LOGINทะลุมิติมาปุ๊บ สถาปนิกสาวก็พบว่าตัวเองรอถูกบูชายัญต่อหน้าจอมมาร เกรซต้องพิสูจน์คุณค่าตัวเองผ่านงานออกแบบ เพื่อเปลี่ยนสถานะจาก "เหยื่อ" เป็น "คนสำคัญ" งานรื้อปราสาทจอมมารได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!!
View Moreกลิ่นดินปืนปนเปื้อนกับฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจายจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงเครื่องจักรหนักดังกึกก้องอยู่ในโสตประสาทของ “กิ๊บ” สถาปนิกสาววัยยี่สิบหกปี เธอพยายามจะตะโกนด่าหัวหน้าคนงานที่สั่งเทคานผิดตำแหน่งจนโครงสร้างอาคารเริ่มปริแตกในระดับวิกฤต ความดันโลหิตพุ่งพล่านด้วยความโกรธแค้นและความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้พักผ่อนมาเกือบเจ็ดสิบสองชั่วโมง
"ฉันบอกแล้วไงว่าแบบแปลนมันมีไว้ให้ทำตาม! ไม่ใช่ให้พวกคุณเดาเอาเอง!"
คำพูดสุดท้ายจุกอยู่ที่คอ หัวใจที่ทำงานหนักเกินขีดจำกัดสะดุดกะทันหัน ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นที่กลางทรวงอกอย่างรุนแรงทำให้เธอล้มฟุบลงท่ามกลางเศษอิฐและฝุ่นขาวโพลน ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเงาร่างของคนงานที่วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นตระหนก ก่อนที่แสงสว่างสุดท้ายในดวงตาจะมอดดับลงไปพร้อมกับเสียงลมหายใจที่ขาดช่วง
ความเย็นยะเยือกที่บาดลึกเข้าไปในผิวหนังเป็นสิ่งแรกที่เรียกสติของเธอกลับมา
กิ๊บสำลักอากาศที่หนาวเย็นและแห้งกร้านเข้าไปในปอดจนต้องไอออกมาเบาๆ เธอพยายามขยับนิ้วมือที่แข็งทื่อ ความรู้สึกแรกคือพื้นสัมผัสที่เธอหนุนนอนอยู่ไม่ใช่กองเศษปูนที่ฝุ่นคลุ้ง แต่มันคือแผ่นหินที่เรียบเนียน ทว่าเย็นเยียบราวกับก้อนน้ำแข็ง
เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น ภาพที่เห็นคือเพดานหินทรงโค้งสูงตระหง่านที่ประดับด้วยโคมไฟระย้าทำจากกระดูกสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง แสงสีเขียวสลัวจากเปลวไฟเวทมนตร์วูบวาบไปมาตามแรงลมที่พัดผ่านโถงอันเงียบงัน
นี่ฉัน... หัวใจวายตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
เธอพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าความเจ็บปวดที่หัวไหล่และแผ่นหลังทำให้เธอต้องนิ่วหน้า เมื่อก้มลงมองมือของตัวเอง หัวใจเธอก็แทบหยุดเต้นอีกรอบ มือคู่นี้ขาวนวลและเรียวเล็กกว่ามือที่หยาบกร้านจากการถือไม้บรรทัดเหล็กและจับหน้างานของเธอหลายเท่า ชุดที่สวมใส่อยู่คือกระโปรงยาวสีขาวที่ถูกประดับด้วยลูกไม้ราคาแพง ทว่าขาดวิ่นในบางจุดจากการถูกลากมาตามพื้นหิน
"เกรซ... เกรซ แอนเดอร์สัน..."
เสียงพึมพำที่ไม่ได้มาจากริมฝีปากของเธอ แต่กลับดังก้องอยู่ในส่วนลึกของความจำที่เพิ่งตื่นขึ้นมา กิ๊บยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบ ภาพความทรงจำของหญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าและผมสีน้ำตาลประกายแดงหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น เธอคนนี้คือธิดาของขุนนางตกอับที่ถูกส่งตัวมาเป็นบรรณาการ หรือพูดให้ชัดก็คือเหยื่อสังเวยให้แก่ราชาปีศาจตามพันธสัญญาโบราณ
"ไม่ใช่ฝัน... นี่มันไม่ใช่ความฝันแน่ๆ" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงที่เปล่งออกมาใสหวานทว่าสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว
บรรยากาศรอบข้างเริ่มกดดันหนักขึ้นเรื่อยๆ เสียงหัวเราะแหลมเล็กและเสียงขู่คำรามที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ดังกึกก้องมาจากเงามืดรอบโถงพิธี สถาปนิกสาวในร่างเกรซพยายามกวาดสายตาไปรอบๆ เธอเห็นเงาร่างตะคุ่มๆ ของอมนุษย์ที่มีผิวหนังสีเทาเข้ม นัยน์ตาสีเหลืองอำพันสะท้อนแสงไฟพวกมันจ้องมองมาที่เธอราวกับนักล่าที่กำลังรอดูเหยื่อบนแท่นประหารถูกแล่เนื้อ
