All Chapters of สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ: Chapter 1 - Chapter 10

"ศิลปกรรมครับ"ผมใจเย็นที่สุดของที่สุดแล้วนะไม่ติดที่เกรงใจพี่มันทรุดแน่ผมจะซัดให้หน้าหงายเลยคอยดูนี่ถ้าลูกรักผมมีรอยแม้แต่นิดเดียวละก็ พ่อจะปกป้องลูกเองนะลูกรัก โอ๊ยไอ้บ้าก็ยังเพ้อเน๊าะกลับมาๆดึงสติแปป"เด็กสินกำซะด้วย"พี่มันพูดจบก็เดินกลับไปหน้าตาเฉยผมถอนหายใจโล่งอกดีนะที่ไม่เจ็บตัวพี่วินกับพี่ธันส่ายหัวเล็กน้อยแล้วก็เดินตามผมนี่แทบจะกลั้นหายใจเมื่อพี่มันเดินเฉียดตัวผมไปเส้นยาแดงเลยครับกลิ่นอะไรวะโคตรหอมอะเห้ยเหมือนผมจะลืมๆอะไรไปนะ หรือทุกคนคิดว่าไงครับ"ไปละนะหมาปั๊กน้อย"หืดหาดๆเสียงลมหายใจของผมที่สูดลมเข้าปอดจนจมูกบานด้วยความโมโห"ผมไม่ใช่หมาว๊อย"ผมตะโกนจนสุดเสียง...ฟิ้ววววผู้อ่านได้ยินเสียงลมพัดใบไม้มั๊ยครับไอ้ที่ผมตะโกนๆไปน่ะพวกพี่มันไม่อยู่แล้วละครับใครจะกล้าเอาคอไปพาดเขียงล่ะระหว่างที่ฮึดฮัดด้วยความโมโหก็ได้ยินเสียงไอ้ไผ่กับไอ้บู่ที่ออกมาตามหาคงเห็นว่าผมหายไปนานแล้วแน่ๆเลย"มึงมายืนจมูกบานอะไรตรงนี้วะไอ้ม่อน"น่านไอ้เชี่ยบู่ปากหมา"จมูกกูไม่ได้บานสัด""งั้นมียืนทำตาโปนไอะไรแถวนี้ก็ได้"คราวนี้ไอ้ไผ่ถามมั่งผมเลยโบกหัวพวกมันไปกันคนละที"กูมีเรื่องหว่ะ""ห๊ะ/ห๊ะ"พวกมันประสานเสียงกัน

"มึงจะเรื่องมากอะไรอีกวะกูอุตส่าห์ลากมาจากว๊ากคณะอยากโดนมากหรือไง"มันอารมณ์เสียใส่ผมไปอีกคราวนี้ผมเลยเงียบกริบจนถึงห้างดังใกล้มอแหละครับมันก็ลากข้อมือผมหลุนๆไปที่ชาบูพี่วินกับพี่ธันส่ายหัวน้อยๆแล้วเดินตามผมกับพี่มันเข้าไปแล้วก็มีปัญหาเรื่องที่นั่งอีกผมจะนั่งกับเพื่อนๆแต่มันผลักผมเข้าไปนั่งข้างในสุดแล้วตามด้วยมันจากนั้นก็เป็นพี่วินอีกฝั่งเป็นเพื่อนผมสองคนกับพี่ธัน"มึงนี่นะ"พี่วินหัวเราะน้อยๆ"เรื่องกู"พี่เพลิงมันทำเสียงแข็งแล้วก็ปล่อยให้พี่ธันเป็นคนสั่งพอถามว่าจะกินอะไรพี่เพลิงมันก็บอกว่าเอามาเหอะแดกได้หมดพออิ่มหนำกันแล้วผมก็ทวงอีก"พี่ครับคืนได้ยัง"ผมแบมือออกพี่เพลิงมันเลยทำอะไรยุกยิกๆกับโทรศัพท์ผมแล้วคืนให้"มึงต้องฟังคำสั่งกูไม่งั้นกูจะหาเรื่องจนมึงอยู่ไม่สุขแน่"แน่ะมีขู่ผมรู้อยู่แล้วล่ะครับก้ดันไปรู้ความลับของพี่มันนี่เน๊อะผมถอนหายใจน้อยๆ"คร้าบๆรู้แล้ว"ผมรับคำจะหนีไปไหนได้ล่ะครับโดนล๊อกตัวเอาไว้ซะขนาดนี้แล้วไปถึงแล้วลงรถได้ผมหันไปมอง มันรู้จักบ้านผมได้ยังไงกันวะผมกับไอ้สองคนนั่นมองหน้ากันไปมา"เอ่อพี่ครับรู้จักบ้านผมได้ไงอะ"ผมสงสัย"กูไม่ได้โง่แบบมึงนี่"หู๊ยยยแร๊งส์"แค่นี้ก็ด่าด

