สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย

กลิ่นดินปืนปนเปื้อนกับฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจายจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงเครื่องจักรหนักดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของ “กิ๊บ” สถาปนิกสาววัยยี่สิบหกปี เธอพยายามจะตะโกนด่าหัวหน้าคนงานที่สั่งเทคานผิดตำแหน่งจนโครงสร้างอาคารเริ่มปริแตกในระดับวิกฤต ความดันโลหิตพุ่งพล่านด้วยความโกรธแค้นและความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้พักผ่อนมาเกือบเจ็ดสิบสองชั่วโมง

"ฉันบอกแล้วไงว่าแบบแปลนมันมีไว้ให้ทำตาม! ไม่ใช่ให้พวกคุณเดาเอาเอง!"

คำพูดสุดท้ายจุกอยู่ที่คอ หัวใจที่ทำงานหนักเกินขีดจำกัดสะดุดกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นที่กลางทรวงอกอย่างรุนแรงทำให้เธอล้มฟุบลงท่ามกลางเศษอิฐและฝุ่นขาวโพลน ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเงาร่างของคนงานที่วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่แสงสว่างสุดท้ายในดวงตาจะมอดดับลงไปพร้อมกับเสียงลมหายใจที่ขาดช่วง

ความเย็นยะเยือกที่บาดลึกเข้าไปในผิวหนังเป็นสิ่งแรกที่เรียกสติของเธอกลับมา

กิ๊บสำลักอากาศที่หนาวเย็นและแห้งกร้านเข้าไปในปอดจนต้องไอออกมาเบาๆ เธอพยายามขยับนิ้วมือที่แข็งทื่อ ความรู้สึกแรกคือพื้นสัมผัสที่เธอหนุนนอนอยู่ไม่ใช่กองเศษปูนที่ฝุ่นคลุ้ง แต่มันคือแผ่นหินที่เรียบเนียน ทว่าเย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็ง

เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น ภาพที่เห็นคือเพดานหินทรงโค้งสูงตระหง่านที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าทำจากกระดูกสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง แสงสีเขียวสลัวจากเปลวไฟเวทมนตร์วูบวาบไปมาตามแรงลมที่พัดผ่านโถงอันเงียบงัน

นี่ฉัน... หัวใจวายตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เธอพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าความเจ็บปวดที่หัวไหล่และแผ่นหลังทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เมื่อก้มลงมองมือของตัวเอง หัวใจเธอก็แทบหยุดเต้นอีกรอบ มือคู่นี้ขาวนวลและเรียวเล็กกว่ามือที่หยาบกร้านจากการถือไม้บรรทัดเหล็กและจับหน้างานของเธอหลายเท่า ชุดที่สวมใส่อยู่คือกระโปรงยาวสีขาวที่ถูกประดับด้วยลูกไม้ราคาแพง ทว่าขาดวิ่นในบางจุดจากการถูกลากมาตามพื้นหิน

"เกรซ... เกรซ แอนเดอร์สัน..."

เสียงพึมพำที่ไม่ได้มาจากริมฝีปากของเธอ แต่กลับดังก้องอยู่ในส่วนลึกของความจำที่เพิ่งตื่นขึ้นมา กิ๊บยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบ ภาพความทรงจำของหญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าและผมสีน้ำตาลประกายแดงหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอคนนี้คือธิดาของขุนนางตกอับที่ถูกส่งตัวมาเป็นบรรณาการ หรือพูดให้ชัดก็คือเหยื่อสังเวยให้แก่ราชาปีศาจตามพันธสัญญาโบราณ

"ไม่ใช่ฝัน... นี่มันไม่ใช่ความฝันแน่ๆ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาใสหวานทว่าสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันหนักขึ้นเรื่อยๆ เสียงหัวเราะแหลมเล็กและเสียงขู่คำรามที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ดังกึกก้องมาจากเงามืดรอบโถงพิธี สถาปนิกสาวในร่างเกรซพยายามกวาดสายตาไปรอบๆ เธอเห็นเงาร่างตะคุ่มๆ ของอมนุษย์ที่มีผิวหนังสีเทาเข้ม นัยน์ตาสีเหลืองอำพันสะท้อนแสงไฟพวกมันจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังรอดูเหยื่อบนแท่นประหารถูกแล่เนื้อ

