Lahat ng Kabanata ng โฉมงามแลตลึง: Kabanata 1 - Kabanata 9

ผมขยับเข้าใกล้แม่บุญธรรม มือยังคงวนเวียนอยู่บนเนื้อผ้าที่เปียกชุ่มผืนนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสจุดนี้ของผู้หญิง จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นจนอดใจไม่ไหว ทั้งจิ้มทั้งเฟ้นไปทั่วเพื่อซึมซับสัมผัสนุ่มละมุนและเปียกชื้นภายใต้ฝ่ามือใบหน้าของแม่บุญธรรมแดงก่ำ เธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่ผมรุกราน ปล่อยให้ผมหยิบจับเล่นราวกับเป็นตุ๊กตาที่แค่จิ้มก็ส่งเสียงครางผ่านไปครู่หนึ่ง แม่บุญธรรมเริ่มบิดส่ายเอวอย่างทรมาน ส่วนที่เปียกชุ่มนั้นบดเบียดกับมือของผม ราวกับต้องการหาทางปลดปล่อยจากการเสียดสีเพียงน้อยนิดนี้ส่วนผมเองก็เริ่มไม่พอใจกับการสัมผัสผ่านร่มผ้าเพียงอย่างเดียวผมจึงอาศัยจังหวะทีเผลอ กระชากกางเกงโยคะของแม่บุญธรรมลงมาทันที"อ๊ะ!"ความรู้สึกเย็นวาบที่บั้นท้ายทำเอาแม่บุญธรรมตกใจสุดขีด เธอกระชากตัวผมออกอย่างแรงรีบดึงกางเกงขึ้นแล้วลุกยืน ใบหน้าแดงฉานด้วยความอับอาย"เสี่ยวเชา! ทำไมหนูถึงมาถอดกางเกงแม่แบบนี้?" แม่บุญธรรมมองผมด้วยความอับอายระคนโกรธจัด แววตาดูดุดันเป็นพิเศษเห็นแม่บุญธรรมโมโหผมก็เริ่มกลัวขึ้นมา เพราะครั้งนี้ผมทำเกินไปจริงๆ ทำได้เพียงนั่งก้มหน้านิ่งแสร้งทำเป็นสำนึกผิดแม่บุญธร

แม่บุญธรรมพยายามจะหันหน้ากลับมามองตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังพะวงถึงพ่อบุญธรรมที่อยู่ในวิดีโอคอล จึงทำได้เพียงอดทนต่อการกระทำของผม และแสร้งทำเป็นว่าเธอกำลังจัดการกับของเล่นชิ้นนั้นด้วยตัวเองดูเหมือนว่าเธอจะยังปรับตัวไม่ทัน ร่างกายจึงถูกจู่โจมด้วยความอับอายและแรงปรารถนาที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายจนสั่นเทิ้มไปหมดใบหน้านวลเนียนแดงก่ำ ดูน่ากินและเย้ายวนใจเหมือนลูกแอปเปิลที่สุกงอม"เมียจ๋า ผัวจะเริ่มขยับแล้วนะ......" พ่อบุญธรรมเองก็ถูกภาพอันน่าหลงใหลของแม่บุญธรรมกระตุ้นจนทนไม่ไหว เริ่มลงมือใช้ที่พึ่งแห่งตนทันทีผมเองเมื่อได้ยินเสียงของพ่อบุญธรรม ก็เริ่มขยับของเล่นชิ้นนั้นต่อไป เพื่อทำให้แม่บุญธรรมต้องสั่นสะท้านและหอบกระเส่าต่อหน้ากล้องอย่างน่าเวทนาแม่บุญธรรมเริ่มจะพยุงร่างกายไว้ไม่ไหว และของเล่นที่อยู่ด้านหลังก็ร่วงหล่นลงมาเพราะความลื่นจากน้ำรักของเธอ ผมแอบเก็บมันขึ้นมาแล้วแสร้งทำเป็นเพิ่งเดินเข้ามาในรัศมีกล้อง รบเร้าจะขอเล่นกับแม่บุญธรรมด้วยคน"เสี่ยวเชา... อื้ม... นี่เป็นเกมของผู้ใหญ่เล่นกันนะจ๊ะ หนูรอแม่แป๊บหนึ่งนะ......"สภาพของแม่บุญธรรมในตอนนี้เหมือนตกอยู่ในห้วงแห่งความสุขสมที่สุด

