Todos os capítulos de หย่ามาได้ครึ่งปีถึงจะท้อง ประธานเฮ่อ นี่ไม่ใช่ลูกของคุณ : Capítulo 11 - Capítulo 20

แม้จะมีข้อสงสัยอยู่บ้าง แต่หลินเจาก็สั่งการไปยังแผนกโปรเจกต์ตามที่เขามอบหมายทันทีงานเลี้ยงจบลงในเวลาห้าทุ่มเสิ่นเหมี่ยวขับรถไปจอดที่ทางเข้าโรงแรมแล้วรออยู่หลินเจาดื่มเหล้าไปไม่น้อย เห่อเฉินจึงให้เขานอนพักที่โรงแรมเลยดังนั้น จึงมีเพียงเห่อเฉินและเฉิงเว่ยอี้เท่านั้นที่ออกมาจากโรงแรม เสิ่นเหมี่ยวก็รีบลงจากรถและเปิดประตูรถเธอเปลี่ยนชุดราตรีเป็นกระโปรงทรงดินสอสีดำและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่มีเข็มกลัดรูปเพชรสีชมพูติดอยู่เธอลงมาอย่างเร่งรีบ ไม่ได้สวมเสื้อโค้ทสีเทา พอลมพัดก็ทำให้คอเสื้อเปิดออก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงามและเย้ายวนเฉิงเว่ยอี้รู้สึกถึงวิกฤตที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เธอจึงดึงเห่อเฉินให้หยุดเดิน"พี่เห่อเฉิน ฉันง่วงแล้ว"เมื่อก่อนเวลาพวกเขาช่วยดื่มแทนเห่อเฉิน เห่อเฉินก็จะส่งพวกเขากลับบ้านก่อน แล้วค่อยขับรถกลับเองเห่อเฉินใช้มือข้างหนึ่งพยุงประตูรถไว้ แล้วพูดว่า “คุณขึ้นรถก่อน”หลังจากเธอขึ้นรถแล้ว เห่อเฉินก็ปิดประตูและสั่งด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า "คุณเรียกรถกลับไป"“ค่ะ” ทันทีที่เสิ่นเหมี่ยวอ้าปากพูด ลมหนาวกรอกเข้ามาเต็มอก ทำให้ร่างกายเย็นเยียบไปทั้งตัวเธอเดินอ้อม

เจ้าหน้าที่ในสำนักงานเลขาธิการต่างชะเง้อคอหันไปมองน่าเสียดายที่ประตูห้องทำงานเปิดอยู่เพียงครึ่งเดียว จึงได้ยินเพียงเสียงพูดของพวกเขา ไม่เห็นภาพใดๆ เลยเสิ่นเหมี่ยวหยุดนิ่งอยู่ที่ทางออกลิฟต์ครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับไปนั่งลงที่โต๊ะทำงานและนั่งลงทันทีที่นั่งลง ประตูห้องทำงานอีกครึ่งหนึ่งก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหันเฉิงเว่ยอี้วิ่งออกมาทั้งน้ำตา กระเป๋าในมือถูกสะบัดไปมา จนไปชนและทำให้นมร้อนบนโต๊ะของเสิ่นเหมี่ยวหกลงพื้นแต่เธอกลับเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองนมร้อนค่อย ๆ ซึมกระจายไปบนพรม พลางพ่นไอร้อนออกมาเสิ่นเหมี่ยวลุกขึ้น เก็บแก้วนมขึ้นมา แล้วใช้กระดาษซับนมส่วนเกินออกรองเท้าหนังสีดำปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน และกางเกงขายาวทรงตรงแนบไปกับขาเรียวยาวของชายคนนั้นเงามืดหนึ่งทอดลงมา คลุมทับเสิ่นเหมี่ยวไว้เสิ่นเหมี่ยวโยนขยะลงถังขยะ ก่อนจะลุกขึ้นยืน"ประธานเห่อ ขอโทษที่สร้างปัญหาให้คุณนะคะ"สีหน้าของเห่อเฉินดูไม่ดีนัก อาจเป็นเพราะเพิ่งทะเลาะกับเฉิงเว่ยอี้มาและเสิ่นเหมี่ยวก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาทะเลาะกัน"คุณกับหลินเจาไปประชุม กลางคืนมารายงานให้ผม ผมยังมีธุระต้องไปก่อน"ในแขนของเข

อนาคตเธอคงไม่สามารถดำรงชีวิตและเลี้ยงดูลูกได้ด้วยเงินเพียงไม่กี่ล้านบาทนี้ โดยไม่ต้องทำงานเลย"ท่านประธานหมิง โปรดวางใจค่ะ ฉันรู้จักประมาณตนดี จะไม่อยู่ที่ไป๋หรงให้เป็นตัวขวางระหว่างประธานเห่อกับคุณหนูเฉิง และขวางหูขวางตาของคุณอย่างแน่นอน ดังนั้นฉันตั้งใจจะลาออก เพียงแต่ใกล้สิ้นปีงานค่อนข้างยุ่ง ฉันยังไม่เจอโอกาสเหมาะที่จะเอ่ยเรื่องนี้"หมิงหลีเยี่ยนจ้องมองเธอด้วยสายตาที่สืบเสาะ "เธอคิดแบบนี้จริงเหรอ?"เสิ่นเหมี่ยวพยักหน้า “แน่นอนค่ะ หลังตรุษจีนหนูก็จะยื่นใบลาออกต่อประธานเห่อ มีเพียงการยกเลิกสัญญาอย่างถูกต้องตามขั้นตอนเท่านั้น ถึงจะไม่ส่งผลกระทบต่อการหางานใหม่ของฉัน”"ก็ได้ งั้นฉันจะให้เวลาเธออีกสองสามวัน"หมิงหลีเยี่ยนเก็บเช็คใส่กระเป๋า สายตาของเธอที่มองดูเสิ่นเหมี่ยวยังคงเย็นชาเช่นเคย “วันนี้เห่อเฉินกับเว่ยอี้ทะเลาะกันเพราะเธอ ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”เสิ่นเหมี่ยวพยักหน้า “ฉันรู้ว่าคุณหนูเฉิงไม่ชอบฉัน ขอให้คุณฝากบอกคุณหนูเฉิงด้วยว่า ฉันเป็นเลขาของประธานเห่อ ขอให้เธออย่ามาลำบากฉันอีกเลย”เธอแสดงท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตน พูดออกมาอย่างชัดเจน ในที่สุดหมิงหลีเยี่ยนก็เผยร่อ

