Todos os capítulos de หย่ามาได้ครึ่งปีถึงจะท้อง ประธานเฮ่อ นี่ไม่ใช่ลูกของคุณ : Capítulo 21 - Capítulo 30

30 Capítulos

บทที่21

ถึงแม้เธอได้ลาไว้แล้ว แต่ถ้าเรื่องงานมีปัญหา เห่อเฉินก็ต้องหาเธอแน่นอนและโทรศัพท์ของเธอซึ่งก็ตั้งค่าเป็นโหมดเงียบ นอกจากซางอินแล้วมีแค่เห่อเฉินเท่านั้นที่อยู่ในรายชื่อที่อนุญาต ถ้าเขาโทรมาโทรศัพท์ก็จะดัง——เสิ่นเหมี่ยวสูบหายใจเข้าลึกๆ เห่อเฉินจะมาโรงพยาบาลจริงๆ หรือ?เธอกัดริมฝีปากล่าง หัวใจเต้นแรงด้วยความกังวล ใบหน้าค่อยๆ ซีดลงพยาบาลคงไม่พูดถึงเรื่องที่เธอท้องให้เห่อเฉินรู้ละมั้ง?แต่พยาบาลกลับมองว่าเห่อเฉินเป็นญาติของเธอ จึงจัดให้ตรวจร่างกายอย่างละเอียด… และแน่นอนว่าจะต้องมีการพูดถึงสภาพร่างกายของเธอด้วย เสิ่นเหมี่ยวรู้สึกเหมือนสมองซ้ายกำลังต่อสู้กับสมองขวา ทั้งยังมีความหวังเล็กน้อยปะปนกับการเตรียมใจรับผลร้ายที่สุด ไม่แน่ซางอินอาจมีเรื่องจะหาเธอพอดีก็ได้?เธอเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนกดกริ่งเรียกพยาบาลอีกครั้ง“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าญาติที่ช่วยฉันชำระค่ารักษาแซ่ซางหรือเปล่าคะ?”“คุณไม่รู้เหรอค่ะว่าญาติตัวเองแซ่อะไร?” พยาบาลที่กำลังยุ่ง ตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย “แซ่เห่อค่ะ”พูดจบ สายก็ถูกตัดไปทันทีเสิ่นเหมี่ยวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เธอดึงเข็มน้ำเกลือออกจากมือ เ
Ler mais

บทที่22

สี่คำสุดท้าย เห่อเฉินเน้นทีละคำ ชัดเจน หนักแน่น ราวกับเคาะลงบนหัวใจของเสิ่นเหมี่ยวทีละจังหวะ เสิ่นเหมี่ยวก้มหน้าลง จ้องมองไปที่ลูกกระเดือกของเขาออร่าที่เย้ายวนและอันตรายนนั้น แผ่ซ่านไปทั่วตัวเธอในทันทีเธอนิ่งเงียบ ปล่อยให้เห่อเฉินอุ้มเธอไปที่เตียง กัดริมฝีปากและรอให้เห่อเฉินพูดก่อนอย่างน้อย เธอจำเป็นต้องรู้ว่าเห่อเฉินรู้เยอะแค่ไหนต่อให้รู้ว่าเธอท้อง เธอก็สามารถไม่ยอมรับได้ว่าลูกในท้องเป็นของเขาคืนนั้น ขอแค่เธอไม่พูดก็ไม่มีใครรู้มือของเธอห้อยลงข้างลำตัว จับชายเสื้อแน่น"หลินเจา ไปเฝ้าไว้ที่ข้างนอก" เห่อเฉินเดินไปที่หน้าต่าง พิงหลังไว้ที่ขอบหน้าต่างหลินเจาหันหลังกลับและออกไป ปิดประตูห้องให้ดีห้องเงียบสนิท จนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตกเสิ่นเหมี่ยวได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างชัดเจน เธอจึงก้มหน้าลง รอให้เห่อเฉินพูดก่อน“เมื่อคืน ผมดื่มมากไปหน่อย” เห่อเฉินพูดพลางจ้องมองเธอ “แสดงท่าทีไม่เหมาะสมหลังดื่ม คุณไม่จำเป็นต้องถือสาขนาดนี้”ถ้าเขาไม่พูด เสิ่นเหมี่ยวก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้วความกังวลที่กลัวว่าเจอหน้าเขาแล้วจะอึดอัดนั้น ได้ถูกลบเลือนไปเพราะสถานะ ‘ญาติ’ นั้นของเขาไป
Ler mais

