Lahat ng Kabanata ng จบสิ้นรักลึกซึ้ง: Kabanata 1 - Kabanata 10

ฉันถือที่ตรวจครรภ์ไว้ในมือ ตั้งใจจะไปหาเซี่ยหลิงด้วยความดีใจเพื่อบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิด แต่กลับบังเอิญได้ยินข่าวที่ทำให้ฉันหัวใจสลายนี้เข้าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พี่ชายของเซี่ยหลิงเสียชีวิตจากการปะทะกันด้วยอาวุธ ตำแหน่งผู้สืบทอดมาเฟียตระกูลเอินเต๋อนี้ จึงตกมาอยู่ที่เซี่ยหลิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แม่ของเซี่ยหลิงอ้อนวอนเจียงหว่านซิงอย่างหนักเพื่อขอให้เธออยู่ต่อ"แม่เสียลูกชายไปคนหนึ่งแล้ว แม่จะเสียลูกสะใภ้ไปอีกคนไม่ได้ หนูต้องทิ้งทายาทไว้ให้ตระกูลเซี่ยนะ!"หนึ่งเดือนต่อมา เจียงหว่านซิงก็ถูกตรวจพบว่าตั้งครรภ์จริงๆ ฉันคิดมาตลอดว่าเธอตั้งท้องลูกของพี่ชายเซี่ยหลิงที่ทิ้งไว้ก่อนตาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่านี่จะเป็นลูกแท้ๆ ของเซี่ยหลิง!หัวของฉันดังอื้ออึงไปหมด ไม่อาจยอมรับข่าวอันโหดร้ายนี้ได้เลยเซี่ยหลิงยังเตือนแม่ของเขาอยู่"เด็กคนนี้ คือลูกที่ทิ้งไว้ก่อนตายของพี่! เรื่องแต่งงานกับเจียงหว่านซิงน่ะ วันหลังแม่อย่าไปพูดต่อหน้าเฉียวเล่ออีกนะ เธอจะไม่พอใจ"แม่ของเซี่ยหลิงรับคำอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อฉัน"แกรักมันขนาดนั้นเชียว? ผู้หญิงที่คลอดลูกไม่

ฉันแอบเดินตามพวกเขามาจนถึงหน้าประตูห้องนอนของเจียงหว่านซิงดูเหมือนว่าพอมาถึงถิ่นของตัวเอง เจียงหว่านซิงก็เริ่มไม่เกรงใจแล้ว เธอโอบคอเซี่ยหลิงอย่างเปิดเผย ริมฝีปากแดงสดจงใจยั่วยวนเซี่ยหลิงอย่างมีจริต"ฉันเห็นสร้อยคอเพชรเส้นนั้นแล้วนะ ดีไซน์มีเพียงหนึ่งเดียวในโลก ทำเอาฉันอิจฉาจะตายอยู่แล้ว!"เซี่ยหลิงผลักเธอออกเบาๆ น้ำเสียงแฝงความอดกลั้นที่เต็มไปด้วยตัณหา"อย่าทำแบบนี้ ครรภ์ของคุณยังไม่คงที่ ทำเรื่องแบบนั้นไม่ได้นะ......"เจียงหว่านซิงยกมุมปากขึ้น แล้วเริ่มยั่วยวนเขามากยิ่งขึ้น"ฉันไม่สน ฉันก็อยากได้สร้อยคอเพชรเหมือนกัน เอาเม็ดใหญ่กว่าและแพงกว่าของเขาด้วย!"เซี่ยหลิงถอนหายใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตามใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน"ลูกของคุณจะได้เป็นผู้สืบทอดมาเฟียตระกูลเอินเต๋อ อำนาจและสถานะทั้งหมดจะตกเป็นของคุณ อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับของไร้ค่าแบบนั้นเลย"คำพูดของเซี่ยหลิง ราวกับลูกศรแหลมคมนับไม่ถ้วนที่พุ่งเสียบทะลุหัวใจของฉันเขามอบสิ่งที่มีค่าที่สุดทุกอย่างให้กับเจียงหว่านซิง ส่วนของที่ให้ฉัน ล้วนเป็นเพียงของไร้ค่าที่ซื้อมาส่งๆในวินาทีนี้ หัวใจของฉันตายด้านไปอย่างสมบูรณ์แล้วฉั