วิเคราะห์สถานการณ์สิกิ๊บ! ตั้งสติ! เธอสั่งตัวเองในใจพลางหายใจเข้าลึกๆ

ที่นี่คือโถงพิธีกรรม สถาปัตยกรรมแบบกอทิกย้อนยุคที่เน้นความน่าเกรงขามและกดขี่ข่มเหงผู้ที่อยู่เบื้องล่าง โครงสร้างหินแกรนิตดำขัดเงา สะท้อนถึงฐานะและความเหี้ยมเกลียดของเจ้าของที่แห่งนี้... และดูเหมือนฉันจะเป็นเมนูหลักของงานเลี้ยงนี้เสียด้วย

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กระทบพื้นหินดังกังวานขึ้นมาจากส่วนลึกของระเบียงมืด ทุกเสียงขู่ขวัญของเหล่าปีศาจชั้นต่ำเงียบลงในทันที บรรยากาศในห้องเย็นลงจนเกรซเห็นลมหายใจของตัวเองเป็นไอสีขาว ความกดดันมหาศาลกดทับจนเธอรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก

ร่างสูงสง่ากว่าสองเมตรก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อคลุมสีดำยาวปักขอบด้วยด้ายทองและเงินสะบัดพลิ้วตามจังหวะการเดิน ผิวของเขาขาวซีดราวกับศพที่ถูกแช่แข็ง ทว่าใบหน้ากลับหล่อเหลาและคมคายจนน่าใจหาย ผมสีดำสนิทดุจขนนกเรเวนยาวสลวยลงมาถึงกลางหลัง รับกับนัยน์ตาสีแดงฉานที่ดูคล้ายกับทับทิมอาบเลือด ภายในดวงตาคู่นั้นมีวงเวทสลับซับซ้อนที่หมุนวนช้าๆ ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่จ้องมอง

เขาคือ “ไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส” ราชาจอมมารผู้เป็นเจ้าของปราสาทมืดแห่งนี้

ไคเซอร์หยุดยืนอยู่ที่ปลายแท่นหิน สายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเกรซด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเมตตาหรือความเห็นใจใดๆ เขาไม่ได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนไปของดวงวิญญาณภายในร่างนี้ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือเครื่องสังเวยสั่นเทาที่ดูน่าเบื่อหน่ายเหมือนกับคนก่อนๆ

"เครื่องสังเวยปีนี้... ดูเปราะบางกว่าที่ข้าคิด" เสียงของเขาเยือกเย็นทว่าดังกังวานไปทั่วโถง ราวกับเสียงของโลหะที่กรีดลงบนหิน

เกรซพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่สายตาเธอกลับไปสะดุดเข้ากับดาบยักษ์ที่วางพาดอยู่บนบ่าของเขา ดาบ ‘เรเนียส’ ใบดาบสีดำมะเมื่อมมีความยาวเกือบสองเมตร มีลวดลายอักขระสีแดงเข้มที่กระพริบเป็นจังหวะราวกับหัวใจที่ยังมีชีวิต กลิ่นอายของเลือดและความตายแผ่ออกมาจากอาวุธเล่มนั้นจนเกรซรู้สึกคลื่นไส้

ไคเซอร์ยื่นมือเรียวยาวออกไปคว้าด้ามดาบ เขาขยับกายเพียงเล็กน้อย คมดาบที่หนักอึ้งก็ถูกลดลงมาจ่อที่ลำคอระหงของเกรซ คมดาบนั้นเย็นเยียบจนเธอสัมผัสได้ถึงขนอ่อนที่ลุกซันไปทั่วร่างกาย

"ในนามของราชาปีศาจ ข้าจะรับดวงวิญญาณของเจ้าไปเป็นเชื้อไฟให้แก่อาณาจักรนี้" เขาเอ่ยคำประกาศประหารชีวิตด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยที่สุดเท่าที่มนุษย์หรือปีศาจจะทำได้