เมื่อได้ยินทางเสิ่นเหมี่ยวเสียงลมดังมาก ซางอินจึงถามด้วยความเป็นห่วงว่า "ทำโอทีมาหลายวันแล้ว ร่างกายแกยังไหวหรือเปล่า?"น้ำเสียงของเสิ่นเหมี่ยวฟังดูเหนื่อยล้า “ก็เหนื่อยแหละ แต่ก็จะได้หยุดแล้ว”“แต่หลังปีใหม่แกยังต้องกลับไปถึงจะสามารถยื่นเรื่องลาออกได้ไม่ใช่เหรอ？” ซางอินเตือนเธอ “สามเดือนแรกเป็นช่วงที่สำคัญที่สุด ในเมื่อแกตัดสินใจที่จะเอาลูกคนนี้ ก็ต้องระวังให้มากที่สุด”เธอพูดแบบนี้แล้ว เสิ่นเหมี่ยวจึงค่อยนึกขึ้นได้ว่าเข้าใจว่าจุดประสงค์ที่ไปส่งเห่อเฉินกลับบ้านก็คือการลาออกแต่——"หลังจากยื่นใบลาออกแล้ว ภาระงานในช่วงส่งมอบงานก็ไม่หนักขนาดนี้แล้ว"ซางอิน "แต่ว่า……"เสิ่นเหมี่ยวขัดจังหวะเธอ “เอาล่ะ แกเลิกกังวลเรื่องฉันได้แล้ว ลูกบุญธรรมฉันเชื่อฟังไหม?”“ไม่เชื่อฟังเลย” ซางอินฮึมฮัมขึ้นมา “ฉันนี่อยากจะยัดเขากลับเข้าไปในท้องเสียจริง ๆ เจ้าตัวแสบนี่ตอนนี้กลับกลางคืนเป็นกลางวัน เหนื่อยยิ่งกว่าตอนฉันไลฟ์สดอีก!”ซางอินเล่นอินเทอร์เน็ต เป็นเน็ตไอดอล รายได้ก็เยอะพอสมควรดีเธอและเสิ่นเหมี่ยวมีนิสัยที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เสิ่นเหมี่ยวเป็นคนสุขุมและเป็นระบบ ส่วนเธอก็เป็นคนชอบทำตามใจตั

เธอไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนั้นอีกแม้แต่เพียงวันเดียว!สักครู่ต่อมา เห่อเฉินก็เดินออกมาจากห้องรับรอง และสวมนาฬิกาสีเงินเทาใส่บนข้อมือ"พี่เห่อเฉิน"เฉิงเว่ยอี้รีบวางโทรศัพท์กลับไปที่เดิม “ทำไมอยู่ดีๆก็มาทำโอทีที่บริษัทตอนกลางดึกแบบนี้ล่ะ?”สีหน้าของเห่อเฉินปรากฏแววไม่สบายใจ เขาบีบขมับเบา ๆ แล้วพูดว่า “มีงานเร่งด่วนที่ต้องจัดการแบบกะทันหัน”"ตอนนี้จัดการเสร็จแล้ว คุณรีบไปนอนเถอะ" เฉิงเว่ยอี้กล่าวอย่างเอาใจใส่ตอนนี้เพิ่งหกโมงครึ่ง และยังมีเวลาอีกสองชั่วโมงถึงจะถึงเวลาทำงาน"ไม่ละ" เห่อเฉินดึงเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลง ขมวดคิ้วแน่น"ช่วงนี้บริษัทมีเรื่องมาก คุณต้องดูแลสุขภาพให้ดี จะได้ปิดงานปีนี้อย่างราบรื่น ถ้าเผื่อโหมงานจนล้มป่วยขึ้นมา ช่วงตรุษจีนนี้ก็จะไม่มีใครดูแลฉันแล้วนะ"เฉิงเว่ยอี้แย่งเอกสารที่เขาเพิ่งหยิบขึ้นมา "ไปพักผ่อน เดี๋ยวเลขาเสิ่นมาทำงานจะปลุกคุณเอง"เนื่องจากต้องเข้าไปมีส่วนร่วมในโปรเจกต์ด้านการเมืองแบบกะทันหัน ทำให้งานที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า อีกทั้งยังเหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนจะถึงวันหยุดพัก และในมือของเห่อเฉินก็ยังมีงานกองโตที่ยังจัดการไม่เสร็จอยู่ระ