Todos os capítulos de สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ: Capítulo 11 - Capítulo 20

ผมเริ่มหายใจหอบหืดหาดด้วยความกลัวเพราะยิ่งเข้าใกล้คอนโดของพี่มันมากเท่าไหร่อายุผมกับเพื่อนก็ยิ่งสั้นมากขึ้นเท่านั้นผมได้แต่นึกถึงพระคุณพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาจนเติบใหญ่อยู่ๆก้อนสะอื้นก็ดันขึ้นมาถึงคอหอยน้ำตามาจากไหนไม่รู้ผมถึงกับกลั้นสะอื้นเอ๊ามิวสิคมา ไม่ใช่ละๆตั้งสติแปป"มึงจะทำจมูกบานทำไมวะไอ้ปั๊ก"เสียงไอ้พี่เพลิงมันดังอยู่บนหัวนี่ผมกำลังซึ้งนะเว้ยซึ้งไม่ได้ทำจมูกบานเข้าใจป่ะพี่มึง"บานพ่อง"ผมสะอื้นตอบด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น"มึงว่าใคร"เชี่ยครับดวงตาอำมหิตขนาดนี้ผมคงไม่ตายดีแน่ๆ"ป่าวว่าผมแค่พูดกับไอ้ไผ่"ผมหลบสายตาโหดๆที่จ้องมาคราวนี้ไอ้ไผ่ที่นั่งติดพี่เพลิงมันสะดุ้งสุดตัวจนผมรู้สึก"ผะ..ผมแค่ชมว่าดอกไม้บาน"ไอ้ไผ่มึงจะแก้ตัวทั้งทีทำไมไม่ดูหน้าดูหลังวะ"................"และนี่คืออาการของคนทั้งรถแต่อยู่ๆเสียงหัวเราะจากพี่ธันก็ดังลั่นจนพวกผมสามคนสะดุ้งโหยง"เป็นเหี้ยไรมึง"ไอ้พี่เพลิงถามเสียงนิ่งผมพยักหน้าเห็นด้วยทันทีครับว่าพี่เป็นเหี้ย"กูขำฮ่าๆๆๆๆๆคิดได้ยังไงวะน้องไผ่ว่าดอกไม้บาน พี่ก็นึกว่าจมูกน้องม่อนบานซะอีก คึก ๆ ๆ ๆ"พี่ธันมันพยายามกลั้นหัวเราะครับ หึจะหัวเราะก็หัวเราะเถอะไม่ต้องทำเ

ผมกับไอ้สองตัวหันไปหาน้องม่อนกับเพื่อนที่อยู่ดีๆก็แหกปากลั่นห้องด้วยความตกใจพวกเรารีบลุกขึ้นไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นผมทิ้งมือปลอมที่อยู่ในมือกับพื้นแบบไม่กลัวว่ามันจะเสียทั้งที่อีกไม่กี่วันพวกเราจะทำการรับน้องด้วยการเอาไปทิ้งไว้ที่ป่าใกล้ๆชายทะเลแล้วแกล้งทำว่าที่นี่ผีดุขึ้นมาไอ้ธันมันกระโจนเข้าไปรับไอ้น้องคนที่คอพับคออ่อนจนเกือบจะตกโซฟาเอาไว้ได้ทันส่วนไอ้วินก็แบกไอ้น้องอะไรซักอย่าง นั่นช่างมันเถอะครับเอาไว้บนบ่าผมน่ะเหรอ อยู่ๆผมก็เห็นดาวลอยอยู่เต็มเพดานผมสะบัดหน้าไปมาให้หายมึนน้องม่อนของผมฟาดหัวผมด้วยที่เขี่ยบุหรี่อะครับเลือดที่หางคิ้วย้อยลงเป็นเส้นเลอะปกเสื้อเชิ๊ตสีขาวจนกลายเป็นสีแดงแต่ผมก็ไม่ได้สนใจว่าตัวเองเจ็บพอผมกระโจนเข้าหาน้องมันเพื่อแย่งออกจากมือน้องมันก็ตัวอ่อนจนผมคว้าเอาไว้ไม่ทัน"โป๊กกก เชี่ย ""เห้ยมึง""ซวยแล้วมึง"สามเสียงที่ประสานกันออกมาเสียงแรกคือหัวน้องม่อนกระแทกกับพื้นกับเสียงอุทานของผมเพราะผมรับไม่ทันสองกับสามคือเสียงเพื่อนที่ได้ยินเสียงดังโป๊กแล้วอุทานครับตอนนี้คนที่อยู่บนบ่าไอ้วินสติแตกไปเรียบร้อยมันโวยวายอย่าฆ่าผมๆอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่สนใจเรื่องคนอื่นหรอกครับ อ่อเดี๋ยวๆไ