บทที่23

เห่อเฉินจ้องมองเสิ่นเหมี่ยวโดยไม่พูดอะไรสักคำเสิ่นเหมี่ยวก้มหน้าลง หลบสายตาเขา “ร่างกายของฉันไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ไม่โทษประธานเห่อหรอก เกรงว่าฉันจะไม่สามารถแบ่งเบาภาระให้กับประธานเห่อได้อีกต่อไป จำเป็นต้องลาหยุดไปจนถึงตรุษจีน”“อนุมัติแล้ว” เห่ออี้รีบออกคำสั่งทันที “พี่ กลับไปก็ให้เธอลาหยุดได้เลย ห้ามหักเงินเดือนนะ!”เมื่อเห็นสีหน้าที่เป็นมิตรของเสิ่นเหมี่ยวที่มีต่อเห่ออี้สีหน้าของเห่อเฉินก็มืดครึ้มลง เขาเม้มริมฝีปากบางแล้วเอ่ยเบาๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เลขาเสิ่นก็ดูแลตัวเองให้ดีๆ ผมหวังว่าคุณจะปรับ ‘สภาพ’ ให้เรียบร้อย หลังตรุษจีนกลับมาแล้วจะได้ฟื้นคืนเหมือนเดิม”ความหมายของเขาก็คือให้เธอลืมเรื่องเมื่อคืนไปเขาจริงจังกับเรื่องนี้มากขนาดนี้ คงเป็นเพราะกลัวเฉิงเว่ยอี้จะรู้เข้าเสิ่นเหมี่ยวพูดให้เขาสบายใจ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ประธานเห่อ ฉันรู้ว่าต้องทำอย่างไร” แสงแดดยามเที่ยงส่องเข้ามา กระทบลงบนร่างของเห่อเฉิน เงาของเขาคลุมทับอยู่บนตัวของเสิ่นเหมี่ยวพอดี เสิ่นเหมี่ยวเหลือบมองเขา แต่เห็นหน้าเขาไม่ชัดเจน เห็นเพียงแค่โครงร่างของใบหน้าเพียงเหลือบมองครั้งเดียว เธอก็รีบหันหน้าหนี“เมื่อกี
Ler mais

บทที่24

ความขยันหมั่นเพียรในการทำงานของเสิ่นเหมี่ยวนั้นเป็นสิ่งที่ไม่มีข้อสงสัยการมาสายในการประชุมบอร์ดถือเป็นเรื่องใหญ่ หากข่าวแพร่ออกไป จะถูกมองว่าเป็นความบกพร่องของเธอ และอาจส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงานของเธอเธอต้องหาคำตอบให้ได้หลินเจาส่งภาพแคปหน้าจอที่เธอส่งมา ส่งต่อให้เห่อเฉิน“ประธานเห่อ คุณไม่เห็นข้อความขอลาของเลขาเสิ่นหรือเปล่าคะ?”เห่อเฉินเหลือบมองภาพแคปหน้าจอ ขมวดคิ้ว และเปิดหน้าแชทที่คุยกับเสิ่นเหมี่ยวข้อความสุดท้ายเป็นข้อความตอบกลับเรื่องงานจากเมื่อไม่กี่วันก่อนสายตาของเขาเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มทันที เขาปิดโทรศัพท์ และออร่าแห่งความเคร่งขรึมแผ่ออกมาจากตัวเขาเมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเจาจึงไม่กล้าพูดอะไรทั้งบ่าย เห่อเฉินใช้เวลาไปกับงานที่ยุ่งไม่หยุดพอถึงยามเย็น เฉิงเว่ยอี้ก็ส่งอาหารเย็นที่ตั้งใจทำด้วยความรักมาให้แต่พึ่งเข้าออฟฟิศได้ไม่กี่นาที เฉิงเว่ยอี้ก็ผลักประตูเดินออกมา“ก็แค่ข้อความอันหนึ่งเอง คุณจำเป็นต้องดุฉันขนาดนี้ด้วยเหรอ!”ตาของเธอแดงก่ำ พูดจบก็เดินจากไปอย่างโมโหหลินเจาก็เข้าใจสถานการณ์ทันที เขารีบโทรหาเสิ่นเหมี่ยว เล่าที่มาที่ไปของเรื่องให้เธอฟังอย่างละเอียด
Ler mais

