Todos os capítulos de สินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ: Capítulo 21 - Capítulo 30

"ไปสิหรือจะให้อุ้ม"ไอ้ธันจ้องเขม็งไปที่น้องบู่มันแทบจะร้องไห้อีกรอบรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อนๆ ที่ยืนรออยู่กว่าจะทำอะไรเรียบร้อยก็ปาเข้าไปตีห้าแล้วครับปัญหาเกิดอีกจนได้"นอนยังไงดี"ไอ้วินหันมาถามพวกเราหกคนมองหน้ากันไปมาอันที่จริงแล้วผมสามคนแบ่งกันแล้วครับห้องใครห้องมันแต่น้องสามคนมันจะยอมแยกกันหรือเปล่านั่นแหละปัญหา"พวกผมนอนโซฟาก็ได้ครับพี่"ไอ้น้องม่อนรีบเสนอความคิดพวกอีกสองคนพยักหน้าตามไอ้ธันนั่งทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่ที่โซฟาไอ้วินเองก็แบกดัมเบิลอีกสองข้างยกขึ้นยกลงแก้ว่าง"แยกกันนอนจะไปเบียดเพื่อนทำไม"ไอ้ธันบอกเสียงนิ่มแต่ดูโหดพิกล"ไม่เป็นไรครับพวกผมนอนตรงนี้ได้ตัวไม่ใหญ่ไม่เบียดกันหรอกครับ"ไอ้น้องไผ่รีบพูดแต่ไม่ทันไอ้วินหรอกครับมันคว้าเสื้อน้องลากแถดๆ ๆ ๆ ๆ ไอ้น้องไผ่หน้าเหว๋อมองพวกเพื่อนมันตาละห้อยเสียงไอ้วินปิดประตูโครมใหญ่เล่นเอาน้องอีกสองคนทำคอหดจับมือกันแน่น"ไปนอนได้แล้วมึง"ผมบอกหน้าเฉยไอ้น้องม่อนส่ายหน้าไปมา"ผะ ผมนอนกับไอ้บู่ได้ครับ"มันเกาะกันแน่นผมถอนใจ"เรื่องมากนะมึงไปนอนได้แล้ว"ผมกระชากข้อมือน้องมันออกจากแขนไอ้บู่ที่น้ำตาคลอแล้วดึงมันลุกขึ้นมืออีกข้างก็ยังจิกแขนเสื้อเพื่อนเอา

เรื่องของธันผมหงุดหงิดจัดเมื่อเห็นสภาพเพื่อนผมให้ตายสิครับตอนนี้เพื่อนผมมันบ้าไปแล้ว สงสัยเหรอว่าผมพูดถึงใครก็ไอ้เพื่อนสายมึนของผมน่ะสิครับ ตอนนี้ผมว่ามันบ้าไปแล้วแถมบ้าหนักด้วยมันเพ้อถึงคนชื่อแซลม่อนอะไรนั่นมาหลายวันแล้วครับและแถมเป็นหนักมากซะด้วยหมดกันลุคแบดบอยที่พวกเราสร้างกันมา ผมนั่งดูมันเอารูปน้องม่อนหรือแซลม่อนขึ้นมาจูบหลายรอบแล้วเห็นแบบนี้มันโหดจัดนะโหดมากกว่าเพื่อนในกลุ่มเราสามคนด้วยมาดนิ่งๆ มึนๆ ของมันแหละครับเลยดูเป็นแบบนั้นแม่งยังกับพวกโชตะชอบเด็กอะ"ไอ้เพลิง""หือ"มันหันมาทำหน้าสงสัยคอนโดนี้เป็นของมันครับพวกเราสามคนโตด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเรียนมาด้วยกันไม่เคยแยกจากกันเลยตั้งแต่สมัยอนุบาลหมีน้อยยันเข้ามหาวิทยาลัยกิยนอนอยู่ด้วยกันมาเพราะพ่อแม่พวกเรารู้จักกันครับ ถ้าเป็นนอกมหาวิทยาลัยหรืออยู่กับครอบครัวพวกเราสามคนคือคุณชายไฮโซ มาดนิ่งหน้าหล่อฐานะดีมีดีกรีเกียรตินิยมที่จะตามมา หรือเรียกพวกเราว่าสามเพอเฟคครับบรรดาแม่ๆ พ่อๆ ของคู่ค้าบ้านพวกเรามักจะหอบลูกจูงหลานสาวๆ มาให้พวกเราคัดเลือกแต่พวกเราไม่ได้สนใจหรอกครับ เรื่องอะไรจะเอาโซ่มาล่ามตัวเองให้หมดอิสระภาพล่ะทุกคนว่าจริงมั๊ย"มึง