"เชี่ยคิดกันไปได้"ไอ้วินส่ายหน้าแล้วเดินที่ร่างไอ้น้องไผ่คว้าแขนหิ้วขึ้นมาได้ก็แบกขึ้นบ่าไอ้ธันเองก็ไม่น้อยหน้าจับสองขาน้องมันยืดออกแล้วลากพรีดๆจนหัวไถลไปสุดพรม"ทำไมยังไม่ตื่นวะ"ดูมันถาม"มึงก็อุ้มน้องมันดีๆสิวะ"ไอ้วินด่าให้"กูชอบเห็นตอนมันกลัวอะน่ารักดีเบิกตากว้างๆเหมือนกระต่ายเลย"ไอ้ซาดิส"ผมกับไอ้วินด่าพร้อมกันมันยังไม่แคร์เลยครับเดินไปหยิบไม้ขนไก่ถอนขนออกมาสามสี่เส้นแล้วดึงถุงเท้าน้องมันออกจับข้อเท้าสองข้างมัดด้วยเนคไทด์ประจำคณะนั่นแหละครับจากนั้นมันก็ทำร้ายด้วยการเอาขนได่ไล่เบาๆตรงฝ่าเท้า จมูก ใบหูผมส่ายหน้ามองน้องม่อนของผมที่ยังนอนหัวปูดอยู่ค่อยๆแบกขึ้นหลัง"อย่าๆ ไม่ๆ กลัวแล้วๆ"น่านไงไอ้น้องบู่ตื่นจนได้ไอ้ธันยังทำหน้าเหมือนตาแก่โรคจิตด้วยการจิ้มเอวน้องมันซ้ายทีขวาทีจนน้องแทบจะบิดไปมาเป็นไส้เดือนทั้งร้องทั้งหัวเราะ"กว่าจะตื่นนะมึงไปลุก"ไอ้ธันบอกน้องแล้วดึงให้ลุกขึ้นสงสัยลืมคิดว่าขาสองข้างถูกมัดน้องมันถลาหน้าเกือบจูบพื้นดีที่แขนไอ้ธันรับไว้ได้"รีบก็ไม่บอก"มันหัวเราะแล้วแก้มัดขาให้น้องพวกเราแบกน้องเดินลงลิฟท์ไปมีแค่ไอ้น้องบู่ที่เดินตามไอ้ธันต้อยๆมือสองข้างสลับกันเช็ดน้ำตาสองแก

