บทที่ 2

ผมขยับเข้าใกล้แม่บุญธรรม มือยังคงวนเวียนอยู่บนเนื้อผ้าที่เปียกชุ่มผืนนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสจุดนี้ของผู้หญิง จึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นจนอดใจไม่ไหว ทั้งจิ้มทั้งเฟ้นไปทั่วเพื่อซึมซับสัมผัสนุ่มละมุนและเปียกชื้นภายใต้ฝ่ามือ

ใบหน้าของแม่บุญธรรมแดงก่ำ เธอสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่ผมรุกราน ปล่อยให้ผมหยิบจับเล่นราวกับเป็นตุ๊กตาที่แค่จิ้มก็ส่งเสียงคราง

ผ่านไปครู่หนึ่ง แม่บุญธรรมเริ่มบิดส่ายเอวอย่างทรมาน ส่วนที่เปียกชุ่มนั้นบดเบียดกับมือของผม ราวกับต้องการหาทางปลดปล่อยจากการเสียดสีเพียงน้อยนิดนี้

ส่วนผมเองก็เริ่มไม่พอใจกับการสัมผัสผ่านร่มผ้าเพียงอย่างเดียว

ผมจึงอาศัยจังหวะทีเผลอ กระชากกางเกงโยคะของแม่บุญธรรมลงมาทันที

"อ๊ะ!"

ความรู้สึกเย็นวาบที่บั้นท้ายทำเอาแม่บุญธรรมตกใจสุดขีด เธอกระชากตัวผมออกอย่างแรงรีบดึงกางเกงขึ้นแล้วลุกยืน ใบหน้าแดงฉานด้วยความอับอาย

"เสี่ยวเชา! ทำไมหนูถึงมาถอดกางเกงแม่แบบนี้?" แม่บุญธรรมมองผมด้วยความอับอายระคนโกรธจัด แววตาดูดุดันเป็นพิเศษ

เห็นแม่บุญธรรมโมโหผมก็เริ่มกลัวขึ้นมา เพราะครั้งนี้ผมทำเกินไปจริงๆ ทำได้เพียงนั่งก้มหน้านิ่งแสร้งทำเป็นสำนึกผิด

แม่บุญธรรมลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เส้นผมที่ยุ่งเหยิงเปียกลู่ติดลำคอ ใบหน้าที่แดงระเรื่อแฝงไปด้วยความกระสันอยากและความอับอาย เธอหอบหายใจจนตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ชุดโยคะที่บางเบาอยู่แล้วยิ่งเปียกจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างชัดเจน

อาจเป็นเพราะสายตาที่ผมจ้องมองเธอนั้นร้อนแรงเกินไป เธอจึงก้มลงมองชุดของตัวเองแล้วรีบยกมือขึ้นบังหน้าอกด้วยความลนลาน ก่อนจะกำชับผมเพียงไม่กี่คำแล้วรีบเดินกลับห้องไปอย่างเร่งรีบ

แต่ผ่านไปไม่นาน ผมก็ได้ยินเสียงครางอืออาแว่วมาจากห้องนอนของแม่บุญธรรม เสียงนั้นดูยั่วยวนจนผมอดใจไม่ไหว ต้องแอบย่องเข้าไปดูใกล้ๆ

ผ่านร่องประตู ผมเห็นแม่บุญธรรมนอนคว่ำอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งบีบเค้นหน้าอกของตัวเอง ส่วนอีกข้างถือวัตถุบางอย่างเอาไว้ พลางโก่งบั้นท้ายขึ้นแล้วขยับซอยเข้าออกที่ช่องทางด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง

พริบตานั้น ความรุ่มร้อนในกายของผมที่เพิ่งจะมอดไปก็กลับพุ่งสูงขึ้นมาอีกครั้ง

ผมกลัวเธอจะจับได้ จึงได้แต่แอบมองผ่านร่องประตูแคบๆ ดูเธอหอบกระเส่าอยู่ในห้วงแห่งกามารมณ์

เสียงภายในห้องดังขาดๆ หายๆ ฟังดูเหมือนการคร่ำครวญและออดอ้อน ราวกับกำลังทรมานแต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุขสม

การที่ได้แต่ดูแต่แตะต้องไม่ได้ทำให้ผมทรมานอย่างยิ่ง ร่างกายปวดหนึบไปหมดจนแทบทนไม่ไหว

ในที่สุดผมก็กลั้นใจตะโกนเรียกออกไปว่า "แม่ครับ!"

เสียงภายในห้องหยุดกึกทันที ผ่านไปครู่หนึ่งแม่บุญธรรมในชุดลำลองก็เดินออกมา สีหน้าดูราบเรียบเป็นปกติ ทว่าพวงแก้มยังคงมีสีแดงระเรื่อหลงเหลืออยู่

"เสี่ยวเชา เดี๋ยวแม่ไปทำข้าวให้กินนะลูก"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินเข้าครัวไป

มองดูแผ่นหลังอันนุ่มนวล บั้นท้ายกลมมนที่บิดส่ายไปมาตามจังหวะก้าวเดินขยับรูปทรงอยู่ภายใต้กระโปรง รวมถึงร่องรอยบนเรียวขาที่ผมเพิ่งหยอกล้อไปเมื่อครู่ ผมก็อดไม่ได้ที่จะลอบกลืนน้ำลาย