"อ๋อ"ไอ้วินพยักหน้าหงึกผมกวาดตาไปมองก็เห็นน้องสองคนมันนั่งเบียดติดกันจนกลัวหายใจไม่ออกแทน"ไผ่มึงลงไปนั่งกับไอ้วิน"ผมสั่งเสียงเย็น ไอ้น้องไผ่มันคงกลัวเลยรีบขยับแต่ต้องหยุดเพราะแขนสองข้างของไอ้น้องบู่มันกอดแขนเพื่อนเอาไว้แน่น"มึงอย่า ฮึก กูขอละอย่าไป""แต่"ไอ้น้องไผ่มันกึ่งกลัวกึ่งกล้า"กูบอกให้ลงมา"ผมตวาดทีเดียวสองคนนั่นทำท่ายังกับคู่รักถูกพลากจากกัน ไอ้ไผ่ตะลีตะลานลงจากรถ มาเปิดประตูด้านข้างคนขับเข้าไปนั่งเรียบร้อยไอ้วินส่ายห้นาเลยครับงานนี้ ส่วนไอ้น้องบู่หน้าซีดจนขาวเบียดตัวเองเข้าไปจนติดประตู ผมขยับเข้าไปนั่งต่อจากน้องมันเพราะรู้ว่าเดี๋ยวไอ้วินก็ต้องเข้ามานั่งพร้อมกับไอ้น้องม่อน"หิวหรือไง"ผมหันไปถามคนที่นั่งหนีบตัวเองอยู่"มะไม่หิวครับ"นี่ผมใจดีนะครับเห็นน้องเค้ากลัวเลยหาเรื่องชวนคุย แต่เหมือนว่าน้องเค้าจะไม่ค่อยอยากตอบเท่าไหร่ เด็กอะไรไม่รู้จักมารยาทเลย ผมชะโงกผ่านตัวน้องมันตั้งใจจะไปหยิบกระเป๋าเป้ที่อิงไว้กับประตู เท่านั้นแหละครับน้องมันปล่อยโฮออกมาจนผมสะดุ้ง"อะไรวะ"ผมกับไอ้วินถามพร้อมกันด้วยความตกใจ"พี่อย่าทำผมเลยครับผมกลัวแล้วจริงๆ ฮือออ แค่พี่ต่อยผมทีเดียวผมก็สลบแล้วครับอย

