สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย

กลิ่นอายแห่งความตายที่แผ่ออกมาจากใบดาบยักษ์ ‘เรเนียส’ ยังคงกรีดผิวคอของเกรซจนแสบสัน แต่วินาทีที่ความกลัวพุ่งขึ้นถึงขีดสุด กลับมีบางอย่างที่ทรงพลังยิ่งกว่าสัญชาตญาณการเอาตัวรอดตื่นขึ้นมาแทนที่ มันคือดวงวิญญาณของ ‘กิ๊บ’ สถาปนิกสาวผู้ที่ชีวิตในชาติก่อนถูกทำลายด้วยน้ำมือของงานก่อสร้างที่ชุ่ยและไร้ระเบียบสำหรับเธอแล้ว ความตายเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ แต่ความตายในสถานที่ที่ออกแบบได้ห่วยแตกเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้โดยเด็ดขาด!เกรซขยับนัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองไปรอบโถงพิธีกรรมอีกครั้ง แต่คราวนี้สายตาของเธอไม่ได้มองด้วยความหวาดกลัวต่อปีศาจ เธอเริ่มสแกนตำแหน่งการวางเสา ระยะห่างของแท่นบูชา และทิศทางของลมที่พัดผ่านช่องหน้าต่างทรงสูง นิ้วมือเรียวที่สั่นเทาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำแน่นด้วยความขัดใจ ริมฝีปากที่เคยซีดเผือดกลับเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงตาของเธอมันวาวด้วยความหงุดหงิดที่ล้นทะลักออกมาจนลืมไปว่าดาบเล่มเขื่องยังจ่ออยู่ที่ลำคอ“วางทิศอัปมงคลแบบนี้... ใครจะไปตายสงบลงกัน!”คำตะโกนนั้นดังกึกก้อง แซงหน้าเสียงขู่คำรามของสมุนปีศาจทุกตัวในห้องโถง บรรยากาศที่เคยเย็นยะเยือกพลันหยุดนิ่ง ราวกับกาลเวลาถูกแ

ภายใต้แสงสลัวที่ลอดผ่านซุ้มประตูหินโค้งเข้ามายังห้องบรรทมส่วนตัวของราชาจอมมาร กิ๊บในร่างของเกรซ แอนเดอร์สัน ก้าวเท้าผ่านธรณีประตูที่ทำจากโลหะทมิฬเย็นเฉียบ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความหรูหราสมฐานะผู้ปกครองอาณาจักรปีศาจ แต่กลับเป็นความรู้สึกหนักอึ้งราวกับมีมวลสารลึกลับบางอย่างพยายามจะบดขยี้ปอดของเธอให้ลีบแบน บรรยากาศภายในห้องนอนของไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส ช่างห่างไกลจากคำว่าสถานที่พักผ่อนไปไกลโขเกรซยืนนิ่งอยู่กลางห้อง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่สิ่งที่เข้าสู่ปอดกลับเป็นกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงจนเธอต้องยกหลังมือขึ้นปิดจมูก กลิ่นของเชื้อราที่เติบโตตามซอกหิน ปนเปื้อนกับกลิ่นคาวจางๆ ของมานาที่หมักหมม และกลิ่นฝุ่นที่ดูเหมือนจะไม่เคยถูกทำความสะอาดมานับศตวรรษ เธอเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความขัดใจอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณสถาปนิก"นี่ท่าน... ท่านทนอยู่ในที่แบบนี้ไปได้ยังไงกันคะ?" เกรซพึมพำออกมา เสียงของเธอสะท้อนก้องไปตามผนังหินที่เย็นยะเยือกไคเซอร์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงมรณะของเขาเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาสีแดงฉานหรี่ลงด้วยความประหลาดใจที่เห็นสตรีตัวเล็ก

