หลังผมถูกหลอกให้ย้ายโรงเรียน

บทที่ 1

รับปากว่าจะย้ายโรงเรียนกับเพื่อนวัยเด็กที่ถูกกลั่นแกล้ง ทว่าเธอกลับเปลี่ยนใจก่อนวันประทับตรา

เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยแซว “เธอเนี่ยเก่งจังนะ ทำเป็นถูกแกล้งมาตั้งนาน เพื่อหลอกให้เฉินฮ่าวหรานย้ายออกไป”

“แต่เขาเป็นเพื่อนเธอมาตั้งแต่เด็กเลยนะ เธอตัดใจให้เขาไปอยู่โรงเรียนที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวได้ลงคอเหรอ”

ซ่งลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็แค่คนละโรงเรียน แต่ในเมืองเดียวกัน จะไกลสักแค่ไหนกันเชียว”

“ถูกเขาเกาะติดทั้งวันฉันก็รำคาญเหมือนกันนะ แบบนี้แหละกำลังดี”

วันนั้นผมยืนหน้าประตูอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกจะหันหลังเดินจากมา

เพียงแต่บนใบคำร้องขอย้ายโรงเรียน ผมเปลี่ยนจากโรงเรียนมัธยมไห่ซื่อซานเป็นโรงเรียนมัธยมปลายในต่างประเทศที่พ่อแม่ต้องการให้ผมไป

ทุกคนต่างก็ลืมไปแล้วว่า ผมกับเธอ เดิมทีก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

……

วินาทีที่ได้ยินความจริง หัวใจของผมก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เรื่องที่ซ่งลู่ถูกรุมทำร้ายและถูกใส่ร้ายป้ายสีนั้นมีนับไม่ถ้วน

ผมพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยให้เธอหลบเลี่ยงจากการถูกทำร้าย ทว่าก็ยังมีเวลาที่หละหลวมอยู่บ้าง

เมื่อเหลืออดจนทนไม่ไหว ผมจึงแนะนำให้เธอย้ายโรงเรียน

ตอนนั้นซ่งลู่เพิ่งถูกสาดน้ำแข็งใส่ ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดซีดเผือดและดูน่าสงสาร เธอจับมือผมเอาไว้อย่างไร้ที่พึ่ง

“อาหราน ฉันไม่กล้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวหรอกนะ”

ผมกับซ่งลู่นับว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เริ่มตั้งแต่โรงเรียนอนุบาลก็ไปกลับโรงเรียนด้วยกันมาตลอด สิบกว่าปีมานี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

อีกทั้งในใจของผมก็แอบรักเธออยู่เงียบ ๆ

เพราะแบบนั้นผมจึงเลือดขึ้นหน้า รับปากกับเธอไป “ไม่ต้องกลัว เธอไปไหน ผมจะไปเป็นเพื่อนเธอเอง”

ทว่ากระทั่งตอนนี้ผมถึงเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เธอลงทุนลงแรงจัดฉากให้ผมดูเพื่อไล่ผมไปให้พ้น

ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าซ่งลู่เกลียดผมถึงขนาดนั้นเลยเหรอ

เสียงจากในห้องส่วนตัวยังคงดังต่อไป “เฉินฮ่าวหรานรักเดียวใจเดียวต่อเธอจริง ๆ นะ”

“เธอให้เขาย้ายไปโรงเรียนอื่นตอนนี้ ไม่กลัวเขาไปชอบคนอื่นเหรอ”

“เขาน่ะเหรอ”

ซ่งลู่แค่นหัวเราะ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก

“เพื่อฉันแล้ว แม้แต่การรุมทำร้ายเขาก็ยังกล้าเข้าไปขวาง ต่อให้ตัวเองถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดก็ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปจากฉันได้เหรอ”

มีคนพึมพำเสียงเบา “เผื่อไว้ก่อนไง เฉินฮ่าวหรานดูไม่ใช่คนที่ควรไปมีเรื่องด้วยเลยนะ”

น้ำเสียงของซ่งลู่ดูเกียจคร้าน “ไม่มีเผื่อหรอก สาวสวยในโรงเรียนอีจงมีตั้งเยอะแยะ เธอเคยเห็นเขาชายตามองคนอื่นเมื่อไหร่ล่ะ”