"ไม่เป็นไร"ผมตอบสั้นๆแล้วหันไปคุยกับไอ้สองตัวนี่ไม่สนใจอิงอีกจนเที่ยงพวกเราออกไปรับมันที่คณะ"พี่ครับพวกผมไม่ไปได้หรือเปล่า"ไอ้น้องม่อนทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาอีกแล้วครับ"มี่สั่ง"ผมตอบสั้นๆได้ใจความน้องมันเลยรีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาไอ้มี่ให้ผมเดาก็คงปฎิเสธไอ้มี่มันไม่ได้หรอกครับน้องมันได้หน้าเหยผงกหัวรับคำไอ้มี่ทั้งที่มันไม่ได้อยู่ตรงนี้"ครับๆรู้แล้วน่าแล้วผมจะได้อะไรล่ะ""จริงนะงั้นตกลง"ผมได้ยินเสียงน้องมันดีใจอะไรซักอย่างไอ้มี่นี่แม่งตัวติดสินบนจริงๆ"ตกลงครับพวกผมไป"ไอ้น้องม่อนเดินเข้ามาใกล้ๆโดยที่มีไอ้น้องไผ่ตามหลังมาและคนที่ซ่อนอยู่หลังสุดทำท่ามุดหัวโผล่มาที่รักแร้ไผ่ก็คือไอ้น้องบู่ ผมสังเกตุเพื่อนอีกสองคนว่าพวกมันทำท่าทางยังไงเมื่อเจอน้อง จริงแล้วผมอยากให้พวกเราหกคนสนิทกันนะครับไปไหนจะได้ไม่ขัดเขิน ไอ้วินทำหน้าเฉยๆของมันตามปรกติแหละครับไอ้ธันนี่หน้านิ่งสนิทมือยังไม่ทิ้งหนังสือการ์ตูนติ๊งต๊องของมันตามเคยผมเลยเดาไม่ออกว่าพวกมันสองคนคิดยังไงกันแน่ รำคาญเฉยๆหรือว่าชอบน้องๆมันกันแน่ส่วนผมน่ะชัดเจนแต่แรกแล้ว"ขึ้นรถสิเดี๋ยวไปเจอไอ้มี่ที่ร้านโน้นเลย แล้วไอ้วินมึงนัดขนมว่ายังไงให้ไปรับหรื

โว๊ยนี่มันอะไรกันครับพวกผมเหมือนถูกกักตัว อะไรน่ะเหรอเนี่ยๆผมกับไอ้ไผ่ต้องกลับมานั่งหน้าเอ๋ออยู่ที่คอนโดพี่มันอีกแล้วครับไอ้บู่มันตามมาทีหลังกับพี่ธันพี่เค้ารอมันฟื้นแต่พรุ่งนี้พวกผมต้องมีเรียนตั้งแต่แปดโมงไงพี่มันเลยพาตัวกลับมาก่อน"เฮ้อกูคิดถึงแม่"ผมถอนหายใจเฮือกมองหน้าไอ้ไผ่ที่ทำหน้าไม่สบายใจเหมือนกัน"กูอยากกลับบ้านง่ะ""เออเหมือนกันเอาไงดีวะพวกเราไอ้บู่มันอยู่โรงบาลไม่ต้องห่วงมันแล้วเหลือแต่เราสองคนนี่แหละ"ผมพยักหน้าเห็นด้วย"เอาไงดีมึงลองคุยกับพี่เพลิงมันดิวะเผื่อพี่มันปล่อยกลับบ้าน"ไอ้ไผ่ออกความเห็น"อือกูัจะลองดู"ผมขยับตัวลุกขึ้นไปหาพี่เพลิงในห้อง"อ้าวมีอะไร"พี่เพลิงขยับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กที่พาดบ่าเอาไว้ผมลอบกลืนน้ำลายในความหล่อบึกของพี่มันจริงๆครับคนอะไรหล่อไม่มีคำบรรยายลุคพี่แกดู bad boyจริงๆเลย"พี่เพลิงครับคือว่าผมอยากกลับบ้านอะ"ผมใจกล้าหลับหูหลับตาบอกเลยไม่เห็นพี่เขาเดินเข้ามาจนชิดตัว"ทำไมเบื่อที่นี่แล้วเหรอ""เปล่าครับผมคิดถึงแม่"ผมส่ายหน้าทั้งที่ไม่ลืมตากระทั่งรู้สึกถึงมือเย็นๆมาแตะตรงแก้มผมเลยรีบลืมตาขึ้นมาแล้วก็เห็นพี่มันยื่นหน้าเข้ามาจนจมูกโด่งๆนั่นจะชนกับจมูกแบนๆของ