ่วินได้” วาโยพูดขึ้น “แล้วมึงคิดอะไรอยู่ถึงพาน้องขึ้นคอนโดทั้งๆ ที่มึงแม่งโคตรหวงพื้นที่ส่วนตัวฉิบหายแม้แต่กูพี่มึงยังไม่ยอมให้เข้า” วิคเตอร์หันมาถาม เพื่อนทุกคนต่างจ้องหน้าเขาอย่างรอคำตอบ “น้องมันหลับ” วินเซนต์หลุบตาต่ำมองลงพื้น เขาหายใจเข้าแล้วพ่นควันบุหรี่ออกมาจากปาก “มึงไม่ได้โง่อีกอย่างมึงตั้งใจพาน้องกลับด้วยตั้งแต่แรก” “เออน้องมันน่าสนใจดี” เขายอมพูดความจริงข้าวหอมดูตีตัวออกห่างจากเขาทั้ง ๆ ที่มีผู้หญิงมากมายเสนอตัวให้เขา “จะล่าเหยื่อว่างั้น” ธามไทถามขึ้นคำว่าน่าสนใจของเสืออย่างพวกเขาแปลว่าเหยื่อต้องเด็ดพอสมควร “แค่หาอะไรเล่นแก้เบื่อ” นิ้วชี้แกร่งลูบริมฝีปากล่างเหมือนเสือที่มันกระหายเนื้อ “มึงควงผู้หญิงเข้าโรงแรมแทบทุกอาทิตย์ยังเบื่ออีกหรือไง” ธามไทพูดขึ้นขณะหยิบบุหรี่ในซองออกมาคาบไว้พร้อมจุดไฟแช็ค “ข้าวหอมไม

พลั่ก ข้าวหอมรับรู้ถึงลมหายใจของคนตรงหน้า มือบางรีบผลักเขาออกจากซอกคอ เธอถลึงตาใส่เขาอีกทั้งยกมือขึ้นลูบคอเบา ๆ “นะ…นี่พี่ทำอะไรเนี่ย อายบ้างปะ” “เรื่องปกติไหมทำเหมือนไม่เคย” วินเซนต์ไหวไหล่อย่างไม่สะทกสะท้าน เรื่องแบบนี้เขาทำในที่สาธารณะออกจะบ่อยไม่เห็นมีใครมาสนใจ “ก็ใช่นะสิ อย่าพูดอะไรบ้า ๆ แบบนี้อีกนะ” ข้าวหอมเท้าเอวชี้หน้าเขาอย่างเดือดดาล เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาจะทำอะไรก็ได้ “ครับทีหลังจะระวังคำพูด” ริมฝีปากหนายกยิ้ม นอกจากเหยื่อจะน่าสนใจไม่พอ เธอดูจะอ่อนต่อโลกอีกด้วย “ไม่มีทีหลังค่ะ หลีกไปข้าวรีบ” ขาเรียวจะก้าวแต่กลับชะงัก มือหนาดึงแขนเธอให้ตามมาที่รถ “ขึ้นรถ” “ไม่” เธอยังคงยืนยันคำเดิมอย่างหนักแน่น “ถ้าเราไม่ขึ้น พี่จะปล่อยรูปที่อุ้มเราขึ้นคอนโดทั่วมหาลัย” มือหนาชูรูปภาพในโทรศัพท์ให้เธอดู วินเซนต์รู้ดีว่ายังไงข้าวหอมไม่ยอมขึ้นรถไปกับเขาแน่ จึงต้องหาแผนสำรองเพื่อมัดตัวเธอไว้ “นะ…นี่พี่” ดวงตากลมเบิกกว้างก่อนจะเปลี่ยนสายตาเป็นความโกรธ มือเรียวยกชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว “พี่พยายามใจดีกับเรามากนะอย่าให้พี่ต้องร้าย” “หึ้ย! ขึ้นก็ได้ เปิดประตูสิ” “เชิญครับว่าที่แฟนในอนาค

