ถึงเวลาเดี๋ยวก็รัก

บทนำ

การแข่งขันรถยนต์ทางเรียบแบบวิ่งรอบสนามเป็นการทดสอบความทนทานทั้งรถยนต์ และนักแข่งโดยกำหนดระยะเวลาเอาไว้และใช้จำนวนรอบที่นักแข่งสามารถทำได้เป็นการตัดสิน ในตอนที่รถพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้ จังหวะหัวใจของทั้งคนทั้งรถประสานรวมเป็นหนึ่งเพื่ออดทนไปจนถึงเส้นชัยจนกว่าเวลานั้นจะหมดลง 

ในตอนนั้นพอร์ชก็วิ่งไปตามเส้นทางของตัวเองด้วยหัวใจที่มุ่งมั่น ทว่าคิดไม่ถึงเพียงเข้าเส้นชัยก็พบว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่เส้นชัยที่เขาต้องการเลยสักนิด...

.

.

เสียงเครื่องยนต์ด้านนอกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ อีกทั้งกลิ่นน้ำมันเครื่องและการเผาไหม้จากล้อยางก็ตลบอบอวลไปทั่วเช่นกัน นั่นคือสัญญาณของการแข่งขัน Sports Car Racing ที่ พอร์ช ชื่นชอบเป็นชีวิตจิตใจ

"ไอ้พอร์ชทำไมมึงยังไม่เข้าไปทำสมาธิข้างในอีกล่ะวะ" วายุเพื่อนสนิทและทีมงานรวมไปจนถึงหุ้นส่วนคนสำคัญของพอร์ชเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าจวนจะถึงเวลาแข่งขันแล้วแต่เพื่อนเขายังมายืนเอ้อระเหยลอยชายอยู่ข้างนอกอยู่เลย

"ก็กูตื่นเต้นนี่หว่า เยี่ยวเหนียวหมดแล้วเนี่ย พวกมึงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วหรือยังวะ" คนตัวสูงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นแต่หามิใช่การแข่งที่จะมาถึงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หากแต่เป็นหลังจากที่เขาได้ถ้วยมาครอบครองแล้วต่างหาก

"ไอบีเอ็มมันจัดการทุกอย่างไว้พร้อมแล้วล่ะน่า มึงไปทำสมาธิดี ๆ เถอะเพราะถ้ามึงแพ้ไอสิ่งที่เตรียมมาก็ไม่มีความหมายแล้ว" 

"ไอ้สัตว์ตบปากตามจำนวนผู้หญิงที่มึงเคยผ่านมาเลยนะ" นับเป็นคำที่ไม่เป็นมงคลอย่างยิ่งสำหรับวันแข่งขันของนักแข่งรถมืออาชีพเช่นพอร์ช

"โห กูตบเป็นวันก็ไม่ครบอะแบบนั้น" วายุตอบกลับทำเอาคนที่อยู่ในชุดนักแข่งสุดแสนจะเหนื่อยใจ

"นี่แหละมึงมันสำส่อนไง ไปแล้ว" ต่อปากต่อคำกับเพื่อนตัวเองพอเป็นพิธีเขาก็วางใจเมื่อรู้ว่าเพื่อนอีกคนจัดเตรียมทุกอย่างของเขาเอาไว้เรียบร้อยแล้วจึงเข้าไปทำสมาธิก่อนจะลงแข่งขันตามที่เพื่อนตัวเองแนะนำแต่โดยดี

ปัง!!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดนับเป็นสัญญาณของการเริ่มแข่งขัน ผู้รักความเร็วจำนวนนับไม่ถ้วนต่างพากันเหยียบคันเร่งพารถคู่ใจของตัวเองทะยานไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่นและจิตใจของความอยากเอาชนะ

การแข่งขันครั้งนี้เป็นแบบ 6 ชั่วโมงโดยมีนักแข่ง 2 คนที่คอยผลัดเปลี่ยนกันขับ พอร์ชเลือกเป็นนักแข่งคนที่สองและกำลังนั่งดูสิงหานักแข่งคนแรกและเป็นเพื่อนสนิทอีกคนของเขากำลังเร่งความเร็วสร้างความเป็นต่อเอาไว้ให้เขาเพื่อให้พอร์ชขับเข้าเส้นชัยในจำนวนรอบที่มากกว่าให้ได้

