หลังเชื่อฟัง ครอบครัวก็พัง

นิ้วมือที่แทบไม่เหลือเรี่ยวแรง ธนบัตรที่จับไว้ไม่อยู่จึงถูกลมพัดปลิวไป

ฉันลากขาทั้งสองที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่ง ไล่ตามเงินไปโดยสัญชาตญาณ

สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมาราวกับเห็นตัวประหลาด

แต่ฉันไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว

ฉันรู้แค่ว่าถ้าเงินพวกนั้นหายไป ยาพิเศษที่วางแผนเก็บเงินมานานก็จะหมดหวังอีกครั้ง

ความสนใจทั้งหมดของฉันอยู่ที่ธนบัตรใบนั้นที่ปลิวไป จนไม่ได้ยินคำด่าหยาบคายของคนที่สัญจรไปมาบนถนนเลย

เสียงรังเกียจรอบด้านทำให้สีหน้าของจีเส้าสวี่มืดครึ้มลงเรื่อย ๆ

เขาทนฟังต่อไม่ไหว ตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล

“จีเนี่ยน! แกนี่มันถึงขั้นไม่เหลือศักดิ์ศรีแล้วเหรอ เพียงเพื่อจะทำให้ฉันสงสารแกเนี่ยนะ ? ”

“ก็แค่ไล่แกออกจากบ้านชั่วคราว แล้วส่งไปอยู่กับคนอื่นไม่ใช่เหรอ ครอบครัวนั้นก็ไม่ได้แย่อะไรสักหน่อย แกจะแกล้งทำตัวน่าขยะแขยงแบบนี้ให้ใครดู”

เสียงที่คุ้นเคยเหมือนค้อนเหล็กทุบลงกลางใจ ทำให้หัวใจฉันสั่นวูบ

คำว่า “ก็แค่” ที่เขาพูดเบา ๆ นั้น กลับเป็นนรกที่ฉันไม่อยากหวนคิดถึงไปตลอดชีวิต

ความขมขื่นเอ่อขึ้นในลำคอ แต่สุดท้ายฉันก็แค่หยุดพักรวบรวมแรง ก่อนจะก้าวต่อไปอีกครั้ง

ท่าทางการเดินของฉันดูประหลาดเกินไป สีหน้าของจีเส้าสวี่เริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดวงตาที่หม่นลงเหมือนเพิ่งตระหนักถึงความผิดปกติ

เขารีบก้าวเข้ามาหาฉัน กำลังจะเอ่ยปากถาม

จู่ ๆ จีหลิงเหอก็โผล่มาแล้วทำสีหน้าตกใจ ใช้มือปิดปาก

“อุ๊ย พี่เนี่ยน แค่ให้โรงพยาบาลออกใบรับรองโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงปลอมยังไม่พอ ตอนนี้ถึงขั้นแกล้งแสดงให้ร่างกายเป็นแบบนั้นเลยเหรอ?”

เมื่อพูดจบ เธอก็ยื่นใบวินิจฉัยของฉันให้จีเส้าสวี่ พร้อมเอ่ยเสียงน้อยใจ

“พี่ชาย หนูรู้ว่าพี่เนี่ยนทำแบบนี้เพราะอยากกลับบ้านเร็ว ๆ เป็นหนูเองที่ทำให้ความสัมพันธ์ของพวกพี่แย่ลง ไม่งั้นส่งหนูไปต่างประเทศก่อนกำหนดก็ได้นะ!”

จีเส้าสวี่จ้องแผ่นรายงานโรคในมือ ภายใต้การยั่วยุของจีหลิงเหอ

กำปั้นของเขากำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ฟันกัดกันจนเกิดเสียง

“ฉันเกือบโดนแกหลอกแล้ว จีเนี่ยน หลายปีมานี้นอกจากโกหก แกยังเรียนรู้จะแกล้งป่วยอีกเหรอ?”

“อย่าเผลอแสดงมากไปจนเผลอแกล้งตายก่อนได้กลับบ้านแล้วกัน!”

เขาฟาดแผ่นรายงานใส่ฉันอย่างแรง ก่อนจะดึงจีหลิงเหอเดินจากไปโดยไม่ลังเล

จนกระทั่งจีหลิงเหอหันกลับมาทำมือชู 2 นิ้วเป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะให้ฉัน ฉันถึงเพิ่งได้สติกลับมา

มุมปากกระตุกขึ้นอย่างเย้ยหยันตัวเอง น้องสาวแท้ ๆ ทางสายเลือดแล้วมันยังไง?

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ขอแค่มันเกี่ยวกับจีหลิงเหอ ก็กลายเป็นความผิดของฉันได้ทั้งหมด ฉันคือคนที่โกหกเสมอ

แต่ตอนนี้เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญแล้ว ฉันแค่อยากได้ยาโดยเร็วที่สุด จะได้ทำให้ร่างกายสบายขึ้นบ้าง

ฉันเก็บเงินขึ้นมา แล้วขึ้นรถเมล์ไปโรงพยาบาล

รถติดมาสักพักแล้ว รถบรรทุกที่ติดป้ายแบนเนอร์สนับสนุนจากตระกูลจีต่อแถวยาวเหยียด

พอเลื่อนดูวิดีโอในมือถือ ฉันถึงได้รู้ว่า เป็นเวชภัณฑ์ที่จีเส้าสวี่บริจาคให้พื้นที่ทุรกันดาร

จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากหมอ ปลายสายถอนหายใจอย่างเสียดาย

“คุณจีไม่ต้องมาแล้วนะครับ คุณจีเส้าสวี่สั่งไว้ว่า คุณแกล้งป่วย ห้ามทุกโรงพยาบาลจ่ายยาให้คุณ เพราะเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร”

ทั้งที่เขารู้ดีถึงอาการของฉัน และเคยรับปากว่าจะเก็บยาไว้ให้ฉันแล้วแท้ ๆ

แต่ไม่ว่าฉันจะอ้อนวอนยังไง ปลายสายก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจ สุดท้ายก็ตัดสายทิ้งไปดื้อ ๆ

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นแบนเนอร์ช่วยเหลือของตระกูลจีแล้วก็รู้สึกเหมือนโดนประชด

ตอนนั้นที่จีเส้าสวี่สนับสนุนจีหลิงเหอ เขาทุ่มเงินให้เธอโดยไม่เคยฉุกคิด

ทีมช่วยเหลือพื้นที่ทุรกันดาร ตระกูลจีได้อันดับหนึ่งทุกปี

แต่ฉันแค่ใช้เงินของตัวเองซื้อยา ในสายตาของจีเส้าสวี่ กลับกลายเป็นความสิ้นเปลือง