Semua Bab หลังเชื่อฟัง ครอบครัวก็พัง: Bab 1 - Bab 8

ความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ดับลง ฉันลงจากรถแบบสุ่มที่ป้ายแห่งหนึ่งขาทั้งสองฉันควบคุมไม่ได้เลย สุดท้ายก็ทรุดลงคุกเข่ากับพื้นอย่างแรงความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแบบนี้มันอึดอัดจนหายใจไม่ออก ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เศษขยะอารมณ์ที่สะสมมานานพังทลายลงในพริบตา ฉันร้องไห้พลางทุบขาตัวเองอย่างบ้าคลั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าวินาทีต่อมา เด็กสาวคนหนึ่งที่ถือกล้องอยู่ก็เข้ามาพยุงแขนฉัน พาฉันไปนั่งที่เก้าอี้ข้างทางเธอยื่นกระดาษทิชชูให้ แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า อยากให้ฉันช่วยอะไรไหม?”ทั้งตัวฉันแข็งทื่อไม่คิดเลยว่าความห่วงใยที่ฉันโหยหามาตลอดหลายปี จะไม่ได้มาจากครอบครัว แต่กลับเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเมื่อ 6 ปีก่อน พี่ชายเกิดสงสารจีหลิงเหอ เด็กยากจนคนนั้น จึงทำผลตรวจดีเอ็นเอปลอมให้พ่อแม่ดู“หลิงเหอต่างหากคือลูกแท้ ๆ ของพวกคุณ เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของผม”ตอนที่รู้ความจริง ฉันเหมือนถูกฟ้าผ่า ร้องไห้จนแทบขาดใจ ขอให้เขาไปบอกความจริงกับพ่อแม่แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับเป็นการถูกตบหน้าอย่างแรง“แกช่วยรู้จักคิดบ้างได้ไหม? หลิงเหอเป็นเด็กกำพร้า ถ้าไม่มีใครหนุนหลังจะโดนรังแก

คราวนี้เป็นพ่อกับแม่ของตระกูลจี ที่พอเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของฉันก็ชะงักแข็งไปทันทีพวกเขาจ้องฉันอยู่นาน กว่าจะมั่นใจว่าขอทานตรงหน้าที่ถือถุงขยะใบใหญ่ คนที่ดูไม่เข้ากับคฤหาสน์หรูหราแห่งนี้เลยนั้น คือฉันจริง ๆแม่ตาแดงก่ำทันที ก่อนจะระเบิดอารมณ์ออกมาอีกครั้ง“แกมาทำอะไรที่บ้านหลังนี้ของพวกเรา? แกทรมานหลิงเหอจนจะตายอยู่แล้ว!”“ไสหัวไป ! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ !”พ่อปลอบแม่ สายตาคมกริบจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนจะไล่ฉันออกไปแต่ฉันแค่จ้องจีเส้าสวี่เขม็ง ขอแค่เขายอมปล่อยเด็กสาวคนนั้น ฉันก็จะไม่อยู่ที่นี่นานกว่านี้แม้แต่วินาทีเดียวหลังจากเงียบงันอยู่ไม่กี่วินาที จีหลิงเหอก็เดินออกมาจากห้อง ยังคงเป็นภาพหญิงสาวอ่อนแอกำลังร้องห่มร้องไห้ตามเคย“พ่อแม่ หนูไม่โทษพี่เนี่ยนเลย กลับกัน หนูรู้สึกผิดกับเธอมาตลอด ถ้าไม่ใช่เพราะหนูโผล่มาแบบนี้ พี่เนี่ยนก็จะยังเป็นลูกสาวสุดที่รักของพ่อแม่ต่อไป”เธอโค้งตัวขอโทษฉัน“พี่เนี่ยน ขอโทษนะ หนูควรเป็นโรคซึมเศร้านี้เอง หนูรู้ว่าถ้าหนูตายไป พี่ถึงจะพอใจ ขอแค่ต่อจากนี้พี่ช่วยดูแลพ่อแม่แทนหนูด้วยนะ”พูดจบ เธอก็หันหลังวิ่งออกไปกลางถนนที่รถที่กำลังวิ่งพลุกพล่านการแสดง

