All Chapters of ถึงเวลาเดี๋ยวก็รัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบแบบวิ่งรอบสนามเป็นการทดสอบความทนทานทั้งรถยนต์ และนักแข่งโดยกำหนดระยะเวลาเอาไว้และใช้จำนวนรอบที่นักแข่งสามารถทำได้เป็นการตัดสิน ในตอนที่รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ จังหวะหัวใจของทั้งคนทั้งรถประสานรวมเป็นหนึ่งเพื่ออดทนไปจนถึงเส้นชัยจนกว่าเวลานั้นจะหมดลง ในตอนนั้นพอร์ชก็วิ่งไปตามเส้นทางของตัวเองด้วยหัวใจที่มุ่งมั่น ทว่าคิดไม่ถึงเพียงเข้าเส้นชัยก็พบว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่เส้นชัยที่เขาต้องการเลยสักนิด.....เสียงเครื่องยนต์ด้านนอกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ อีกทั้งกลิ่นน้ำมันเครื่องและการเผาไหม้จากล้อยางก็ตลบอบอวลไปทั่วเช่นกัน นั่นคือสัญญาณของการแข่งขัน Sports Car Racing ที่ พอร์ช ชื่นชอบเป็นชีวิตจิตใจ"ไอ้พอร์ชทำไมมึงยังไม่เข้าไปทำสมาธิข้างในอีกล่ะวะ" วายุเพื่อนสนิทและทีมงานรวมไปจนถึงหุ้นส่วนคนสำคัญของพอร์ชเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าจวนจะถึงเวลาแข่งขันแล้วแต่เพื่อนเขายังมายืนเอ้อระเหยลอยชายอยู่ข้างนอกอยู่เลย"ก็กูตื่นเต้นนี่หว่า เยี่ยวเหนียวหมดแล้วเนี่ย พวกมึงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วหรือยังวะ" คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่หามิใช่การแข่ง

สถานบันเทิงชื่อดังใจกลางเมืองที่มีผู้คนคลาคล่ำถือเป็นสวรรค์ของนักท่องราตรี วันนี้ทีมเฮอร์มีสเรสซิงโดยมีพอร์ชหัวหน้าทีมได้พาลูกทีมมาฉลองชัยชนะกันที่นี่ด้วย"ไอ้บีเอ็มล่ะ" วายุถามหาผู้ร่วมอุดมการณ์ทันทีที่เห็นหน้าพอร์ช"กูไม่ให้มันมาเอง มึงก็อย่าพามันเสียคนนักสิมันเพิ่ง 18 เองนะ" ถึงบีเอ็มจะเป็นน้องชายของพอร์ชแต่กลับถูกวายุเลี้ยงมามากกว่า นิสัยก็ไปในทางเดียวกันดูเหมือนพี่น้องกันมากกว่าพอร์ชเสียอีก"โห่ อะไรวะ" ถึงจะบ่นไปนิดหน่อยหากแต่ไม่มีอะไรมาขัดขวางเรื่องสุรานารีของวายุได้ ทั้งทีมพากันเดินเข้าไปในห้องวีไอพีที่อยู่บนชั้นสองและสามารถมองลงมาที่ชั้นล่างได้อย่างชัดเจน"มากันแล้วเหรอ มานั่งนี่เลยมา" สิงหาเรียกเพื่อนตัวเองพร้อมส่งแก้วเครื่องดื่มสีอำพันที่ชงเอาไว้แล้วให้กับพอร์ช"วันนี้เต็มที่ไอ้พอร์ชเลี้ยง ไม่เมาไม่กลับ!!" หลังจากสิ้นเสียงของวายุก็เหมือนกับเป็นการเปิดงานอย่างเป็นทางการ ต่างคนต่างพูดคุยและดื่มกินกันอย่างสนุกสนามอย่างที่เขารู้กันดีว่ายังไงจะขาดเรื่องผู้หญิงไปไม่ได้แน่นอน ไม่นานเด็ก ๆ ที่เขาเรียกไว้ก็ต่างพากันขึ้นมานั่งให้ความบันเทิงกับพวกเขา ปกติแล้วงานพวกนี้แม้ว่าปริมจะอยู่

"ไม่คิดว่านักแข่งทีมเต็งลูกเจ้าของสนามจะสนใจเรซควีนนำโชคกับเขาด้วยนะเนี่ย" เต็งหนึ่งเอ่ยทักทายคนมาใหม่อย่างอารมณ์ดี"ความจริงคุณก็ไม่ควรเอาแฟนตัวเองมาเป็นของเดิมพันนะครับ ถ้าหากว่าแพ้ขึ้นมาก็คงไม่ดี" พอร์ชเตือนด้วยความหวังดีพร้อมแอบเหลือบมองหญิงสาวฝั่งตรงข้ามเล็กน้อย อีกอย่างเขาก็อยากหยั่งเชิงด้วยว่าอีกฝั่งจะรู้หรือเปล่าว่าคนที่นอนกับเรซควีนนำโชคในคืนนั้นแท้จริงเป็นเขาคนนี้ครั้งก่อนที่เจอและมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกัน หญิงสาวตรงหน้ายังดูสดสวยเปล่งปลั่งมาก ๆ อยู่เลย คิดไม่ถึงว่าวันนี้กลับดูซูบลงไปมากอีกทั้งท่าทางก็ไม่ได้ดูสง่างามอย่างที่เคยเห็นแต่กลับดูลำบากใจมีเรื่องให้คิดตลอดอีกทั้งยังเกรงใจคนรักตัวเองเป็นอย่างมาก"นี่เหรอ หึ! คนอย่างนี้จะไปมีค่าอะไรให้มาเป็นของเดิมพันทำประโยชน์ได้บ้างก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ" คำที่เต็งหนึ่งพูดทำให้หญิงสาวตัวสั่นและหน้าชามาก แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เต็งหนึ่งพูดจากับเธอเช่นนี้นับตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นเต็งหนึ่งรอให้เธอกลับมาที่คอนโดก่อนจะส่งคลิปกล้องวงจรปิดที่เธอเข้าไปในห้องสักห้องก่อนจะมีผู้ชายตามเข้าไปและเธอออกมาอีกทีในตอนเช้า เพียงแต่ในคลิปนั้นมองไม่เห็นว่า

