SINTWiN | วินเซนต์ลวงรัก のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“ย้ายมาอยู่กับพี่สิข้าวจะได้สิทธิ์นั้นทันที” ไวกว่าความคิด ริมฝีปากหนาโพล่งขึ้นจนลืมตัว เป็นอีกครั้งที่เขาเผลอพูดประโยคเดิมกับอีกคนข้าวหอมนิ่งค้าง ความสับสนผุดขึ้นในหัว ไม่รู้ว่าพูดออกมาจากใจจริงหรือหลอกให้ดีใจกันแน่ “พะ…พี่พูดจริงหรือแค่…” “ทุกคำที่ออกมาจากปากพี่ล้วนเป็นสิ่งที่พี่ไตร่ตรองดีแล้ว” ข้าวหอมมองสายตาคมกริบที่ไม่หลบสายตาเธอแม้แต่นิด แบบนี้เรียกว่าแสดงความจริงใจไหมนะ “แต่ยังมีอีกหลายคำที่พี่ยังไม่ได้พูด” สายตาหวานหลุบมองลงพื้นริมฝีปากพึมพำออกมาแต่เขากลับได้ยินชัดเจน มือหนาดึงคนน้องในนั่งลงบนตักแกร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คางเกยอยู่บนศีรษะเล็ก ทั้งสองมองภาพเธอนั่งตักเขาสะท้อนผ่านกระจกปลายเตียง “การที่พี่ไม่พูดไม่ได้แปลว่ามันคือคำตอบที่เราคิดไปเองเสมอไปนะข้าว” “…” “พี่เลือกเดินเข้าหาข้าวนั่นแปลว่าข้าวเป็นของพี่ สถานะบ้าบออะไรนั่นไม่จำเป็นต้องมีก็ได้ มันอยู่ที่เราสองคนมากกว่าเข้าใจไหมครับ เด็กดี” “เข้าใจแต่…” ไม่ใช่ว่าไม่มั่นใจกับเขาแต่มีหลายเรื่องที่ยังคงลังเล “แต่อะไรครับ? ” “มีข้าวแค่คนเดียวได้ไหม ข้าวขอมากไปหรือเปล่า? ” “ไม่รับปากนะแต่จะพยายามหยุดให้

“ปากกล้าแบบนี้อย่าคิดว่าฉันจะเอาเป็นเมียจริง เอาไว้แค่เอาแก้ขัดพอ” มือหนาบีบคางเธออย่างแรงจนน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลออกมา เขาเบะปากมองด้วยความรู้สึกดูแคลน “พะ…พี่ฮึก” “ข้าวจะกลับห้อง” “ฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป เธอต้องอยู่ที่นี่ให้ฉันเอาจนกว่าจะเบื่อเธอถึงจะได้เป็นอิสระ” “ไอ่เลว” เธอตะคอกใส่หน้าเขาด้วยความโกรธสุดขีด “ขอบคุณสำหรับคำชมครับ อ่อ….มีอะไรให้ดู” มือหนาหยิบโทรศัพท์เปิดภาพที่แอบถ่ายเธอไว้ โชว์ให้คนที่ยืนสั่นตรงหน้าดู “นะ…นี่” “ถ้าเธอคิดที่จะหนี รูปนี้ไม่ได้จะติดแค่ทั่วมหาลัยแต่ส่งตรงถึงพ่อเธอแน่ยิ่งหวงลูกสาวขนาดนั้นเห็นรูปนี้คงหัวใจวายตายแน่” เสียงข่มขู่เย็นเฉียบแฝงความโหดร้าย เธอถึงกับเซแทบจะล้มได้แต่บอกตัวเองในใจว่าเธอพลาดไปแล้วจริง ๆ “อย่าส่งให้ป๊านะฮึก ข้าวยอมแล้วฮึก” เธอส่ายหน้าช้า ๆ มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความเจ็บช้ำใจ “ดีมากเด็กน้อย เชื่อฟังเข้าไว้” มือหนาจะเอื้อมแตะ ข้าวหอมกลับเอียงหัวหนีด้วยความหวาดกลัว “กลัวจนตัวสั่นขนาดนั้นเลย” “ไม่ต้องห่วงนะ วันนี้ฉันพึ่งไปปลดปล่อยกับคู่ขามา เมเปิ้ลรีดน้ำฉันจนหมดตัวไม่มีแรงทำอะไรเธอแน