ร่างเย้ายวนของแม่บุญธรรมสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เสียงครางกระเส่าไม่ได้ถูกสะกดกลั้นไว้อีกต่อไป แต่มันกลับแผดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่งนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเสียอาการขนาดนี้ ดูท่าว่าเกมสามคนจะเร้าใจพอตัว ถึงแม้พ่อบุญธรรมจะไม่อาจทำให้เธอสัมผัสถึงความสุขที่แท้จริงได้ แต่เมื่อมีผมเข้าร่วมด้วย เธอก็สามารถสัมผัสถึงประสบการณ์ที่วิเศษสุดยอดได้ในช่วงเวลาสั้นๆไม่นานนัก พ่อบุญธรรมก็ยอมแพ้ไปแม่บุญธรรมเริ่มกลับมามีสติอีกครั้ง เธอทุบหน้าอกพ่อบุญธรรมเบาๆ ด้วยใบหน้าที่แดงซ่านด้วยความอับอาย"น่าขายหน้าที่สุดเลย เพราะคุณแท้ๆ ถ้าเกิดเขาเอาไปพูดเรื่อยเปื่อย ต่อไปฉันคงไม่มีหน้าไปพบใครแล้ว"ตอนนี้แม่บุญธรรมเริ่มจะรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงแม้ผมจะเป็นคนปัญญาอ่อน แต่อย่างไรเสียก็ยังมีไอคิวเท่าเด็กสามขวบ ไม่ใช่คนพิการทางสมองโดยสมบูรณ์ หากผมเผลอหลุดปากพูดออกไปข้างนอก พวกเขาคงต้องอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนีจริงๆพ่อบุญธรรมเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ เพราะผมไม่ได้อยู่ติดบ้านตลอดเวลา หากผมเผลอพูดออกไปโดยไม่ระวัง มันจะส่งผลกระทบต่อพวกเขาแน่นอนได้ยินดังนั้น ในใจผมก็แอบลิงโลด เมื่อพวกเขาคิดได้แบบนี้ โอกาสขอ

ผมเริ่มจะรู้สึกเสพติดและผูกพันกับเธอจนไม่อยากจากไปไหนทว่าความลับไม่มีในโลก ในการไปตรวจเช็กอาการที่โรงพยาบาลอีกครั้ง การกระทำที่ผมเผลอทำไปตามสัญชาตญาณทำให้หมอดูออกว่าผมหายเป็นปกติแล้ว และเพื่อความมั่นใจ หมอยังทำการตรวจสอบซ้ำอีกหลายรอบจนแน่ใจคราวนี้พ่อบุญธรรมจึงได้รับรู้เรื่องที่ผมฟื้นฟูร่างกายจนหายดีแล้ว ผมไม่สามารถร่วมเล่นเกมกับพวกเขาเหมือนเมื่อก่อนได้อีกต่อไปหลังจากผมหายดีได้ไม่นาน พ่อบุญธรรมก็บอกว่าแม่แท้ๆ ของผมกลับมาแล้ว เธอเสียใจมากเมื่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับผมและบอกว่าไม่ควรทิ้งพวกเราไปตั้งแต่ตอนนั้น เธอตั้งใจจะรับผมกลับไปดูแลให้ดีที่สุดผมกลัวว่าถ้ายังขืนอยู่ที่บ้านแม่บุญธรรมต่อไปความลับจะแตกเข้าสักวัน และอาจจะห้ามใจไม่ให้ทำผิดพลาดซ้ำสองไม่ได้ พ่อบุญธรรมดีกับผมมาก ผมไม่อาจทำลายครอบครัวของเขาได้จริงๆ จึงตัดสินใจย้ายกลับไปอยู่กับแม่ช่วงเวลาหลังจากนั้น แม่ดูแลผมเป็นอย่างดี แถมยังแนะนำให้ผมรู้จักกับแฟนสาวคนหนึ่งชื่อ หลินอวี่เฟย เธอสะสวยมากและเราเข้ากันได้ดีในทุกๆ ด้านแต่เนื่องจากหน้าที่การงาน ทำให้ผมกับหลินอวี่เฟยต้องอยู่กันคนละเมืองชั่วคราว นานๆ ครั้งถึงจะได้นัดเจอกันในช