جميع فصول : الفصل -الفصل 70

Wala na akong maramdaman. Para bang tuluyan nang nanigas ang buong katawan ko, at kahit anong pilit kong isipin ay wala akong malinaw na alaala. Hindi ko rin alam kung nasaan ako ngayon. Ang tanging natatandaan ko lang ay ang mga kamay ni Jeremiah na maingat na binalot ako ng kanyang coat bago niya ako inilabas mula sa sasakyan na iyon.Pagkatapos noon, puro puti na ang alaala ko. Parang bigla na lang akong binitawan ng mundo at hinayaan sa kawalan. Wala akong panaginip. Wala ring tunog. Para akong tulog na tulog pero hindi mapayapa, parang lumulutang lang sa gitna ng katahimikan.Ang isa lang na nakakapagpagaan sa akin kahit papaano ay ang pag-alam na Sabado na bukas. Hindi ko kailangang pumasok. Pwede akong magpahinga kahit buong araw.*************Pagmulat ko ng aking mga mata kinabukasan, mabigat ang pakiramdam ng buong katawan ko. Para bang may nakadagan sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Tanging mahihinang ungol lang ang lumalabas sa akin dahil kahit magsalita ako ay parang

“Baliw ka ba?” galit niyang tanong sa akin.Napakunot ang noo ko. Hindi ko agad maintindihan kung saan nanggagaling ang galit niya. Parang bigla na lang akong sinugod kahit wala naman akong alam na ginawa kong masama.“Ano?” sagot ko, bahagya kong itnaas ang aking kilay. “Bakit mo ako tinatanong ng ganyan?”“Jeremiah,” madiin niyang banggit sa pangalan ko, habang naniningkit ang kanyang mga mata, “alam mo ba kung bakit nilalagnat si Chantal?”Napairap ako nang bahagya. “Kung alam ko, bakit pa kita tatawagin dito?” sagot ko, may halong sarkasmo.Biglang napahigpit ang hawak niya sa kanyang clipboard.“Nabugbog ang katawan niya!” gigil niyang sabi.Sandali akong natigilan.“Nabugbog?” ulit ko, halatang naguguluhan. “Anong ibig mong sabihin?”“‘Yon mismo ang ibig kong sabihin,” sagot niya, halos pabulong pero ramdam ang galit. “Anong ginawa mo sa kanya kagabi?”“Ha? Wala akong ginawa,” mabilis kong tanggi.Tinitigan niya ako nang diretso, parang sinusukat kung nagsasabi ba ako ng totoo

Dahan-dahan niya akong sinusubuan ng lugaw. Mainit-init pa iyon, at tama lang ang timpla—hindi maalat, hindi rin matabang. Nakakagaan sa pakiramdam. Para bang bawat subo ay unti-unting nagpapawi ng sakit at pagod na nararamdaman ko.Tahimik lang kami.Matapos niya akong tulungang makain at mapainom, marahan niyang pinunasan ang aking labi gamit ang napkin.“Salamat…” mahina kong sabi.Bahagya lamang siyang tumango, walang gaanong emosyon sa mukha. Ngunit may kakaibang pag-iingat sa bawat galaw niya—isang bagay na hindi ko madalas makita mula sa kanya.Napansin niya ang dextrose sa aking kamay.Wala na itong laman.Marahan niyang hinawakan ang aking kamay.“Aalisin ko na ito. Tinuruan na ako ni Elizza kung paano.”“Elizza?” agad kong ulit, hindi maitago ang bahagyang pagsimangot.Ibig sabihin… narito rin siya?Hindi ko maintindihan ang sarili ko, pero sa tuwing naririnig ko ang pangalan ng babaeng iyon, parang may kung anong sumisikip sa dibdib ko.“Nilagnat ka kasi kahapon,” paliwanag

Martes na ako nakapasok sa opisina. Pagdating ko pa lang, agad kong napansin ang kakaibang eksena—mono block na upuan ang gamit nina Geraldine at Winona, kapalit ng dati nilang swivel chair. Bakit kaya?“Ano’ng nangyayari?” tanong ko kay Rodolf habang inilalapag ko ang bag ko sa mesa. "Bakit ganyan ang upuan nila?"Napakamot siya sa ulo. “Kahapon kasi, nagreklamo sila na sira na raw yung swivel chair nila. Kinuha ng maintenance, tapos pinalitan muna ng mono block.”“Ha?” napataas ang kilay ko. Mga baliw talaga. Bago pa ang swivel chair nila ah.“Ang akala kasi nila,” dagdag niya habang nakangisi, “mapapalitan din sila ng upuan na gaya ng sa’yo.”Hindi ko napigilan ang sarili ko—napatawa ako. “Grabe, hanggang upuan pinagtitripan nila.”“Hindi pa yun ang pinaka-issue,” sabat ni Marie habang papalapit sa amin. “Kahapon, tinangka nilang kunin yung upuan mo.”“Talaga?” gulat kong tanong.“Oo! Pero sakto, dumating si Mr. Harisson. Pinagbantaan sila na huwag gagalawin ang gamit mo.”“Talaga

Dahan-dahang napatingin ang dalawa sa likuran ko, saka sila nagkatinginan bago nagbigay ng alanganing ngiti. Para bang may biglang nagbago sa hangin—isang presensyang kinatatakutan nila. Ilang segundo pa, saka nila ako binitawan."Ah, sir… kinukumusta lang po namin si Chantal. Baka may sakit pa siya…" nakangiting sabi ni Geraldine. Marahan niya akong hinawakan sa balikat, ngunit may bahagyang pisil doon—isang babala. 'Huwag kang magsalita.'"Oo nga, sir," dagdag ni Winona, pilit ding ngumiti. "Matagal kasi siya sa loob, nag-aalala lang kami."Humigpit ang aking kamao. 'Talaga? Ngayon nag-aalala kayo?'Tahimik lang na nakatingin si Jeremiah sa kanilang dalawa. Walang emosyon ang mukha niya, ngunit ramdam ang bigat ng kanyang presensya. Maya-maya, bumaling ang tingin niya sa akin at unti-unting lumapit."Totoo ba ang sinasabi nila, Miss Gray?" malamig ngunit diretso niyang tanong.Napalunok ako. Ito na ang pagkakataon ko. Akala nila mahina ako. Akala nila tatahimik na lang ako. Maghinta