"ไอสิงแม่งขึ้นนำแล้วมึง งานนี้ถ้าทุกอย่างสำเร็จมึงต้องเซ่นไหว้พวกกูอย่างดีเลยนะไอ้พอร์ช" วายุพูดพร้อมทั้งดูการแข่งแบบไม่กะพริบตา

"เออ กูรู้แล้วน่า ถ้าทุกอย่างสำเร็จตามคาดกูจะสร้างศาลให้คนมาจุดธูปบูชาพวก มึงเลย"

"ไอ้สัตว์!"

"ปริมมาหรือยัง"

"มาแล้วล่ะ กำลังนั่งอยู่ในห้อง VIP ไม่ต้องห่วงมีไอ้บีเอ็มเฝ้าเอาไว้พอถึงเวลามันจะพาปริมไปที่นั่นแน่"

รอดูอยู่จวบจนครึ่งทางที่สุดก็ได้เวลาของการผลัดเปลี่ยนผู้ขับหมายเลขสองแล้ว เมื่อรถยนต์เข้ามาจอดในพิทเรียบร้อย ทีมงานทุกคนก็ต่างทำหน้าที่ของตนเช่นการเปลี่ยนยางรถบ้างและปลดเซฟตี้ของนักแข่งคนแรกก่อนจะแทนที่เขาด้วยนักแข่งคนที่สองนั่นคือพอร์ช

"ไปโว้ยเพื่อน!! เอาถ้วยมาให้ได้นะ" ไม่ทันตอบกลับอะไรเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วรถยนต์คันเดิมที่มีพอร์ชเป็นผู้อยู่หลังพวงมาลัยก็แล่นออกไปตามทางออกและเข้าสู่เส้นทางในสนามแข่งอีกครั้ง

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความท้าทายและหัวใจของคนที่รักในความเร็ว ทว่าวันนี้นอกจากสิ่งพวกนั้นแล้วภารกิจของเขาคือการคว้าถ้วยมาให้จงได้ เวลาผ่านไปสักพักเขายังทำเวลาและรักษาอันดับของตัวเองได้ดี กระทั่งเข้ามาสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของการแข่งแล้ว...

"เย้!!!!"

เมื่อรถสปอร์ตหมายเลข 18 ทยานเข้าเส้นชัยผู้คนต่างส่งเสียงพากันกู่ร้องให้กับชัยชนะของพอร์ชและทีม มันเป็นความสำเร็จที่พวกเขาภูมิใจมากที่สุด แม้ว่าจะได้รับชัยชนะมามากมายหลายครั้งแต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน

หลังจากที่พอร์ชและสิงหาขึ้นไปรับถ้วยรางวัลบนโพเดียมเรียบร้อยแล้วก็ลงมาข้างล่างและกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังจุดที่พวกเขาเตรียมเอาไว้ กระทั่งมาถึงก็พบว่าคนที่เขารอคอยยังไม่ทันมาถึงแต่ใบหน้าของเขาก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเพราะรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องมาแน่นอน จนได้ยินเสียงเรียกของใครบางคน

"คุณพอร์ชคะ..." เจ้าของชื่อหันหลังไปมองคนที่เรียกเขาด้วยรอยยิ้มที่สดใสก่อนจะหุบมันลงเพียงเสี้ยววินาทีเพราะว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขากำลังรออยู่

"พี่..." ชายหนุ่มคิดไม่ถึงว่าคนที่เขาไม่ได้เจอมาสักพักจะมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ด้วยสภาพที่ไม่ปกติเอาเสียเลย

"พี่คงไม่ต้องแนะนำตัวใช่ไหมคิดว่าเราก็น่าจะรู้จักกันแล้ว พี่มีเรื่องที่ต้องบอกพอร์ชนะ" หญิงสาวพูดทว่าเกรงว่านี่มันจะไม่ใช่เวลาชายหนุ่มจึงได้บอกปัดไปก่อน

"เดี๋ยวค่อยคุยกันนะครับ ผมมีเรื่องสำคัญต้องทำก่อน" เพียงแต่หญิงสาวไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นเพราะว่าเรื่องของเธอก็สำคัญมาก ๆ เช่นกัน