"กลับเหอะกูง่วงแล้ว"ไอ้วินบอกพวกเราเลยดับบุหรี่แล้วเดินออกไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายแล้วกลับบ้านใครบ้านมันผมอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนทั้งแบบนั้นไม่ได้เอาผ้าคลุมเตียงออกอะไรแข็งๆดันหลังผมจนต้องเอี้ยวตัวลุกขึ้นมองโทรศัพท์นี่เองผมพลิกตัวเองนอนหงายผมมันพวกชีเปลือยครับนอนไม่ชอบให้อะไรมารัดเนื้อตัวเสื้อคลุมสีดำเงาๆแยกออกจากกันตอนที่ผมขยับตัวเชคหน้าจอเห็นข้อความไอ้วินส่งรูปมาและมีหนึ่งสายไมไ่ด้รับจากไอ้นองนอยผมยกยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นผมกดเข้าไปดูภาพที่ไอ้วินมันส่งให้แล้วอดยิ้มไม่ได้มันสิงมาสามภาพน่ารักทุกภาพเลยแฮะผมขยายภาพออกให้เห็นรอยยิ้มมันชัดๆมือหนาควานลงไปตรงกลางของตัวเองลูบช้าๆจนมันตื่นตัว สายตายังไม่ละจากภาพตรงหน้าท่อนแขนแข็งแรงกับมือหนากำรอบลำที่แข็งขึ้นสาวขึ้นลงช้าๆสายตาจ้องอยู่ที่ปากแดงๆของมันเสียงฉึบๆๆกับเสียงครางปนกันผมช่วยตัวเองด้วยการเอารูปมันขึ้นมาดูกระทั่งเกร็งตัวเองแน่นน้ำขาวขุ่นอุ่นๆพุ่งแรงจนเกือบจะโดนหน้าผมที่นอนหงายมองรูปมันอยู่กลิ่นคาวกระจายไปทั่งห้องแต่ไอ้ลูกรักผมยังไม่อ่อนแรงอีกผมทำจนเมื่อยมือโดยที่นึกถึงมันครวญครางอยู่ใต้ร่างอาการหน่วงกลับมาทุกครั้งที่นึกถึงปากแดงๆอ้าอมรอบแท่งร้อนของ