บทที่25

“มีอะไรเหรอ?” เสิ่นเหมี่ยวทำหน้าสงสัย“หนูทานอาหารเช้าหรือยัง?” คุณย่าเห่อกลั้นลมหายใจไว้ในอกแทบทำให้ตัวเองอึดอัดจนหายใจไม่ออกเห่ออี้กลอกตา พร้อมกับส่งซิกให้คุณย่าเห่อเป็นระยะเสิ่นเหมี่ยวพยักหน้า “ทานแล้วค่ะ”“แล้วหนู——” คุณย่าเห่อรวบรวมความกล้าทั้งหมด แต่พอถึงปากกลับกลายเป็นว่า “แล้วหนูมาโรงพยาบาลยังไงล่ะ?”“ขับรถมาค่ะ” เสิ่นเหมี่ยวดูออกว่าคุณย่าเห่อมีอะไรจะพูด “คุณย่าคะ คุณย่ามีอะไรก็พูดมาเลยค่ะ”คุณย่าเห่อเหลือบมองเห่ออี้เสิ่นเหมี่ยวจึงมองตามสายตาของคุณย่าเห่อ และหันไปมองก็เห็นเห่ออี้ยืนอยู่ข้างหลังเธอ กำลังเกาหัวสองหลานย่านี้มีเรื่องแน่เลย“ช่างเถอะ ไม่มีอะไร” คุณย่าเห่อโบกมือ “ก็แค่สงสัยว่าปีนี้ หนูใช้ฉลองเทศกาลตรุษจีนยังไงบ้าง?”หากคุณย่าเห่อไม่เอ่ยถึง เสิ่นเหมี่ยวคงลืมเรื่องนี้ไปแล้วตลอดสองปีที่ผ่านมานับตั้งแต่แต่งงานกับเห่อเฉิน เธอก็ฉลองตรุษจีนที่บ้านตระกูลเห่อมาตลอดปีนี้ เธอก็ต้องกลับไปเหมือนแบบเดิมอีกแล้ว“กลับไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ” คุณย่าเห่อกำมือเธอแน่นขึ้น “มาตระกูลเห่อเถอะ ปีนี้มีแค่ย่ากับปู่แล้วก็เสี่ยวอี้ หนูมาร่วมสนุกด้วยกันสิ” เสิ่นเห
Ler mais

บทที่26

“เธอมาทำอะไรที่นี่?” เฉิงเว่ยอี้ยังไม่ลงจากรถก็เห็นเสิ่นเหมี่ยวแล้วเธอแสร้งทำเป็นไม่เห็น เดินเข้าไปในแผนกผู้ป่วยในกับเห่อเฉิน และโกหกว่าลืมของไว้แล้วกลับมาคนเดียวเสิ่นเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย “คุณหนูเฉิง”ท่าทีของเธอไม่ประจบสอพลอหรือหยิ่งยโส สุภาพและมีมารยาท“ทำแสร้งอะไรของเธอ?”ไม่ว่าท่าทีของเธอจะดีแค่ไหน เฉิงเว่ยอี้ก็ยังมองเธอเหมือนหนามตำใจอยู่ดี“จงใจฟ้องให้พี่เห่อเฉิน เพื่อยุยงความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่เห่อเฉิน เธอนี่มันเจ้าแผนการจริงๆ!”“คุณหนูเฉิงไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับฉันขนาดนี้ ฉันเป็นแค่เลขาของประธานเฉิน อีกอย่างไม่นานก็จะลาออกแล้วค่ะ”สีหน้าของเสิ่นเหมี่ยวเฉยเมยความโกรธของเฉิงเว่ยอี้ลดลงบ้าง แต่ยังคงพูดอย่างปากแข็งว่า “ต่อให้คุณไม่ไป ก็ห้ามการหมั้นระหว่างฉันพี่เห่อเฉินไม่ได้หรอก ยิ่งห้ามไม่ให้เขาแต่งงานกับฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ!”ฤดูหนาวของจิงเป่ยเป็นช่วงเวลาที่หนาวที่สุดของปีลมพัดแรงเข้ามาที่มุม ลมพัดเข้าเสื้อของเสิ่นเหมี่ยวทำให้เธอหนาวยิ่งนักในที่สุด เฉิงเว่ยอี้ก็พูดพอแล้ว“หลังตรุษจีน วันแรกที่กลับมาทำงาน ฉันต้องได้เห็นรายงานการลาออกของเธอ”เธอแจ้งให้เสิ่
Ler mais

