Semua Bab หลังผมถูกหลอกให้ย้ายโรงเรียน: Bab 1 - Bab 10

ความเจ็บปวดที่ถาโถมอย่างแผ่วเบา กลับเพิ่งมารู้สึกตัวในภายหลังเดิมทีผมคงไม่เสียใจขนาดนี้หรอก คิดซะว่าถูกเพื่อนสนิทหักหลัง ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรทว่าเส้นแบ่งที่ชื่อว่าเพื่อนสนิทนั้น ซ่งลู่เป็นฝ่ายเลือกจะก้าวข้ามมาก่อนวันที่ตัดสินใจย้ายโรงเรียนด้วยกันกับซ่งลู่ เธอดึงผมไปดื่มเหล้าที่บาร์เพื่อฉลองความเป็นอิสระแสงไฟสลัวและคลุมเครือโอบล้อมรอบตัว ผมมองคนที่ตัวเองแอบชอบมาหลายปี ในใจก็รู้สึกเหม่อลอยขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยเหตุนี้ ตอนเธอขยับเข้ามาจูบผม ผมจึงไม่ได้ปฏิเสธความรู้สึกที่ถูกกดทับมานานหลายปีเติบโตขึ้นอย่างบ้าคลั่งในชั่วพริบตาผมไม่อาจหักห้ามใจตัวเอง อดเอ่ยปากเพื่อความแน่ใจไม่ได้ว่า “อาลู่ ตอนนี้เราเป็นอะไรกันเหรอ”ซ่งลู่จูบหน้าผากผมอีกครั้งด้วยความรักใคร่ตามใจ “คนโง่ จะเป็นอะไรได้อีกล่ะ”ในห้องส่วนตัวมีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้น บรรยากาศเร่าร้อน เหมือนความรู้สึกที่สั่นไหวของผมนึกไม่ถึงว่าผ่านไปแค่สองวัน ก็ได้ยินซ่งลู่ทำลายความรักข้างเดียวของผมลงด้วยปากของเธอเองผมยิ้ม ทว่าน้ำตากลับร่วงหล่นลงมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ดังนั้นคำย้อนถามที่คลุมเครือประโยคนั้น ก็คงเป็นสิ่

ผมค่อย ๆ จัดของที่ซ่งลู่เคยมอบให้ผมในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมาทีละชิ้นเนกไทเส้นนี้คือของขวัญวันเกิดอายุครบสิบแปดปีที่เธอมอบให้ผม หลังจากใส่ไปโรงเรียนได้ครั้งเดียว ผ่านไปไม่นานก็เห็นเนกไทแบบเดียวกันเป๊ะอยู่บนคอของเซี่ยหมิงอวี่เขาเอ่ยด้วยความขวยเขิน “อาลู่บอกว่าคนอื่นมีอะไร ฉันก็ต้องมีเหมือนกัน...”โมเดลฟิกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดเหลือแค่กล่อง ซ่งลู่หยิบโมเดลไปแล้วบอกว่าชอบกลิ่นน้ำหอมที่ผมฉีดเอาไว้บนนั้นทว่าวันรุ่งขึ้น ผมกลับเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะของเซี่ยหมิงอวี่ยังมีรองเท้าหนังสั่งตัดในงานพิธีบรรลุนิติภาวะคู่นั้น เทียนหอมสีน้ำเงินเข้ม...ที่แท้สิ่งที่ผมคิดว่าตัวเองได้รับมาเพียงหนึ่งเดียว ซ่งลู่กลับนำไปมอบให้คนอื่นอย่างเท่าเทียมกันตั้งนานแล้วหรืออาจจะไม่เท่าเทียมกันด้วยซ้ำผมนึกถึงการดูแลเอาใจใส่สารพัดและการเข้าข้างอย่างไม่มีที่สิ้นสุดที่ซ่งลู่มีต่อเซี่ยหมิงอวี่มุมปากก็ยกยิ้มเยาะตัวเองในเมื่อเป็นแบบนี้ ของพวกนี้ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องมีอยู่อีกต่อไปผมจองตั๋วเครื่องบินของวันรุ่งขึ้น เตรียมตัวใช้เวลาในคืนสุดท้ายอย่างสงบทว่าตอนตีสอง ผมกลับถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่นผมกดรับสายด้วยค

หลังงานหมั้นผ่านพ้นไป ทางบ้านก็จัดแจงให้ผมไปฝึกงานที่บริษัทในประเทศแม่ของผมวาดฝันถึงอนาคต “ถึงตอนนั้นพวกลูกก็ดูแลเรื่องในบ้าน ส่วนแม่กับแม่ลู่ของลูกจะดูแลเรื่องงานข้างนอกเอง”พ่อของผมเอ่ยเสียงอ่อยบอกให้ผมช่วยเฝ้าแม่ไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้ป้าลู่หลอกล่อพาตัวไป...ผมอดขำไม่ได้ขณะก้าวขึ้นเครื่องบินกลับประเทศพร้อมกับความคาดหวังเหล่านี้ตอนมาส่งผมขึ้นเครื่อง ลู่อวี๋เสวี่ยหยิบกระดิ่งลมหนึ่งอันหนึ่งมาวางลงบนฝ่ามือของผมเธออยู่ต่อหน้าผมมักจะสงวนท่าทีและมีมารยาทมาโดยตลอดทว่าก็อดไม่ได้ที่จะใช้เสียงกระดิ่งบอกความคิดถึงของเธอให้ผมรับรู้ห่างหายไปนานหลายเดือน ม.ปลายปี 3 ห้อง A แห่งโรงเรียนอีจงได้กลายเป็นอดีตไปแล้วตอนเพื่อนในประเทศส่งรูปถ่ายจบการศึกษาที่ไม่มีผมอยู่ในนั้นมาให้ จู่ ๆ ผมกลับรู้สึกราวกับผ่านไปเนิ่นนานในรูปถ่าย ซ่งลู่กับเซี่ยหมิงอวี่ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ดูเหมาะสมกันดีสายตาของผมกวาดมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนทั้งสอง ภายในใจไม่มีความรู้สึกหวั่นไหวเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้วเพื่อนรู้สึกโมโหอยู่บ้าง “ตอนแรกที่นายจะไปพวกฉันยังทำใจไม่ได้เลย แต่ตอนนี้รู้สึกว่าไปซะได้ก็ดีเหมือนกัน”“