"เดี๋ยวก่อนพอร์ช พี่พูดไม่นาน แค่ประโยคเดียวเท่านั้น" ถึงจะชั่งใจแต่พอร์ชจะเสียเวลายื้อยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้

"ครับ พี่มีอะไรก็รีบพูดมาเลยครับ" หญิงสาวมีท่าทีอึกอักเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจพูดมันออกไป

"พี่กำลังตั้งท้องอยู่ นี่ก็ 7 เดือนแล้ว" พอร์ชรู้ดีเพราะว่าเธอท้องโตมาขนาดนี้ไม่ว่าใครก็มองออกทั้งนั้น เพียงแต่ประเด็นมันอยู่ตรงไหนกันเขายังไม่เข้าใจ "และเด็กในท้องคนนี้เป็นลูกของพอร์ชนะ"

"ฮะ!!" การร้องด้วยความตกใจครั้งนี้เป็นการประสานเสียงของทุกคนที่ซุ่มอยู่ตรงนั้น เพราะว่าจุดนี้คือจุดมาร์กที่พวกเขาจะทำการเซอร์ไพรส์ให้พอร์ชขอปริมเป็นแฟนด้วยถ้วยรางวัลที่เขาเพิ่งได้มานั่นเอง เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นอย่างนี้ไปได้

"พี่พอร์ช..." และที่มันหนักไปกว่านั้นก็คือผู้หญิงที่เขาต้องการจะขอคบนั้นเข้ามาได้ยินเรื่องทั้งหมดพอดิบพอดีแต่ไม่ได้แสดงตัวเพราะดูเหมือนว่าเรื่องนี้มันจะไม่เกี่ยวกับเธออีกแล้ว ส่วนเพื่อน ๆ ของพอร์ชก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไรต่อไปเช่นกันเมื่อเห็นว่าไม่อาจช่วยเหลืออะไรได้ทันอีกแล้วจึงทำได้เพียงยืนดูอยู่ห่าง ๆ ข้าง ๆ ปริมที่มาทีหลัง

"มะ หมายความว่ายังไง" ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความสับสน เรื่องนี้เขาไม่ได้เตรียมใจมาก่อนไม่คิดว่าต้องมีวันนี้ด้วยซ้ำ และเขายังคงต้องใช้เวลาเพื่อการทำความเข้าใจเรื่องที่ได้ยินเมื่อครู่

"เด็กในท้องของพี่...เป็นลูกของพอร์ชจริง ๆ นะ" เธอย้ำอีกครั้งทว่านั่นทำให้ชายหนุ่มเกิดการต่อต้านขึ้นมา เขารับเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ

"ผมจะแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นลูกของผม ผมกับพี่นอนด้วยกันแค่ครั้งเดียวเอง แต่พี่อยู่กับแฟนพี่ทุกวันแบบนั้นคิดว่าใครเขาจะเชื่อ พี่คิดจะมาจับผมเหรอ" ถ้อยคำแรง ๆ ถูกส่งไปถึงคนฟังนั่นล้วนแล้วแต่เป็นคำดูถูกทั้งสิ้น แต่เธอก็เตรียมใจเอาไว้มาก่อนอยู่แล้วว่าต้องเจอกับอะไรแบบนี้

"ที่พี่บอกนายเรื่องลูกไม่ใช่เพราะอยากเรียกร้องอะไรจากนายเลยนะ แค่เผื่อวันไหนที่พี่ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้วลูกของเรา…เขาจะได้มีที่พึ่งเท่านั้นเอง" หญิงสาวชี้แจงเพราะว่าเธอไม่ต้องการให้เขามารับผิดชอบอะไรจริง ๆ

"ถ้าพี่ไม่ต้องการอะไรจากผมจริง ๆ ก็ไม่ควรมาบอกเรื่องนี้กับผมตั้งแต่แรก ให้ผมไม่ต้องรับรู้อะไรเลยยังดีซะกว่า" แต่จุดประสงค์ของเธอไม่อาจส่งต่อไปให้คนฟังได้รับรู้ ทันทีที่พูดจบแล้วพอร์ชก็เดินออกจากตรงนั้นไปไม่หันมามองคนข้างหลังอีกเลย...