"ให้น้องมันศึกษาอนาโตมี่คนอื่นมั่งสิวะไอ้เพลิง"พี่วินแซวเย้าๆ"เสือก!! ไปเปลี่ยนชุดเลยไป"คำแรกนั่นพี่มันด่าเพื่อนครับส่วนประโยคหลังบอกให้ผมเดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อด้านในผมทำหน้าเบี้ยวเดินเข้าไปแบบจำใจเพื่อนสองคนก็เดินตามหลังมาเหมือนกันครับ"พวกมึงต้องลงไปกับพวกพี่เขาหรือเปล่าวะ"ผมหันไปถามมือก็แกะกระดุมถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่บ๊อกเซอร์"ไม่หว่ะเห็นพี่วินบอกว่างานนี้พี่เพลิงลงแข่งคนเดียว"ไอ้ไผ่ส่ายหน้า"แข่งคนเดียวก็เหี้ยละลากกูลงไปด้วยเนี่ย"ผมด่าเบาๆ"พี่เพลิงจะเอามึงลงไปด้วยเป็นตัวถ่วงทำไมวะ"ดีครับไอ้บู่ออกความเห็นได้ดีมาก"เออนั่นสิกูยิ่งกลัวๆอยู่ด้วยถึงจะอยากได้บิ๊กไบท์ก็เถอะ"ผมพยักหน้าเห็นด้วยโว๊ยไอ้ชุดบ้านี่ก็ใส่บ๊อกเซอร์ด้วยไม่ได้ต้องถอดออกจนเหลือแต่กางเกงในสีขาวตัวเดียวกว่าจะใส่ชุดได้ก็ทุลักทุเลพอสมควร"เหี้ยม่อนมึงเหมือนทอมเลยหว่ะ"ไอ้ไผ่ร้องไอ้บู่เป็นลูกคู่เห็นดีเห็นงาม"เออจริงหรือมึงเป็นทอมวะ"ไอ้บู่เกิดข้อสงสัย"ลองมาให้กูเสียบตูดมั๊ยจะได้รู้ว่ากูทอมหรือผู้ชายไอ้สัดบู่"ผมด่ามันค้อนๆมันพวกมันเลยหัวเราะ"กูล้อเล่น"ไอ้บู่หัวเราะแล้วตวัดฝ่ามือโบกหัวผมเบาๆ"พวกมึงจะเป็นแม่บ้านนิ

"ฟ้าทำให้ไอ้เพลิงมันพอใจด้วยล่ะ"พี่สนไม่ตอบอะไรได้แต่ยกไหล่แล้วก็คล่อมรถสตาร์ทก่อนจะบิดออกไปรวดเร็ว"เพลิงคะฟ้าเป็นของเพลิงแล้วนะคะ"พี่ฟ้าเข้ามาเกาะไหล่พี่เพลิงมันเลยดูพิลึกครับพี่เพลิงกอดเอวผม พี่ฟ้าเกาะไหล่ไม่ยอมปล่อยอิรุงตุงนังพิกล"ปล่อยแขน"พี่เพลิงบอกเสียงเข้มพี่ฟ้าชะงักไปนิดแล้วขยับตัวออก"แหมแค่นี้ก็ต้องดุด้วย ฟ้าเต็มใจมาอยู่กับเพลิงค่ะ"พี่ฟ้ายิ้มหวานจ๋อยเลยครับ"ใครจะเอา"พี่เพลิงถามพี่ธันกับพี่วินพี่เค้าก็ยักไหล่"เออๆเอามานี่ กูเอาเอง"พี่วินตัดรำคาญลากข้อมือพี่ฟ้าไปยืนใกล้ๆไอ้ไผ่ถอนหายใจเฮือกเพราะพี่วินปล่อยมือจากคอมันแล้ว"เอาแบบนี้ไปฉลองกันดีกว่าเอาฟ้าไปด้วยนั่นแหละ"พี่ธันสรุปพวกผมสามคนมองหน้ากัน"เอ่อ พี่เพลิงปล่อยครับผมหายแล้ว"ผมสะกิดพี่มันเบาๆแต่เหมือนจะหูตึงนะครับไม่ได้ยินซะงั้น"งั้นไปที่เดิม"พี่เพลิงพยักหน้า"พี่ครับพวกผมอยากกลับบ้านแล้ว"ผมพูดแทรกด้วยเสียงดังขึ้นอีกนิดเผื่อพวกพี่มันหูตึงอีก"ใครให้กลับ"พี่เพลิงหันขวับมาทันทีพวกผมที่หน้าบานเพราะคิดว่าจะได้ไปให้ไกลๆพวกพี่มันต้องหุบยิ้มแทบไม่ทัน ไอ้บู่ทำหน้าจะร้องไห้ขึ้นมาทันที"ร้องกูทุบเอาจริง"พี่ธันขู่มันเสียงแข็งมันถ