น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“วัน ๆ เอาแต่เดินตามฉัน หมาปั๊กยังไม่ติดคนเท่าเขาเลย”

เสียงหัวเราะบาดหูดังขึ้นในห้องส่วนตัว ราวกับเป็นฝ่ามือที่ตบลงบนหน้าผมฉาดใหญ่

ผมอยากเดินจากไป ทว่าสองเท้ากลับราวกับหยั่งรากลึก ทำให้ผมต้องทนฟัง และเจ็บปวดไปพร้อมกัน

ใครบางคนเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ

“เพิ่งเคยเห็นคนที่ผลักไสผู้ชายที่ชอบตัวเองออกไปกับมือเป็นครั้งแรกเลย เราขอคารวะ”

“แต่ถ้าเธอไม่ชอบที่เฉินฮ่าวหรานติดเธอแจขนาดนั้น ก็บอกเขาไปตรง ๆ ก็จบแล้วมั้ง เฉินฮ่าวหรานไม่น่าจะใช่พวกตามตื๊อไม่เลิกนี่นา”

ซ่งลู่จิ๊ปาก เริ่มรำคาญขึ้นมา “เฉินฮ่าวหรานทำตัวโดดเด่นเกินไป ถ้าพูดกันตรง ๆ จะยอมไปง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะ”

เธอเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “อีกอย่าง หมิงอวี่เห็นเขาแล้วทั้งน้อยเนื้อต่ำใจทั้งเสียใจ มีแค่ให้ฉันคอยอยู่เป็นเพื่อนถึงจะดีขึ้นมาหน่อย”

“เพื่อหมิงอวี่แล้ว ฉันก็ทำได้แค่นี้แหละ ต้องให้เฉินฮ่าวหรานทนลำบากไปสักพัก”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็เข้าใจแจ่มแจ้งในทันที

ลองคำนวณเวลาดูแล้ว ช่วงที่ซ่งลู่ตัดสินใจแสร้งทำเป็นถูกกลั่นแกล้ง ก็คือช่วงหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซี่ยหมิงอวี่ย้ายมาที่โรงเรียนอีจงพอดี

มีคนหัวเราะพลางด่าซ่งลู่ “เธอนี่มันจริง ๆ เลย ลูกหมาน้อยเพิ่งย้ายมาเธอก็ถูกใจเลยเหรอ”

“แต่เซี่ยหมิงอวี่หน้าตาชวนหวั่นไหวจริง ๆ แถมยังนิสัยอ่อนแอ ผู้หญิงจะถูกเขาดึงดูดก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“ไม่เหมือนเฉินฮ่าวหราน นอกจากจะดุดันแล้ว วัน ๆ ยังเอาแต่ทำหน้าเย็นชาปฏิเสธผู้คน ต่อให้หล่อแค่ไหนก็ไม่ไหวหรอก”

การวิพากษ์วิจารณ์ผมในห้องส่วนตัวโหมกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอกราวกับกระแสน้ำขึ้น

ส่วนซ่งลู่ที่ผมแอบชอบมาหลายปีกลับไม่ห้ามปราม ไม่โต้แย้ง แถมยังคอยพูดสนับสนุนอยู่เป็นระยะ

ผมยืนอยู่หน้าประตู หัวใจดิ่งถลำลงสู่ห้วงลึกอย่างหนักหน่วง ทั้งว่างเปล่า และปวดหนึบ

มีชั่ววูบหนึ่ง ผมอยากเปิดประตูเข้าไปถามกับซ่งลู่เสียงดัง ๆ

ถามเธอว่าทำไมต้องหลอกผม

ถามเธอว่าตอนเห็นผมถูกคนตีเพราะปกป้องเธอ ในใจเคยรู้สึกผิดและใจอ่อนบ้างไหม

ถามเธอว่าตอนทำเรื่องทั้งหมดนี้ เคยคิดถึงความสัมพันธ์สิบกว่าปีของเราบ้างหรือเปล่า

แต่สุดท้ายคำพูดของแม่ก็ดังขึ้นข้างหู: อย่าทำเรื่องที่ไม่จำเป็น

คนเราไม่ได้เน่าเฟะพังทลายลงในพริบตาเดียวหรอก

ผมหันหลัง เดินจากห้องส่วนตัวห้องนั้นไป