Todos los capítulos de ถึงเวลาเดี๋ยวก็รัก: Capítulo 11 - Capítulo 17

ตอนที่ 4 เงื่อนไขเวลานานหลายสิบนาทีก็ไม่เห็นว่าบรรดาเพื่อนของพอร์ชจะกลับกันแต่อย่างใด นั่นเพราะอาจกำลังรอให้สีฝุ่นผู้นั้นฟื้นอยู่ก็เป็นได้ พอร์ชเองไม่ได้คิดจะพูดคำไหนออกมาเพื่อให้หมางใจกันเพิ่มจึงเลือกนั่งรอนิ่ง ๆ ข้างผู้เป็นพ่ออยู่เช่นนั้นไม่ไปไหน จนกระทั่ง..."มาคุยกับแม่หน่อย" พินอินเดินออกมาพูดกับลูกชายคนโตพร้อมนำไปอีกทาง ทุกคนที่เห็นก็ไม่มีใครคิดจะเอ่ยคำไหนเพราะรู้สถานการณ์ดีว่าพอร์ชคงไม่รอดแล้ว"แม่...""นั่งลง""ครับ" หัวใจของชายหนุ่มเต้นระส่ำ เอาจริง ๆ ตลอดเวลาที่เกิดมานั้นได้มารู้จักพ่อตัวเองก็ตอน 4 ขวบแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกว่าคนเป็นพ่อน่ากลัวอะไร แต่กลับกันคนที่เลี้ยงเขามาตลอดอย่างพินอินผู้เป็นมารดานั้นถึงเวลาจะดุก็น่ากลัวมาก ๆ เลยจริงเชียว ครั้งนี้เขาอาจโดยตัดสินด้วยเครื่องประหารหัวสุนัขแล้ว"รู้ใช่ไหมว่าสิ่งที่ทำน่ะมันผิดแค่ไหน" พินอินเอ่ยถามเพราะอยากให้ลูกชายพูดความผิดของเขาออกมาเอง ถ้ายังไม่รู้ตัวรอให้คนอื่นบอกตลอดว่าผิดตรงไหนบ้าง คนเช่นนั้นก็คงสอนไม่ได้แล้ว"ครับ" ตอบไปเช่นนั้นทั้งที่ไม่อยากยอมรับความจริง แต่เขาก็ทำไม่ถูกจริง ๆ นั่นแหละ "พอร์ชเอาแต่ใจจนเกือบทำให้สองคนนั้

ตอนที่ 5 เป็นไปไม่ได้อีกแล้ว"ลูกชายของแม่ ลำบากแล้วนะลูก" หญิงสาวยืนมองลูกชายตัวน้อยของตัวเองที่นอนอยู่ในตู้อบมือเรียวยื่นเข้าไปในช่องสำหรับให้คุณแม่สัมผัสเด็กที่อยู่ด้านใน เธอป้อนนมเด็กน้อยก็ทางนี้ สายใยรักระหว่างแม่กับลูกยังคงเหนียวแน่นแค่เพียงได้ยินเสียงของคนเป็นแม่เจ้าเด็กน้อยก็บิดตัวไปมาราวกับทารกที่ดิ้นอยู่ในครรภ์ไม่ผิดด้วยเพราะเด็กน้อยถูกผ่าคลอดตอนอายุครรภ์เพียง 30 สัปดาห์ หรือประมาณ 7 เดือนกว่า ๆ นั้นยังไงก็ถือว่าเป็นการคลอดก่อนกำหนด ซึ่งทารกที่คลอดก่อนกำหนดนี้ร่างกายไม่สามารถปรับอุณหภูมิตัวเองได้ต้องสังเกตอาการอย่างใกล้ชิด การเข้าตู้อบจะควบคุมอุณหภูมิของทารกให้คงที่เหมือนอยู่ในท้องแม่ เมื่อทารกมีความพร้อมอุณหภูมิทารกเป็นไปตามปกติ และไม่มีภาวะแทรกซ้อนสามารถออกจากตู้อบได้"พี่ฝุ่นตั้งชื่อหลานหรือยังครับ" บีเอ็มถามพร้อมกับนั่งดูสองแม่ลูกจับมือกันไปมาโดยมีตู้อบครอบเด็กน้อยอยู่"มีชื่อจริงแล้วค่ะ แต่ชื่อเล่นพี่ยังไม่ได้คิดเลย" ความจริงแล้วที่บีเอ็มรีบกลับมาจากโรงเรียนและตรงมาที่โรงพยาบาลนั้นก็เพื่อสิ่งนี้ เขานั่งคิดทั้งวันทั้งคืนนับตั้งแต่หลานตัวน้อยคลอดออกมาแล้ว ที่สุดก็มีไอเด

."ปริมตัดสินใจจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ พี่ว่าเราค่อย ๆ คุยกับมันก่อนก็ได้นะ ไอ้พอร์ชมันไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยากเย็นขนาดนั้น ถ้าคุยกันดี ๆ พี่ว่ามันต้องเข้าใจ" สิงหาเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตกใจกับการตัดสินใจทำเรื่องบางอย่างของปริม"มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้นหรอกพี่สิง เรื่องนี้ปริมคิดมานานแล้วค่ะพ่อกับแม่ก็อยากให้ปริมไป อีกอย่าง..." เธอเว้นช่วงไปนิดหนึ่งแต่คิดว่ายังไงทุกคนก็น่าจะรู้กันหมดแล้วจึงได้ตัดสินใจพูดความในใจและความตั้งใจจริงออกไป "ปริมจะหลบไปพักใจด้วยค่ะ"การจะมีความรักไม่ใช่เรื่องง่ายและการจะลืมก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นกัน โดยเฉพาะความรักที่มันกำลังมีแนวโน้มไปได้ดีแบบนี้ ทางเดียวที่เธอจะสามารถหลุดพ้นออกจากความสัมพันธ์ซับซ้อนครั้งนี้ได้ก็คือการเดินจากไปเท่านั้นเอง"พี่เข้าใจปริมนะ พี่อยู่ตรงนี้ตลอด" เขาลูบที่หลังของเธอสองถึงสามครั้งเพื่อปลอบใจและเพียงแค่นั้นน้ำตาของหญิงสาวก็ไหลมาเป็นทาง นี่คงเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เธอปล่อยให้ตัวเองเสียใจกับเรื่องนี้"อึก! หื้อออ" หญิงสาวโผเข้ากอดคนตรงหน้าและปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างไม่กลัวว่าใครจะได้ยิน ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่รู้สึกแต่เพราะเธอเป็นเหต

"หมายความว่ายังไง ไม่ใช่ว่าเราตกลงกันไปแล้วเหรอว่าต้องอยู่ด้วยกัน 1 ปีน่ะ" พอร์ชเริ่มโวยวายอีกครั้ง"อย่าเสียงดังได้ไหม เดี๋ยวลูกตื่น" เธอพูดไปแบบนั้นทั้งที่มือก็ยังคงพับผ้าอ้อมใส่ตะกร้าไม่ยอมหยุด"นี่พี่จะทำให้ผมเดือดร้อนอีกแล้วใช่ไหม" สีฝุ่นหันมามองคนพูดด้วยความไม่สบอารมณ์ ตกลงว่าเรื่องทุกอย่างจะโยนมาให้เธอผิดทั้งหมดเลยหรือยังไง"อะไรของนายอีกพอร์ช เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก""พี่อยากให้ทุกคนมองว่าผมเลวอีกแล้วใช่ไหม ทำไมวะ ทำไมผมต้องมาเจอแต่อะไรก็ไม่รู้แบบนี้ด้วย" คนเมาค้างนั่งลงที่โซฟาข้างประตูเอามือมากุมที่หัวทำท่าเหมือนกับจะร้องไห้ก็ทำให้สีฝุ่นแอบใจกระตุกไปครู่หนึ่ง"นี่จำอะไรได้เลยเหรอ เมื่อคืนนายเมาแล้วเป็นคนไล่พวกเราออกไปเองนะ แล้วตอนนี้จะมาพูดเหมือนฉันผิดอีกเหรอ ตกลงจะเอายังไงกันแน่" พอร์ชเงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่อยากจะพูดแบบนี้แต่ว่าเขาไม่สามารถให้สีฝุ่นไปจากบ้านตอนนี้ได้จริง ๆ"พี่ก็พูดเองว่าผมเมา ผมเมาก็พูดไปเรื่อยนั่นแหละ แล้วอีกอย่างตอนนี้ผมก็มีเรื่องเครียดตั้งมากมายดังนั้นพี่...ช่วยอยู่ต่อได้ไหมครับไม่อย่างนั้นแม่เอาผมตายแน่ ๆ " คนฟังก็นึกเห็นใจแต่ไม่ใช่ไม่โกรธหรื