บทที่ 1

ฉันถือที่ตรวจครรภ์ไว้ในมือ ตั้งใจจะไปหาเซี่ยหลิงด้วยความดีใจเพื่อบอกข่าวดีเรื่องตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิด แต่กลับบังเอิญได้ยินข่าวที่ทำให้ฉันหัวใจสลายนี้เข้า

เมื่อหนึ่งเดือนก่อน พี่ชายของเซี่ยหลิงเสียชีวิตจากการปะทะกันด้วยอาวุธ ตำแหน่งผู้สืบทอดมาเฟียตระกูลเอินเต๋อนี้ จึงตกมาอยู่ที่เซี่ยหลิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม่ของเซี่ยหลิงอ้อนวอนเจียงหว่านซิงอย่างหนักเพื่อขอให้เธออยู่ต่อ

"แม่เสียลูกชายไปคนหนึ่งแล้ว แม่จะเสียลูกสะใภ้ไปอีกคนไม่ได้ หนูต้องทิ้งทายาทไว้ให้ตระกูลเซี่ยนะ!"

หนึ่งเดือนต่อมา เจียงหว่านซิงก็ถูกตรวจพบว่าตั้งครรภ์จริงๆ ฉันคิดมาตลอดว่าเธอตั้งท้องลูกของพี่ชายเซี่ยหลิงที่ทิ้งไว้ก่อนตาย แต่คิดไม่ถึงเลยว่านี่จะเป็นลูกแท้ๆ ของเซี่ยหลิง!

หัวของฉันดังอื้ออึงไปหมด ไม่อาจยอมรับข่าวอันโหดร้ายนี้ได้เลย

เซี่ยหลิงยังเตือนแม่ของเขาอยู่

"เด็กคนนี้ คือลูกที่ทิ้งไว้ก่อนตายของพี่! เรื่องแต่งงานกับเจียงหว่านซิงน่ะ วันหลังแม่อย่าไปพูดต่อหน้าเฉียวเล่ออีกนะ เธอจะไม่พอใจ"

แม่ของเซี่ยหลิงรับคำอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจที่มีต่อฉัน

"แกรักมันขนาดนั้นเชียว? ผู้หญิงที่คลอดลูกไม่ได้คนหนึ่ง แกแทบจะพังพินาศเพราะมันอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่แม่แอบวางยาให้แกไปนอนกับหว่านซิงล่ะก็ ตระกูลเอินเต๋อก็คงไม่มีทายาทมาจนถึงป่านนี้หรอก!"

เซี่ยหลิงขัดจังหวะเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"เรื่องวางยา ผมจะไม่เอาความ แม้ว่าหว่านซิงจะท้องลูกของผม แต่ภรรยาของผมก็จะมีแค่เฉียวเล่อคนเดียวเท่านั้น!"

สิ้นเสียง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

หลังจากเขารับสาย สีหน้าก็เปลี่ยนไป

"หว่านซิงไม่สบาย ผมจะพาเธอไปหาหมอก่อน"

มองดูแผ่นหลังของเซี่ยหลิงที่จากไปอย่างเร่งรีบ แม่ของเซี่ยหลิงก็ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

"ยังจะปากแข็งบอกว่าไม่ชอบหว่านซิงอีก ท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนั้น เห็นได้ชัดว่าหวั่นไหวแล้วชัดๆ!"

ฉันพิงกำแพง บังคับตัวเองให้ตั้งสติ ทว่ามือที่ถือที่ตรวจครรภ์อยู่กลับสั่นเทาอย่างรุนแรง

สติที่หลงเหลือบอกฉันว่า การแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องคือทางเลือกที่ดีที่สุด เซี่ยหลิงเองก็ไม่มีวันจะให้ฉันรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ถ้าฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ ฉันก็ยังคงเป็นภรรยาผู้แสนมีความสุขที่เซี่ยหลิงรักทะนุถนอมเป็นอย่างดี

แต่ว่า ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นได้

ความจริงทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ฉันเดินโซเซจากมาโดยไม่ให้ใครรู้สึกตัว

ตั้งแต่ที่พ่อแม่ของฉันเสียชีวิตในการปะทะกันเมื่อสามปีก่อน เซี่ยหลิงก็กลายเป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน

ฉันสละสิทธิ์การสืบทอดตระกูลเฉียวปู้เพื่อแต่งงานกับเซี่ยหลิง เพราะคิดว่าเขาจะเป็นที่พึ่งพาที่แข็งแกร่งที่สุดของฉันได้

แต่เขากลับหักหลังฉัน

ฉันโทรหาอดีตเลขาของพ่อ

หลังจากที่พ่อแม่เสียชีวิต ทรัพย์สินของตระกูลเฉียวปู้ล้วนเป็นอดีตเลขาคนนี้ที่ดูแล เขาจงรักภักดีต่อพ่อของฉันอย่างหาที่สุดไม่ได้

"อีกสามวัน ฉันจะไปจากเซี่ยหลิง และกลับไปที่ตระกูลเฉียวปู้อีกครั้ง ช่วยปิดบังร่องรอยทั้งหมดของฉันด้วย"

เลขาหวังถามด้วยความตกใจ

"ทำไมล่ะครับ เซี่ยหลิงรักคุณขนาดนั้น ถ้าเขาหาคุณไม่พบ เขาต้องเป็นบ้าแน่ๆ"

มุมปากของฉันหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มขื่นขม

"ไม่หรอก เขากำลังจะมีภรรยาใหม่ แถมยังใกล้จะได้เป็นพ่อคนแล้ว อีกไม่นานเขาก็จะลืมฉันไปเอง"

เลขาหวังเงียบไป ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาถึงได้ถอนหายใจและกล่าวว่า

"ผมคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าสุดท้ายแล้วเซี่ยหลิงจะกล้าหักหลังคุณ... แต่คุณอย่าเสียใจไปเลยครับ ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลเฉียวปู้เป็นของคุณ อีกสามวัน ผมจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แล้วนำไปมอบให้ถึงมือคุณด้วยตัวเอง!"

ฉันกำลังจะอ้าปากเอ่ยขอบคุณ จู่ๆ ด้านหลังก็มีเสียงทุ้มต่ำของเซี่ยหลิงดังขึ้น

"ใครกำลังจะเป็นพ่อคนกัน?"