บทที่27

ครึ่งปีที่ผ่านมา มูลค่าทรัพย์สินของตระกูลเฉิงพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และในช่วงไม่กี่วันนี้ก็ยิ่งทะยานถึงจุดสูงสุด——เสิ่นเหมี่ยวขับรถกลับบ้าน เก็บกระเป๋าเดินทางสองใบ แล้วตรงไปยังสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทันทีเธอวางแผนที่จะอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าสองสามวัน จะได้ดูแลเด็กๆ ให้สะดวกยิ่งขึ้นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไม่ได้มีขนาดใหญ่ มีบ้านอยู่เพียงห้าถึงหกหลัง รวมเด็กทั้งหมดราวสิบกว่าคนเด็กเกือบทุกคนต่างก็มีโรคภัยอยู่ในระดับที่แตกต่างกันไป ค่ารักษาพยาบาลจึงกลายเป็นค่าใช้จ่ายก้อนใหญ่ เงินบริจาคจากผู้ใหญ่ใจบุญแทบจะพอแค่ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของเด็กๆ ส่วนค่ารักษาพยาบาล เสิ่นเหมี่ยวกับซางอินต้องออกเองเป็นส่วนใหญ่ส่วนรายได้อื่นๆ ก็มาจากป้าเชี่ยนที่ทำงานฝีมือเล็กๆ น้อยๆ แต่เงินที่ได้ก็แทบจะน้อยนิดเสิ่นเหมี่ยวซื้อขนมมาแบ่งให้เด็กๆ แล้วก็ช่วยป้าเชี่ยนทำงานเท่าที่พอจะช่วยได้“เหมี่ยวเหมี่ยว ป้าได้ยินอินอินบอกว่าหลังตรุษจีนพวกเธอก็วางแผนจะไปพัฒนาตัวเองที่ต่างเมืองใช่ไหม?”ป้าเชี่ยนถามขึ้นอย่างระมัดระวังหลังจากเสิ่นเหมี่ยวออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไปแล้ว นอกจากจะกลับมาในเวลาที่กำหนดเพื่อช
Ler mais

บทที่28

เหอจือโจวเป็นคุณชายแท้ๆ ที่รักสนุกและชอบความครึกครื้นได้ยินมาว่าในวันที่เขาเข้ารับตำแหน่งบริหารบริษัท ตระกูลเหอส่งคนไปลากตัวเขาจากบาร์มาที่บริษัทจิ่วโจว ตอนนี้บนโต๊ะของเหอจือโจว ขวดเหล้าที่วางอยู่รวมกันมีมูลค่าถึงหลักสิบล้าน เขาถือว่าเป็นคุณชายเสเพลที่มีพื้นฐานครอบครัวดีที่สุด และตอนนี้ก็เป็นคนเดียวที่เข้ามารับตำแหน่งบริหารบริษัทรอบๆ โต๊ะมีคนกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ คอยส่งบุหรี่ จุดไฟ รินเหล้าให้เขา พร้อมกับเรียกเขาว่า “พี่โจว” อย่างไม่ขาดปากเสิ่นเหมี่ยวเดินเข้าไป ยืนอยู่ตรงหน้าเหอจือโจว “ประธานเหอ”“คุณมาแล้วเหรอ” เหอจือโจวผลักหญิงสาวในอ้อมแขนออก และชี้ไปที่เก้าอี้ข้างๆ เขา “เชิญนั่ง”“ไม่เป็นไร ฉันยืนจนชินแล้ว คุณมีอะไรก็สั่งฉันได้เลย”เสิ่นเหมี่ยวก้มหน้าลงวันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวเป็นพิเศษ สวมกางเกงทรงตรงสีดำกับเสื้อไหมพรม ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อขนเป็ดสีดำความเป็นกันเองนั้นกลับแฝงด้วยความเย็นชาและความห่างเหินอยู่เล็กน้อยแม้เธอจะไม่ได้แต่งตัวให้โดดเด่น แต่แค่นี้ก็มีคนเหลือบมองเธอแล้วเกิดสนใจเธอขึ้นมาทันที“พี่โจว สาวจากไหนเนี่ย?” เหอจือโจวคาบบุหรี่ไว้ในปาก พ่นควันออกมาเป็นว
Ler mais