"หง่า"ผมนั่งอยู่เบาะหลังกับไอ้พี่เพลิงที่จ้องหน้าผมเหมือนมีไฝติดอยู่บนใบหน้ามีพี่ธันขับแล้วก็พี่วินนั่งข้างคนขับ"อะไร"ผมสะดุ้งกับเสียงห้วนๆ"คือมีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"ผมถามแบบสุภาพไว้ก่อน"ไม่มี"พี่เพลิงมันตอบห้วนๆตามเคยทำหน้านิ่งพี่วินกับพี่ธันมองผ่านกระจกมองหลังแล้วส่ายหน้าอะไรวะครับผมงง"เอ๊า"ผมอ้าปากค้าง"ต่อไปพวกพี่จะมารับมาส่งนะ"พี่ธันบอก"ไม่เป็นไรครับผมกลับเองได้"ผมทำหน้าเหยเกพี่มันกำลังควบคุมตัวผมป่ะเนี่ย"กูจะมารับ-ส่ง""ครับ..."ผมจะพูดอะไรได้อิ๊ก"มึงก็เลิกขู่น้องดิวะไอ้เพลิงไอ้สัดนี่"พี่วินด่า เออดีด่าเยอะๆเลยครับ"...."พี่เพลิงครับ"คืองี้นะพวกพี่เห็นเราหน่วยก้านดีเลยจะให้มาอยู่กลุ่มเดียวกับพวกพี่"พี่วินพูดต่อ"แต่เพื่อนผมอีกสองคนอะครับพวกผมต้องไปกลับด้วยกัน""ก็ให้มันมาด้วย"พี่ธันเสริม"แต่ว่า"ผมเริ่มจะแย้งนี่ผมจะพาเพื่อนซวยไปด้วยมั๊ยวะ"กูสั่ง"พี่เพลิงมึงจะพูดให้ยาวกว่านี้ได้มะวะเชี่ยนี่ผมด่ามันในใจ"ครับ"ผมทำหน้าจ๋อยหมดกันคราวนี้จะแอบหนีไปเล่นเกมส์ยังไงวะเนี่ยพวกเราไม่ได้พูดอะไรกันเยอะครับพอมาถึงหน้าคณะก็เห็นไอ้สองคนนั่นยืนกระวนกระวายรออยู่แล้วพอมันเห็นผมลงจากรถโดยที่ม

ม่อนพูดบ้าง"เชี่ยกูตกใจหมดเลยเมื่อตอนเที่ยงอะ"ไอ้ไผ่หน้าเคร่ง"เออกูด้วยใจกูนี่ไปอยู่ตาตุ่มเลยนึกว่าพี่มันมาเอาเรื่องซะแล้วที่รูปไปโชว์หราในเฟรมกับมึงอะ"ไอ้บู่พยักหน้าหงึกๆ"ใครจะอยากวะวันนั้นพี่มี่มันถ่ายไม่บอกกูนี่เสียวชิบหายกลัวพี่มันลากไปฆ่าทิ้ง"ผมห่อไหล่"แล้วนี่ยังไงวะพี่มันยอมถ่ายรูปกับมึงตามคำสั่งพี่มี่มันต้องมีอะไรซักอย่างแน่ๆ"ไอ้ไผ่เสนอความเห็น"เออกูก็ว่าแบบนั้นมึงว่าไงไอ้บู่""ไม่รู้หว่ะแต่มันแปลกๆนะมึงไม่สังเกตุเหรอพวกพี่มันพยายามเกาะติดพวกเราแจเลยนะเว่ย""เออจริงๆพวกเราสามคนนั่งซุบซิบกันไประหว่างที่อาจาร์ยบรรยายอยู่หน้าชั้น"แล้วเย็นนี้มารับอีกพวกเราโดดกันเหอะหว่ะ"ผมเสนอความคิดเห็น"เอาไงเอากัน"พวกมันสองคนก็สนองพวกเราเรียกอีกสองวิชาครับถึงเลิกเรารอให้จบนี่แล้วก็จะชิ่งหายแวบกันไปไม่ไหวหรอกครับไอ้พี่เพลิงกับพวกพี่ธันพี่วินน่ากลัวชิบหายใครลองมาเป็นพวกผมแล้วจะเข้าใจ คืองี้พวกพี่มันชื่อเสีย(ง)โด่งดังมากเลยครับใครๆก็รู้กันหมด แล้วพอตั้งแต่วันที่มีเรื่องมีราวกันพี่มันก็ไม่ยอมปล่อยพวกผมเลย"เฮ่อออออออโล่ง"พวกเรามานั่งสูดลมหายใจเข้าปอดกันลึกๆที่ร้าน 'ไอ'ติม' ร้านมันเขียนแบบนี้จร