แสงจันทร์สีนวลเย็นเยือกที่ลอดผ่านหน้าต่างทรงโกธิกเข้ามายังห้องบรรทมของราชันย์จอมมารดูจะสลัวลง เมื่อเทียบกับความวุ่นวายที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นภายในห้องแห่งนี้ กิ๊บในร่างของเกรซ แอนเดอร์สัน ยืนอยู่กลางห้องที่ดูเหมือนสุสานมากกว่าห้องนอน เธอถกแขนเสื้อกระโปรงที่ขาดวิ่นขึ้นมาเหนือข้อศอก เผยให้เห็นแขนเรียวบางที่แม้จะดูอ่อนแอในสายตาปีศาจ แต่กลับเต็มไปด้วยพลังงานแห่งการขับเคลื่อนที่ทรงพลังยิ่งกว่ามนตราใดๆสายตาของเธอกวาดมองไปที่กองวัสดุที่เจ้าเซฟ หีบมิมิคผู้ซื่อสัตย์เพิ่งคายออกมาบนพื้นหิน เกรซรู้ดีว่าหัวใจสำคัญของการรีโนเวทสถาปัตยกรรมที่เสื่อมโทรมไม่ใช่การทาสีทับหรือการร่ายมนตร์ปิดบังรอยร้าว แต่คือการทำความสะอาดพื้นผิวให้กลับคืนสู่สภาพเดิม เพื่อตรวจสอบความเสียหายที่แท้จริงของวัสดุ“เอาล่ะ เจ้าเซฟ... ถึงเวลาโชว์ฝีมือแล้ว” เกรซพึมพำกับหีบไม้จิ๋วที่กระโดดโลดเต้นไปมาอย่างกระตือรือร้นเกรซเริ่มมองหาส่วนประกอบสำหรับการล้างแค้นคราบสกปรกพันปี เธอขอให้ไคเซอร์สั่งให้ข้ารับใช้นำน้ำกลั่นบริสุทธิ์และผลึกเกลือมานา รวมถึงส้มปีศาจที่มีฤทธิ์เป็นกรดอ่อนๆ มาให้ สัญชาตญาณสถาปนิกที่ต้องคลุกคลีกับวัสดุศาสตร์ทำให้เธอ

ราตรีเยือนลึกเข้าสู่ช่วงกึ่งกลางแห่งความมืดมิด แสงจันทร์สีเลือดภายนอกหน้าต่างเริ่มเคลื่อนคล้อยทิ้งลำแสงสีแดงฉานพาดผ่านยอดหอคอยทมิฬ ทว่าภายในห้องบรรทมส่วนตัวของราชาจอมมารไคเซอร์ บรรยากาศกลับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง กิ๊บในร่างของเกรซ แอนเดอร์สัน นั่งคู้ตัวอยู่ที่มุมห้องที่มืดที่สุด แผ่นหลังบางพิงแนบกับผนังหินที่บัดนี้ไร้ซึ่งความชื้นและกลิ่นอับชื้อ นัยน์ตาสีฟ้าของเธอหม่นแสงลงด้วยความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาจากการทำงานหนักตลอดทั้งวัน ทว่าเธอยังฝืนลืมตาเพื่อรอคอยการกลับมาของเจ้าของสถานที่... ผู้ที่จะเป็นผู้ตัดสินว่างานรีโนเวทครั้งนี้จะช่วยต่อลมหายใจให้เธอ หรือจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ส่งเธอไปสู่ตะแลงแกงเสียงกลไกประตูโลหะทมิฬดังกังวานขึ้นเบาๆ ก่อนที่บานประตูหนาหนักจะเปิดออกอย่างเชื่องช้า แต่ทว่ากลับไร้ซึ่งเสียงครืดคราดที่เคยบาดโสตประสาทอย่างที่เคยเป็น นั่นเพราะเกรซได้ใช้ไขมันสัตว์จากห้องเครื่องไปชโลมตามข้อต่อและบานพับจนลื่นไหล ร่างสูงใหญ่กำยำของ ไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยรังสีแห่งความกดดันเช่นเคยทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตแดนของต

รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ทอแสงสีทองสลับม่วงอาบไล้ไปตามยอดหอคอยทมิฬที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางอาณาจักรปีศาจ ทว่าบรรยากาศภายในโถงทางเดินมืดสลัวกลับคุกรุ่นไปด้วยความโกลาหลที่ยากจะระงับ เสียงอาวุธกระทบชุดเกราะดังกังวานเป็นระยะเมื่อเหล่าองครักษ์และขุนนางระดับสูงมารวมตัวกันหน้าประตูห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่ยังคงปิดสนิท ข่าวลือเรื่องการสวรรคตหรือการล้มป่วยหนักของจอมมารไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส แพร่สะพัดไปราวกับไฟลามทุ่ง สร้างความหวาดผวาและแผนการชั่วร้ายในใจของผู้ที่กระหายอำนาจทันใดนั้น เสียงกลไกของประตูโลหะทมิฬที่หนักอึ้งก็ทำงานอย่างแผ่วเบา บานประตูที่เคยส่งเสียงกรีดร้องบาดหูยามเปิดออก บัดนี้กลับเลื่อนเปิดอย่างนุ่มนวลไร้เสียงรบกวน ทันทีที่บานประตูเปิดกว้าง แรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ก็แผ่ซ่านออกมาจนเหล่าปีศาจที่ยืนอยู่เบื้องหน้าถึงกับเข่าอ่อนแรง ทรุดตัวลงหมอบกราบกับพื้นหินโดยสัญชาตญาณไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส ก้าวเท้าออกมาจากความมืดสู่แสงสว่างของโถงทางเดิน ท่วงท่าการเดินของเขาบัดนี้สง่างามและมั่นคงผิดไปจากความเหนื่อยล้าที่เคยซ่อนอยู่ภายใต้มาดขรึมเมื่อวันวาน ผิวพรรณที่เคยขาวซีดอย่างคน