เขาสั่งให้ผู้ช่วยจัดงานเลี้ยงต้อนรับการกลับบ้านให้จีเนี่ยนเป็นอย่างดีก่อนหน้านี้ตอนที่ชี้ตัวว่าเธอเป็นลูกสาวตัวปลอม เพื่อน ๆ ของเธอหลายคนก็ได้ต่างเห็นเธอกลายเป็นตัวตลกไปโดยปริยายครั้งนี้ที่มายืนยันตัวตนว่าเธอเป็นลูกแท้ ๆ แล้ว แน่นอนว่าต้องทำให้ทุกคนรู้ว่าจีเนี่ยนคือลูกสาวผู้ร่ำรวยตัวจริงของตระกูลจีเขาเลือกซื้อของเล็กน้อย ๆ ที่ใช้ในงานเลี้ยงด้วยตัวเองอย่างใส่ใจ ตามความชอบของจีเนี่ยนเขาอยากทำให้เธอประหลาดใจแม้แต่ห้องเจ้าหญิงที่เคยเป็นของจีเนี่ยนเพียงคนเดียว เขาก็ทำการจัดเตรียมคืนให้เป็นอย่างดีเขาทำความสะอาดทุกมุมอย่างตั้งใจ เพื่อฟื้นฟูห้องที่เคยเป็นของเธอให้กลับไปสวยงามเหมือนเดิมตอนนี้ฉันกำลังลอยอยู่กลางอากาศ พลางมองดูทุกอย่างอยู่เงียบ ๆ ไม่คิดเลยว่าจีเส้าสวี่จะยังใส่ใจฉันขนาดนี้แต่ทำไมกันนะ ทำไมถึงได้กดดันฉันทุกทางแถมยังไม่เชื่อใจฉัน เพื่อจีหลิงเหอ จนผลักฉันไปสู่ทางตันแบบนี้เฮ้อ ฉันคิดไม่ตกจริง ๆ และก็ไม่อยากนึกถึงเรื่องที่ทำให้เจ็บปวดพวกนี้อีกแล้วทันใดนั้นเอง เขาค้นเจอกล่องใบหนึ่ง ข้างในเป็นรูปถ่ายตอนเด็ก ๆ ของฉันทั้งหมดเขาหยิบออกมาเช็ดทีละใบ ก่อนจะวางกลับในตำแห

เขารีบติดต่อพ่อแม่ทันทีพ่อแม่ที่เดิมทียังนั่งครุ่นคิดอยู่ที่บ้านว่าจะชดเชยสิ่งที่ทำต่อจีเนี่ยนอย่างไรดี พอได้ยินข่าวนี้พวกเขาก็แทบช็อกจนวิญญาณเกือบจะหลุดออกจากร่างเมื่อมาถึงห้องเก็บศพก็ได้เห็นจีเส้าสวี่กำลังคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าโลงเย็น ทั้งพ่อและแม่เองก็ทนไม่ไหว พวกเขาขาอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้นทันทีแม่สติแตกทันที พลางพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุด“เส้าสวี่ ! แกบอกว่าเสี่ยวเนี่ยนเสแสร้งไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงนอนอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?”“เอาเสี่ยวเนี่ยนของฉันคืนมานะ ! เอาลูกฉันคืนมา ! ”จีเส้าสวี่คุกเข่าอยู่แบบนั้น เขาปล่อยให้แม่ทุบตีแม้แต่พ่อที่ปกติเป็นคนสุขุมเยือกเย็น ตอนนี้เองก็ยังกลั้นน้ำตาไม่อยู่ เขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง“เสี่ยวเนี่ยน... พ่อขอโทษนะลูก ! ”ตอนแรกฉันที่ลอยอยู่บนฟ้ายังสงบนิ่งไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย แต่ภาพตรงหน้าที่ทั้ง 3 คนร้องไห้แทบขาดใจ มันทำให้ฉันรู้สึกสะเทือนใจเกินไปจนวิญญาณของฉันยังสั่นไหวโดยไม่รู้ตัวพวกเขาไม่ใช่ว่าไม่เชื่อฉันหรอกเหรอ ไม่ใช่ว่าฉันคือคนที่พวกเขาเกลียดที่สุดหรอกเหรอ ส่วนคนที่พวกเขารักที่สุดก็คือจีหลิงเหอไม่ใช่เหรอแล้วทำไมหลังจากฉั