ความเงียบสงัดที่โรยตัวลงมาครอบคลุมยอดตึกเกลียวคู่พันเกี่ยว ช่างเป็นความเงียบที่หนาวเหน็บและกรีดลึกเข้าไปถึงแก่นแท้ของจิตวิญญาณ สายลมที่เคยกรรโชกแรงด้วยความบ้าคลั่งของพายุแห่งมิติ บัดนี้คล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับธรรมชาติเองก็กำลังกลั้นลมหายใจเพื่อไว้อาลัยให้แก่การสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ละอองแสงสีทองที่เคยเป็นรูปร่างของสัตว์เลี้ยงเวทมนตร์ผู้ซื่อสัตย์ ได้ปลิวหายไปกับความว่างเปล่าจนหมดสิ้น ทิ้งไว้เพียงความเยียบเย็นและเศษไม้เก่าคร่ำคร่าชิ้นเล็กๆ ที่ร่วงหล่นลงมาพักพิงอยู่บนฝ่ามือที่สั่นสะท้านของราชินีสถาปนิกเกรซ แอนเดอร์สัน ทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่บนพื้นระเบียงหินอ่อน ร่างกายที่บอบบางของนางคุดคู้เข้าหากันราวกับใบไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉา สองมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเลือดประคองเศษไม้ชิ้นนั้นเอาไว้แนบชิดกับหน้าอก หวังเพียงจะซึมซับไออุ่นที่ไม่มีวันหวนกลับคืนมา นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยที่เคยฉายแววเด็ดเดี่ยวและเปี่ยมไปด้วยปัญญา บัดนี้มันนิ่งและว่างเปล่า หยาดน้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่ขาดสาย หยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงกระทบเศษไม้ ซึมซาบเข้าไปในเนื้อไม้ที่แห้งผาก ประดุจการรดน้ำต้
閱讀更多