ข้าวหอมพาตัวเองเข้ามานั่งในรถสปอร์ตคันหรูคันเดิมที่เธอพึ่งพูดไปเมื่อตอนเช้าว่าจะไม่กลับไปนั่งอีก ร่างบางรู้สึกว่าเบาะยังเหมือนเดิมกับที่เธอนั่งตอนเช้าพอดีเหมือนไม่ได้มีการถูกปรับใด ๆ เธอเอาแต่คิดเรื่องไร้สาระรู้ตัวอีกทีใบหน้าหล่อก็อยู่ห่างตัวเธอแค่นิดเดียว ปลายจมูกโด่งของเขาแทบจะแตะจมูกเธอ “พี่ทำอะไร? ” เธอขยับตัวหนี “รัดเข็มขัด” “บะ…บอกก็ได้ ข้าวทำเป็นนะ” เธอมองการกระทำของเขา “พี่เรียกเราก็เอาแต่เหม่อ คิดอะไรอยู่? ” มือหนาวางบนหัวเธอ วันนี้เขาแตะตัวเธอตั้งกี่รอบแล้วนะ “พี่นี่ชอบแตะตัวข้าวอยู่เรื่อย” “โทษทีพอดีติดสกินชิพ” “ก็ไปทำกับแฟนพี่สิ” “ไม่มี” เขาชะงักชั่วครู่ริมฝีปากหนาเอ่ยเสียงแผ่วเบาออกมา “ถึงว่า ควงสาวไม่เว้นวัน” “นี่ตามสืบเรื่องพี่หรอเนี่ย สนใจพี่อะดิ” “ไม่อะแค่ตามเผื่อจะได้อยู่ห่าง ๆ ” เธอหันหน้าหนีมองออกไปนอกหน้าต่าง คนอะไรหลงตัวเองชะมัด “เสียใจจังแต่พี่ดันอยากอยู่ใกล้เราอะดิ” “พี่ก็ไปใกล้สาวของพี่สิจะมายุ่งกับข้าวทำไม” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “สาวของพี่ก็นั่งข้าง ๆ นี่ไง” “โว๊ย! หน้ามึนจริง ออกรถสิข้าวอยากกลับห้องไม่อยากอยู่ใกล้พี่” ข้าวหอมยกมื

หลังจากปรับความเข้าใจแบบจำยอมวินเซนต์พาข้าวหอมลงมายังห้องพักของแก๊งซึ่งมีเพื่อนของเธอนั่งอยู่ด้วยแล้ว สงสัยเขาคงให้คนไปตามพวกเธอมาแน่ๆ หญิงสาวทักทายเพื่อน ๆ ของเขาก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างมินมินโดยที่มีคนหน้ามึนนั่งตามติดไม่ห่างวิคเตอร์สังเกตใบหน้าหวานดวงตาแดงก่ำเหมือนคนพึ่งร้องไห้มาถ้าให้เดาแฝดน้องคงไปขู่อะไรเธออีก “น้องข้าวเอาเหมือนเดิมนะครับ” วิคเตอร์จงใจถามเสียงดังฟังชัดเพื่อให้แฝดน้องได้ยินชัดเจนจากนั้นมือหนาจัดการเทเหล้าลงในแก้วอย่างไม่สนใจรังสีจากแฝดน้องที่มองมา “เดี๋ยว…” เสียงทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางวงเหล้าทำเอาทุกคนชะงักและมองตามกัน “เหมือนเดิมคืออะไร? ” วินเซนต์เอ่ยถามแฝดพี่ด้วยเสียงแข็ง สองคนนี้ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ “วันนั้นกูไปลองร้านใหม่แล้วบังเอิญเจอน้องข้าวเลยนั่งดื่มด้วยกันแต่ไม่ได้อยู่สองคนนะเว้ย มีพวก…” “พี่สาวข้าวเองค่ะ” ไม่ทันทีวิคเตอร์จะพูดจบ ข้าวหอมชิงพูดขึ้นก่อน “ใช่ค่ะ มินกับอิงก็อยู่ด้วยแต่แฟนพี่วิคสวยมากเลยนะคะเสียดายที่เรียนมหาลัยอื่น” ประโยดสุดท้ายของมินมิน วิคเตอร์กำลังยกแก้วดื่ม น้ำสีอำพันแทบพุ่งออกจากปากเขา มือหนารีบหยิบทิชชู่ขึ้นมาเช็ดปากอย่า