@ ดาดฟ้าคณะบริหารหลังจากวันนั้นวินเซนต์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าเธอผู้ถูกกระทำนั้นไม่สามารถลบภาพเหตุการณ์เลวร้ายออกจากใจได้สักทีเป็นความรู้สึกตอกย้ำความไร้ค่าของตัวเองรู้ว่ามันเจ็บแต่เลือกทนอยู่ไม่ใช่ความรักแต่เป็นเพราะถูกเขากักขังไว้ข้าวหอมยืนหลับตาเงยหน้ารับลมก่อนจะลืมตากวาดมองวิวทิวทัศน์รอบมหาลัยด้วยความรู้สึกที่เศร้าซึมความคิดลอยเคว้งไปมาความเป็นไปได้ระหว่างเธอกับเขามันแทบจะไม่มีนี่เธอกำลังหวังอะไรอยู่กันแน่?พอนึกถึงหยดน้ำใส ๆ ดันไหลออกจากดวงตาที่ว่างเปล่าไม่แม้แต่จะกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดนั้นไว้ ร่างบางทำได้แค่ยืนร้องไห้เงียบ ๆ คนเดียวในพื้นที่ไร้ผู้คนแม้แต่เพื่อนของเธอก็ไม่สามารถเล่าให้ฟังได้ครืด ครืด ครืด…..ข้าวหอมยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาตัวเองก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาดูว่าใครโทรมา สายเรียกเข้าจาก…พี่วิน มือบางกำโทรศัพท์แน่นหลับตาลงปล่อยน้ำหยดสุดท้ายไหลผ่านแก้มขาวสูดลมหายใจเข้าผ่อนลมหายใจออกก่อนจะตัดสินใจกดรับ “ทำไมรับช้า มัวทำอะไรอยู่วะ!” น้ำเสียงตะคอกไม่พอใจของปลายสายดังออกมา เธอรีบยกโทรศัพท์ออกห่างตัวทันที “ข้าวเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ” “วันนี้ไปกินข้าวข้าง

@ สนามบินณ สนามบินกลางเมืองกรุงประตูฝั่งอาคารผู้โดยสารขาเข้าเป็นสถานที่นัดพบของบุคคลที่กลับมาจากต่างประเทศผู้คนมากมายล้วนต่างนั่งรอคอยด้วยความหวังวินเซนต์ก็เป็นหนึ่งในนั้นวันนี้เขาเลือกโดดเรียนและทิ้งให้ข้าวหอมกลับเองเพื่อมานั่งรอรับแฟนสาวตามที่สัญญากับเธอไว้ผ่านไปราว ๆ เกือบชั่วโมงผู้คนเริ่มเดินออกเขาลุกขึ้นยืนกวาดสายตามองที่ประตูส่องหาแฟนสาว สักพักร่างเล็กถือกระเป๋าใบใหญ่เดินออกมา “จี้คิดถึงวินมากฮึก” แองจี้ทิ้งกระเป๋าวิ่งเข้าสวมกอดวินเซนต์ที่ยืนอ้าแขนรอรับอยู่แล้ว “วินก็คิดถึงจี้ครับ” กอดแห่งความคิดถึงความโหยหาทำให้หัวใจทั้งสองกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง วินเซนต์รู้สึกได้ว่าเขารักแองจี้ข้าวหอมก็แค่ความหลง “ไหนดูสิ ร้องไห้เป็นเด็กเลย” เขาผละกอดออกเช็ดน้ำตาคนในอ้อมกอด “เด็กอะไรจี้โตแล้วนะ” แองจี้เอ่ยประโยคเดียวกับคนที่รออยู่คอนโดร่างสูงพลันนึกถึงใบหน้ากลมของคนน้องขึ้นมา “วินเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเห็นเขาเหม่อจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เปล่าครับ ไปทานข้าวกันวินจองร้านประจำเราไว้แล้ว” เขาอาสาลากกระเป๋าให้เธอ มืออีกข้างกอดเอวแฟนสาวแน่น “ยังรู้ใจเหมือนเดิมนะคะ” หญิงสาวเอียงคอชมแฟนหนุ่

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ก่อนหน้าซีนอนพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ร่างสูงถึงไทยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ จากที่จะบินตรงเชียงใหม่ กลับต้องเปลี่ยนใจเพราะเขาได้รับข้อความเชิญชวนจากเพื่อนสนิทว่าคืนนี้เจอกันที่ร้าน….ไหม ถือว่าเลี้ยงต้อนรับที่เขากลับมาชายหนุ่มไม่มีความลังเลในใจแม้แต่นิดเดียวเขาเอ่ยปากตอบตกลงแล้วกดซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่ทันทีซีนอนยืนดื่มกับเพื่อนอยู่โต๊ะริมประตูทางเข้าระหว่างนั้นสายตาคมมองไปทางประตูก็สะดุดเข้ากับร่างสาวสวยชุดเดรสปาดไหล่สีดำอ่อนจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นนั้น หัวใจแกร่งสั่นคลอนอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าน้องสาวคนสนิทที่เขาคิดถึงมาตลอด เธอยังคงงดงามเหมือนเดิมแต่ดูเหมือนตอนนี้หญิงสาวจะโตขึ้นมากแล้วทั้งการแต่งหน้าและแต่งตัวดูแปลกตาไปจากเดิมขึ้นมาก ไวกว่าความคิดนั้น ขายาวรีบสาวเท้าเดินตามเธอขึ้นมาหยุดอยู่หน้าห้องวีไอพีขณะที่มือกำลังจะเคาะประตูกลับได้ยินบทสนทนาจากข้างในซีนอนได้ยินทุกประโยคตั้งแต่แรกเด็กน้อยของเขาถูกทะนุถนอมดุจดั่งเจ้าหญิงพอออกมาเจอโลกภายนอกที่กว้างขวางกลับถูกทำร้ายจิตใจอย่างไม่มีชิ้นดี เสียงสะอื้นของเธอเผลอทำเขารู้สึกเจ็บไปด้วย ขณะที่ทุกคนจ้องมองซีนอนกับข้