ตอนที่เปลวเพลิงลุกลามจนควบคุมไม่ได้ เซี่ยหลิงกำลังอยู่เป็นเพื่อนเจียงหว่านซิงทำกิจกรรมส่งเสริมพัฒนาการทารกในครรภ์อยู่ในห้องตอนที่พ่อบ้านเข้ามารายงาน เขายังคงมีสีหน้าไม่พอใจและตำหนิว่า"เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ จัดการกันเองไม่เป็นหรือไง? ทีมคุ้มกันที่ฉันจ้างมาด้วยราคาแพงลิ่วทุกปี เอาแต่กินข้าวเปล่าๆ หรือ?""แต่ว่า..."พ่อบ้านร้อนใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผากไม่หยุด"แต่ว่านายหญิงยังอยู่ในห้องใต้ดินครับ เปลวไฟรุนแรงเกินไป คนของเราไม่มีทางเข้าไปช่วยคนได้เลย...""นายว่าไงนะ?"สีหน้าของเซี่ยหลิงเปลี่ยนไปอย่างหนัก ภายใต้เสียงร้องเรียกของเจียงหว่านซิง เขาวิ่งโซซัดโซเซพุ่งตรงไปยังห้องใต้ดิน"บอสครับ คุณอย่าทำเรื่องโง่ๆ นะ เปลวไฟข้างในรุนแรงมาก ไม่มีทางที่จะมีคนรอดชีวิตได้เลย!"แต่เซี่ยหลิงไม่ฟังเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ดึงดันจะมุดเข้าไปในกองเพลิงโชคดีที่พ่อบ้านตาไวไหวพริบดี ดึงรั้งเซี่ยหลิงที่คิดจะพุ่งหลาวเข้าไปในทะเลเพลิงเอาไว้สุดชีวิต"ปล่อยฉัน! เฉียวเล่อยังอยู่ข้างใน ฉันจะเข้าไปช่วยเธอ!"ดวงตาทั้งสองข้างของเซี่ยหลิงแดงก่ำ ดิ้นรนอย่างเอาเป็นเอาตายราวกับคนบ้าบอดี้

หลังจากเซี่ยหลิงออกจากโรงพยาบาล ก็กลับไปที่คฤหาสน์ที่ถูกไฟไหม้อีกครั้งเวลาผ่านไปไม่ถึงเจ็ดวัน เขาดูเหมือนแก่ลงไปสิบปี เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างก็ดูหลวมโพรกคฤหาสน์ยังคงสภาพเดิมเอาไว้ ทุกคนห้ามเข้าไปเขาต้องการจัดการอัฐิของฉันด้วยตัวเองปากทางเข้าห้องใต้ดินที่พังถล่มลงมาถูกทำความสะอาดอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเพียงช่องโหว่ที่ดำมืดเซี่ยหลิงกลั้นความโศกเศร้า ก้าวเข้าไปในห้องใต้ดินทีละก้าวจู่ๆ เขาก็ชะงักฝีเท้า หยิบเศษกระดาษชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากขอบประตูที่ไม่ถูกไฟไหม้มันคือหนังสือหย่าที่ถูกไฟไหม้เหลือเพียงมุมเดียวม่านตาของเซี่ยหลิงหดเกร็ง ร่างทั้งร่างยืนอึ้งอยู่กับที่เขานึกย้อนไปถึงวันนั้นที่ฉันเคยหยิบเอกสารฉบับหนึ่งยื่นส่งให้ในมือเขาหรือว่าฉันมีความคิดที่จะหย่ากับเขามาตั้งนานแล้ว?"เป็นไปไม่ได้! เฉียวเล่อรักฉันขนาดนั้น จะหย่ากับฉันได้ยังไง!"เซี่ยหลิงส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ"ใครก็ได้ ไปสืบตารางเวลาทั้งหมดของนายหญิงในช่วงนี้มาให้ละเอียด! มารายงานฉันห้ามตกหล่นแม้แต่อย่างเดียว!"ในไม่ช้า เขาก็รู้ข่าวเรื่องที่ฉันตั้งครรภ์ รวมถึงข่าวที่ฉันเคยไปที่ห้องทำงานของเขา แล้วเดินจากมาอ

11##บทที่ 8##หลังจากถูกหวังถิงช่วยกลับมาที่กาแซร์ตา เนื่องจากอารมณ์แปรปรวนหนักเกินไป คืนนั้นฉันก็เลยมีไข้สูงหลับสนิทไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ แถมยังเกือบจะสูญเสียลูกของฉันไปหวังถิงคอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด อดหลับอดนอนจนตาแดงก่ำ ใบหน้าซูบผอมซีดเซียวหลังจากฉันฟื้นขึ้นมา เขายังพูดล้อเล่นกับฉันว่า"คุณหนู ถ้าคุณยังนอนต่อไปอีก ผมจะพาคนไปกวาดล้างอาณาเขตของเซี่ยหลิงแล้วนะ!"เขาเกลียดที่เซี่ยหลิงทำให้ฉันผิดหวัง แถมยังทำร้ายฉันจนตกอยู่ในสภาพนี้ฉันส่ายหน้าเบาๆ พูดด้วยความอ่อนแรงว่า"ไม่จำเป็นหรอก ต่อไปฉันกับเขาจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีก ก็ถือซะว่าเป็นคนแปลกหน้ากันเถอะ"หวังถิงเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้ถอนหายใจเบาๆ"ตามใจคุณเลยครับ คุณหนู""เรียกฉันว่าเฉียวเล่อเถอะ อาถิง"ฉันจ้องมองเขาเขม็ง ดึงดันที่จะรอให้เขาเปลี่ยนสรรพนามหวังถิงยอมประนีประนอมอย่างรวดเร็ว เรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยินฉันเผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง"ตอนนี้คุณไม่ใช่ลูกน้องของใครแล้ว คุณคือเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กของฉัน เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน!"พ่อของหวังถิงกับพ่อของฉันเป็นคนรู้จักเก่า