ตอนมื้อค่ำพ่อบุญธรรมกลับมากินข้าวที่บ้าน เขาบอกว่าวันพรุ่งนี้ต้องไปทำงานต่างจังหวัด จึงฝากให้แม่บุญธรรมช่วยอาบน้ำให้ผมหน่อย

พวกเขาคิดว่าผมเป็นคนปัญญาอ่อน จึงไม่ได้ติดใจอะไร มีเพียงแม่บุญธรรมที่ดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องบางอย่าง เธอหนีบขาเข้าหากันอย่างทรมาน ใบหน้าที่แดงก่ำเล็กน้อยชำเลืองมองมาที่ผมอย่างเงียบๆ

คืนวันต่อมา แม่บุญธรรมเตรียมน้ำใส่อ่างไว้จนเต็มแล้วเรียกให้ผมรีบไปอาบน้ำ ผมแสร้งทำเป็นซื่อบื้อกึ่งดีใจกระโดดโลดเต้นเข้าห้องน้ำไป

แม่บุญธรรมสวมชุดนอนผ้าไหมสายเดี่ยวที่แนบไปกับลำตัว คอเสื้อเปิดกว้างจนมองเห็นทัศนียภาพภายในได้อย่างชัดเจน

ภาพความตื่นเต้นตอนเล่นโยคะเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัวผมอีกครั้ง ไฟราคะพุ่งพล่านไปถึงท้องน้อยทันที

ผมจัดการถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเปลือกแล้วกระโดดลงอ่างน้ำ แต่ในตอนนั้นเอง ตาของแม่บุญธรรมก็ค้างเติ่งไปเลย

สายตาของเธอจ้องเขม็งมาที่ส่วนล่างของผม ริมฝีปากแดงฉ่ำเผยอออกเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มติดขัด

"ดูไม่ได้นะครับ แม่บุญธรรมดูไม่ได้นะ" ผมลอบสังเกตปฏิกิริยาของเธอ พลางแสร้งทำเป็นอายเหมือนเด็กๆ แล้วเอามือปิดส่วนนั้นไว้

"เสี่ยวเชา... หนูเอามือออกเถอะจ้ะ แม่... แม่จะอาบน้ำให้" เธอจ้องมองอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก

"ไม่ยอมให้ดูหรอก" ผมทำท่าทางดื้อรั้น เริ่มงอแงใส่เธอ

"ก็แม่ต้องอาบน้ำให้หนูนี่นา..."

"งั้นแม่บุญธรรมต้องมีรางวัลให้ผมก่อน ไม่อย่างนั้นผมไม่ให้ดูหรอก!" ผมเริ่มเล่นแง่

ใบหน้าของแม่บุญธรรมแดงก่ำ แต่ดวงตายังคงจ้องมองไปยังจุดที่มือผมปิดไว้อย่างโหยหา

"เสี่ยวเชา... หนู... หนูสัญญาได้ไหมว่าจะไม่บอกคุณพ่อบุญธรรม?" เธอเอ่ยถามอย่างติดขัดพลางกัดริมฝีปาก ท่าทางเหมือนคนกำลังจะร้องไห้

"ตกลงครับๆ แล้วแม่บุญธรรมจะทำอะไรเหรอ?" ผมยื่นมือออกไป ลูบไล้ไปที่ทรวงอกของเธอที่ตอนนั้นยอดอกชูชันขึ้นมาแล้ว

"วันนี้... ให้แม่ใช้ปากอาบน้ำตรงนั้นให้หนู... ดีไหมจ๊ะ?" ลมหายใจของแม่บุญธรรมเริ่มหอบถี่ ใบหน้าของเธอแดงก่ำจนเห็นได้ชัด

ดูออกเลยว่าปกติแม่บุญธรรมคงจะเหงามาก พ่อบุญธรรมคงปรนเปรอเธอได้ไม่ถึงใจแน่ๆ

เธอแสดงสีหน้าลังเลออกมา ดูเหมือนจะอยากลิ้มลองความร้อนแรงของผมใจจะขาด แววตาฉายแววสับสนวุ่นวาย แต่ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจเด็ดขาด

"ไม่เอาหรอก!" ผมยังคงแสร้งทำเป็นเล่นตัว แต่ในใจกลับลิงโลด นึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะหิวกระหายจนถึงขั้นคิดไม่ซื่อกับผมจริงๆ

"งั้นแม่ให้หนูเล่นตัวแม่ได้ตามใจชอบเลยดีไหมจ๊ะ ยอมให้แม่อาบน้ำให้นะ" แม่บุญธรรมเริ่มโอ้โลมผม

"ก็ได้ครับ!" ผมพยักหน้าตอบรับ ตอนนี้อารมณ์มันพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด จะปฏิเสธต่อไปไม่ได้แล้ว

แม่บุญธรรมใช้วักน้ำขึ้นมาลูบไล้ทำความสะอาดตรงนั้นให้ผมเบาๆ เพียงแค่สัมผัสจากมือน้อยๆ ของเธอ ผมก็แทบจะสั่นสะท้านไปทั้งตัว มันรู้สึกดีเหลือเกิน!

ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป บั้นท้ายของแม่บุญธรรมเริ่มยกเชิดขึ้น เธออ้าปากออกแล้วค่อยๆ ก้มหน้าลง ต่ำลงไปหา... ของผม...