."นี่แกจะไปเจอกับไอ้เด็กนั่นคนเดียวงั้นเหรอฝุ่น" เสียงของหญิงสาวที่อยู่ปลายสายดังมาจากโทรศัพท์มือถือของคนท้องที่กำลังนั่งลูบท้องอยู่บนโซฟา"ก็ต้องไปน่ะสิ ยังไงฉันก็ยังอยากขอความช่วยเหลือจากเขาอยู่นะ แต่ว่าเรียกเขาดี ๆ สิลูกแพร" สีฝุ่นพูดกับเพื่อนไปพร้อมดุเล็กน้อยแต่อีกคนไม่คิดสนใจ"หรือว่าแกช่างมันเถอะจะดีไหม เดี๋ยวฉันจะรีบกลับไปแล้วจะเลี้ยงลูกของแกให้เอง ฉันจะดูแลเขาเป็นอย่างดีแทนแกเอง อีกอย่างก็ไม่แน่ว่าแกอาจไม่เป็นอะไรก็ได้นะ" ลูกแพรพูดแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้วในเดือนนี้ นับตั้งแต่ที่พวกเธอรู้เรื่องครรภ์เป็นพิษของสีฝุ่น"ไม่เป็นไรจริง ๆ ลูกแพร แกเก็บเงินตั้งนานกว่าจะบินไปหาแม่ที่นิวซีแลนด์ได้ อีกอย่างเราสองคนก็ใช่ว่าเงินทองจะมีมากมายอะไรขนาดนั้น ลำพังฉันกับลูกน่ะไม่เป็นไรหรอกแต่ไม่อยากให้แกมาลำบากด้วย อีกอย่างถ้าหากฉันเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ ฉันก็อยากให้ลูกของฉันได้อยู่กับพ่อแท้ ๆ ของเขาน่ะ" ลูกแพรฟังที่เพื่อนพูดแล้วก็เข้าใจได้ ในทางปกติแล้วเธอก็นับเป็นคนนอกอยู่ดี แต่ก็ไม่รู้ว่าระหว่างคนนอกแบบเธอกับชายที่มีสายเลือดเดียวกับหลานที่ยังไม่ลืมตามาดูโลกนั้น ใครจะดูแลเจ้าตัวน้อยได้ดีกว่ากั

"คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ เชิญทางนี้นะคะ" พยาบาลเดินมาตามพวกเขาหลังจากนั่งรอเพียงไม่นาน ทั้งสามคนเดินเข้าไปในห้องพิเศษก็เห็นว่าคนท้องแก่นอนอยู่บนเตียงที่เต็มไปด้วยเครื่องมือต่าง ๆ มากมายและบล็อกให้เธอไม่สามารถขยับไปไหนได้จนเป็นอันตราย มองดูแล้วก็น่าสงสารมากจริง ๆ"บีเอ็มกับคุณวายุใช่ไหมคะ ฉันต้องขอบคุณมากเลยนะคะที่พาฉันมาส่งโรงพยาบาล"เมื่อตอนที่เธอกำลังจะหมดสติไปนั้นเธอจำได้ราง ๆ ว่ามีเด็กหนุ่มในชุดมัธยมปลายกับชายอีกคนเดินเข้ามาแล้วช้อนตัวของเธอขึ้นพร้อมกับรีบพามาส่งที่โรงพยาบาล ในความทรงจำเสียงที่กึกก้องในหัวก็คือเด็กผู้ชายคนนั้นเรียกเธอว่าพี่สะใภ้ตลอดคิดว่าน่าจะเป็นน้องชายของพอร์ชไม่ผิดแน่"ไม่เป็นไรครับพี่ฝุ่น ตอนนี้พี่เป็นยังไงบ้างเหรอครับ""ดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ แต่ว่าคงต้องอยู่ที่นี่อีกยาวเลย" เธอไม่ได้เตรียมตัววางแผนมาเพื่อสิ่งนี้และไม่รู้ว่าต้องใช้ชีวิตแบบไม่ขยับไปไหนบนเตียงคนไข้นี้ไปอย่างไรจนกว่าจะถึงวันคลอด เพียงแต่ทุกปัญหาเธอว่าควรค่อย ๆ คิดค่อย ๆ แก้"พี่ฝุ่นคะพี่บอกคนที่บ้านหรือยังคะ เดี๋ยวปริมช่วยไปรับเขามาก็ได้ค่ะเพราะว่าพี่ต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเลย" หญิงสาวแนะนำด้วยความหวังดี ทว่า