ผมได้เจอซ่งลู่อีกครั้งในงานเลี้ยงต้อนรับที่เพื่อนจัดให้ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องราวในแวดวงก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นเรื่องธุรกิจและการบริหารกิจการของแต่ละตระกูลแสงไฟสลัว ๆ กับรสชาติหวานนิด ๆ ของแอลกอฮอล์ บรรยากาศถือว่าผ่อนคลายดีผมอดจะรั้งอยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้ ทว่าจู่ ๆ ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญโผล่เข้ามาบรรยากาศในห้องส่วนตัวพลันเงียบกริบอย่างประหลาดเพื่อนดึงชายเสื้อผม อธิบายเสียงเบา “อาหราน ไม่มีใครเชิญเธอมานะ”ผมพยักหน้า แค่คิดก็รู้แล้วเพื่อนถอนหายใจด้วยความโล่งอก น้ำเสียงเจือไปด้วยความดูถูก “ตอนนี้สองคนนั้นถือเป็นเห็บในแวดวงไปแล้ว ครอบครัวตกต่ำก็แล้วไปเถอะ แต่นิสัยใจคอก็ใช้ไม่ได้ด้วย”“โดยเฉพาะเซี่ยหมิงอวี่ มองซ่งลู่เหมือนของล้ำค่าอะไรมากมาย เป็นผู้หญิงเธอก็ระแวงไปหมด”ผมเอียงหน้ามอง ด้านหลังของซ่งลู่มีเซี่ยหมิงอวี่เดินตามมาจริง ๆ ด้วยพอเห็นสายตาผมมองไป เซี่ยหมิงอวี่ก็หดไหล่ด้วยความกลัวตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็ถลึงตาใส่ผมซ่งลู่เดินตรงมานั่งลงที่ตำแหน่งตรงข้ามผมราวกับไม่ทันสังเกตเห็นเลยคนอื่นพยายามส่งเสียงคุยกันเพื่อไม่ให้งานกร่อย ผมจึงลุกขึ้นเดินหลบความวุ่นวายไปที่ห

การร่วมมือกันของเฉินซื่อกรุ๊ปและลู่ซื่อกรุ๊ปดำเนินไปอย่างมั่นคงสามปีต่อมา ผมกับลู่อวี๋เสวี่ยก็แต่งงานกันสถานที่จัดงานแต่งงานถูกเลือกเป็นเมืองเล็ก ๆ สไตล์วินเทจในต่างประเทศ ทุกบ้านเรือนที่นั่นล้วนแขวนกระดิ่งลมหลากสีสันเอาไว้ยามที่สายลมโชยพัดผ่านก็จะมีเสียงดังกรุ๊งกริ๊งกังวานใส ราวกับเป็นเสียงอวยพรอย่างจริงใจตอนงานใกล้จะเลิก ผมได้รับของขวัญแสดงความยินดีชิ้นหนึ่งไม่ได้ลงชื่อเอาไว้ ทว่าตราประทับของซ่งซื่อกรุ๊ปนั้นคนรอบข้างล้วนคุ้นเคยกันดีความจริงแล้วหลังจากที่ลู่อวี๋เสวี่ยเข้ามารับช่วงต่อลู่ซื่อกรุ๊ปอย่างเป็นทางการ ก็ดำเนินการกดดันซ่งซื่อกรุ๊ปอย่างหนักหน่วงในทุกวิถีทางหากจะบอกว่าก่อนหน้านี้ซ่งซื่อกรุ๊ปที่ไม่มีคุณนายลู่คือตึกสูงที่กำลังจะพังทลายเช่นนั้นซ่งซื่อกรุ๊ปที่ถูกลู่อวี๋เสวี่ยจัดการไปแล้วก็คงเหลือเพียงแค่เศษซากปรักหักพังเท่านั้นครอบครัวที่ทรยศแม่ของเธอ ลู่อวี๋เสวี่ยไม่มีทางปล่อยไปผมเลือกจะให้ความร่วมมืออย่างไม่ลังเล ยิ่งไปกว่านั้นยังทวีความรุนแรงมากขึ้นไปอีกซ่งซื่อกรุ๊ปไม่มีชื่ออยู่ในแวดวงมาตั้งนานแล้วเพราะคนที่เคยหักหลังผม ผมก็ไม่ปล่อยไปเช่นกันในสถานการณ์เช