เกรซจ้องมองคมดาบที่ห่างจากผิวเนื้อไปเพียงมิลลิเมตร ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณนักสู้ของสถาพนิคที่ถูกเคี่ยวกรำจากไซต์งานอันโหดร้ายก็ทำงานขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ได้หลับตาลงเพื่อรอความตาย แต่เธอกลับมองเลยคมดาบนั้นไปที่รอยร้าวบนผนังหินด้านหลังจอมมาร และรอยบิ่นที่ฐานของแท่นหินที่เธอนั่งอยู่

เดี๋ยวนะ... โครงสร้างปราสาทนี้มัน…

จู่ๆ เส้นกริดสีฟ้าตีตารางตามโครงสร้างอาคารก็ปรากฏขึ้นในภาพฉาย มันคือ “เนตรพิมพ์เขียว” ที่ดูเหมือนว่าเธอจะได้เป็นของขวัญยามที่ถูกส่งมาโลกนี้

"รอเดี๋ยวก่อน!" เธอตะโกนออกมาสุดเสียงก่อนที่ไคเซอร์จะตวัดดาบ

จอมมารชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เครื่องสังเวยใจกล้าตะโกนใส่เขาในระยะประชิดขนาดนี้ เขาลดดาบลงเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงกดข่มเธอไว้อย่างหนักหน่วง

"เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียหรือ? มนุษย์น้อย"

เกรซสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอาการสั่นของมือ เธอชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เพดานด้านบนหัวของเขา 

"ปราสาทของท่าน... เสาเข็มตัวที่สี่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกำลังจะทรุด และถ้าท่านฟันฉันตรงนี้ แรงกระแทกจากมานาของดาบเล่มนั้นจะทำให้คานรับน้ำหนักถล่มลงมาทับหัวท่านในอีกสามวินาที!"

ความเงียบปกคลุมโถงพิธีในทันที เหล่าปีศาจสมุนมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไคเซอร์นิ่งไป สายตาแดงฉานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าของเกรซเพื่อค้นหาคำโกหก แต่เขากลับพบเพียงความจริงจังและสายตาที่วิเคราะห์โครงสร้างอย่างบ้าคลั่งของหญิงสาวที่ควรจะหวาดกลัวจนสลบไปแล้ว

นี่คือจุดเริ่มต้นของการเจรจาระหว่างสถาปนิกสาวผู้หนีความตายมายังต่างโลก กับราชาปีศาจผู้กำลังประสบปัญหาบ้านพังโดยไม่รู้ตัว

"เจ้า... พูดเรื่องบ้าอะไร?" ไคเซอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความสนใจปนอยู่ในความเย็นชา

"ฉันพูดเรื่องความปลอดภัยของปราสาทหลังนี้ยังไงล่ะ!" เกรซโพล่งออกมาพลางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากแท่นหิน 

"ถ้าท่านประหารฉันตอนนี้ ท่านก็จะได้แค่วิญญาณเหี่ยวๆ ดวงเดียว แต่ท่านจะต้องสูญเสียโถงพิธีสุดหรูนี่ไปพร้อมกับหลังคาที่จะถล่มลงมา! ท่านอยากเป็นราชาปีศาจที่ถูกปราสาทตัวเองทับตายหรือไง?"

ดาบเรเนียสถูกลดต่ำลงเล็กน้อย ไคเซอร์ลดใบดาบออกจากคอของเธอ แต่ยังไม่เก็บมันลง เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว แต่คำพูดของเธอเกี่ยวกับ 'เสาทิศตะวันตกเฉียงเหนือ' กลับสะกิดใจเขา เพราะช่วงนี้เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกๆ ในห้องบรรทมด้านบนจริงอย่างที่เธอว่า

บทสนทนาแห่งชีวิตรอดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น บนพื้นฐานของแปลนอาคารและวัสดุก่อสร้างที่จอมมารไม่เคยเข้าใจ