บทที่29

“เลขาเสิ่น เมื่อปีที่แล้วมีข่าวหนึ่งที่ว่าเห่อเฉินมีรอยขีดข่วนที่คอ คุณช่วยบอกผมหน่อยได้ไหมว่ารอยขีดข่วนนั้นมันมาได้ยังไง?”ความอยากเผือกของเหอจือโจว ต้องย้อนกลับไปตั้งแต่สมัยก่อนนานมาแล้วเห่อเฉินเป็นบุคคลสาธารณะ เสิ่นเหมี่ยวรู้จักวางตัว ไม่เคยทิ้งร่องรอยใดไว้บนตัวเขามีเพียงครั้งนั้น ที่เห่อเฉินควบคุมตัวเองไม่อยู่ เธอรับไม่ไหว——แต่คิดไม่ถึงว่าครั้งนั้น จะถูกสื่อถ่ายไว้ได้แต่ผู้หญิงที่เขารักอยู่ต่างประเทศ และไม่เคยตกเป็นข่าวฉาว แม้จะไม่มีคำอธิบายใดๆ เรื่องนี้ก็ไม่ได้บานปลายใหญ่โต“ไม่รู้เหมือนกัน” เหอจือโจวทำเสียงจุ๊ๆ “ปากหนักขนาดนี้ ดูท่าแล้วมีแต่เห่อเฉินเท่านั้นที่จะทำให้คุณยอมเปิดปากพูดได้”เขากำลังสื่อถึงจูบเร่าร้อนของเห่อเฉินในคืนนั้นเสิ่นเหมี่ยวจอดรถไว้หน้าบ้านของเขา และเตือนเขาว่า “ประธานเหอ เรื่องที่คุณสัญญากับฉันไว้ อย่าลืมนะคะ”“ไม่ต้องห่วงค่ะ” เหอจือโจวเปิดประตูรถแล้วเดินลงไป จากนั้นก็เดินไปที่ฝั่งคนขับและเคาะกระจกสองครั้ง “คุณลงมาอยู่ที่นี่จนถึงรุ่งเช้า ก็ถือว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว” พรุ่งนี้คือคืนวันส่งท้ายปี เหอจือโจวต้องกลับตระกูลเหอ จึงไม่อาจให้เสิ่นเหมี่ยว
Ler mais

บทที่30

เทศกาลตรุษจีนปีนี้ตรงกับช่วงที่หนาวที่สุดของจิงเป่ยทุกปี คุณย่าเห่อก็จะให้คนรับใช้ทุกคนหยุดงาน เพื่อให้ครอบครัวได้มีเวลาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันคิดไม่ถึงว่าปีนี้หมิงหลีเยี่ยนพวกเขาไปเที่ยวต่างประเทศกันหมด ทำให้บ้านเงียบเหงามาก“คุณย่าคะ เราเรียกเหมี่ยวเหมี่ยวมาอีกครั้งดีไหมคะ?”เห่ออี้ยังไม่ย่อท้อ “เธอมาที่บ้านก็ครึกครื้นดี ตอนกลางคืนเราจะได้ห่อเกี๊ยวแล้วเฝ้าปีใหม่ด้วยกัน”คุณย่าเห่อกลอกตาใส่เธอ “หนูอยากให้เค้ามาทำงานสินะ?”ตั้งแต่ที่เสิ่นเหมี่ยวแต่งเข้ามา ในช่วงสองปีนี้ เธอคือกำลังหลักของโต๊ะอาหารค่ำคืนส่งท้ายปีฝีมือการทำอาหารของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก แม้แต่หมิงหลีเยี่ยนก็ยังยอมรับดังนั้นในช่วงตรุษจีนสองวันนี้ จึงเป็นวันที่ครอบครัวได้อยู่กันอย่างกลมเกลียวหายาก ไม่ว่าจะเป็นคุณย่าเห่อหรือเห่ออี้ ต่างก็ชอบบรรยากาศเช่นนั้น“ไม่ใช่สิคะ!” เห่ออี้กล่าวโดยไม่ลังเล “หลักๆ แล้วก็เป็นเพราะว่าเหมี่ยวเหมี่ยวฉลองตรุษจีนคนเดียวมันน่าสงสารเกินไป หนูไม่เชื่อว่าเธอชอบอยู่คนเดียว วันนั้นตอนโรงพยาบาลเธอต้องเขินอายอย่างแน่นอน”“งั้นหนูลองโทรหาเธอดูอีกสิ” คุณย่าเห่อก็อยากให้เสิ่นเหมี่ยวมาเหมือนกั
Ler mais
ANTERIOR
123
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status