วิเคราะห์สถานการณ์สิกิ๊บ! ตั้งสติ! เธอสั่งตัวเองในใจพลางหายใจเข้าลึกๆ
ที่นี่คือโถงพิธีกรรม สถาปัตยกรรมแบบกอทิกย้อนยุคที่เน้นความน่าเกรงขามและกดขี่ข่มเหงผู้ที่อยู่เบื้องล่าง โครงสร้างหินแกรนิตดำขัดเงา สะท้อนถึงฐานะและความเหี้ยมเกลียดของเจ้าของที่แห่งนี้... และดูเหมือนฉันจะเป็นเมนูหลักของงานเลี้ยงนี้เสียด้วย
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่กระทบพื้นหินดังกังวานขึ้นมาจากส่วนลึกของระเบียงมืด ทุกเสียงขู่ขวัญของเหล่าปีศาจชั้นต่ำเงียบลงในทันที บรรยากาศในห้องเย็นลงจนเกรซเห็นลมหายใจของตัวเองเป็นไอสีขาว ความกดดันมหาศาลกดทับจนเธอรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก
ร่างสูงสง่ากว่าสองเมตรก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อคลุมสีดำยาวปักขอบด้วยด้ายทองและเงินสะบัดพลิ้วตามจังหวะการเดิน ผิวของเขาขาวซีดราวกับศพที่ถูกแช่แข็ง ทว่าใบหน้ากลับหล่อเหลาและคมคายจนน่าใจหาย ผมสีดำสนิทดุจขนนกเรเวนยาวสลวยลงมาถึงกลางหลัง รับกับนัยน์ตาสีแดงฉานที่ดูคล้ายกับทับทิมอาบเลือด ภายในดวงตาคู่นั้นมีวงเวทสลับซับซ้อนที่หมุนวนช้าๆ ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณของผู้ที่จ้องมอง
เขาคือ “ไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส” ราชาจอมมารผู้เป็นเจ้าของปราสาทมืดแห่งนี้
ไคเซอร์หยุดยืนอยู่ที่ปลายแท่นหิน สายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเกรซด้วยความว่างเปล่า ไร้ซึ่งความเมตตาหรือความเห็นใจใดๆ เขาไม่ได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนไปของดวงวิญญาณภายในร่างนี้ สิ่งเดียวที่เขาเห็นคือเครื่องสังเวยสั่นเทาที่ดูน่าเบื่อหน่ายเหมือนกับคนก่อนๆ
"เครื่องสังเวยปีนี้... ดูเปราะบางกว่าที่ข้าคิด" เสียงของเขาเยือกเย็นทว่าดังกังวานไปทั่วโถง ราวกับเสียงของโลหะที่กรีดลงบนหิน
เกรซพยายามจะพยุงตัวลุกขึ้น แต่สายตาเธอกลับไปสะดุดเข้ากับดาบยักษ์ที่วางพาดอยู่บนบ่าของเขา ดาบ ‘เรเนียส’ ใบดาบสีดำมะเมื่อมมีความยาวเกือบสองเมตร มีลวดลายอักขระสีแดงเข้มที่กระพริบเป็นจังหวะราวกับหัวใจที่ยังมีชีวิต กลิ่นอายของเลือดและความตายแผ่ออกมาจากอาวุธเล่มนั้นจนเกรซรู้สึกคลื่นไส้
ไคเซอร์ยื่นมือเรียวยาวออกไปคว้าด้ามดาบ เขาขยับกายเพียงเล็กน้อย คมดาบที่หนักอึ้งก็ถูกลดลงมาจ่อที่ลำคอระหงของเกรซ คมดาบนั้นเย็นเยียบจนเธอสัมผัสได้ถึงขนอ่อนที่ลุกซันไปทั่วร่างกาย
"ในนามของราชาปีศาจ ข้าจะรับดวงวิญญาณของเจ้าไปเป็นเชื้อไฟให้แก่อาณาจักรนี้" เขาเอ่ยคำประกาศประหารชีวิตด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยที่สุดเท่าที่มนุษย์หรือปีศาจจะทำได้
เกรซจ้องมองคมดาบที่ห่างจากผิวเนื้อไปเพียงมิลลิเมตร ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง แต่ในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณนักสู้ของสถาพนิคที่ถูกเคี่ยวกรำจากไซต์งานอันโหดร้ายก็ทำงานขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ได้หลับตาลงเพื่อรอความตาย แต่เธอกลับมองเลยคมดาบนั้นไปที่รอยร้าวบนผนังหินด้านหลังจอมมาร และรอยบิ่นที่ฐานของแท่นหินที่เธอนั่งอยู่
เดี๋ยวนะ... โครงสร้างปราสาทนี้มัน…
จู่ๆ เส้นกริดสีฟ้าตีตารางตามโครงสร้างอาคารก็ปรากฏขึ้นในภาพฉาย มันคือ “เนตรพิมพ์เขียว” ที่ดูเหมือนว่าเธอจะได้เป็นของขวัญยามที่ถูกส่งมาโลกนี้
"รอเดี๋ยวก่อน!" เธอตะโกนออกมาสุดเสียงก่อนที่ไคเซอร์จะตวัดดาบ
จอมมารชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เครื่องสังเวยใจกล้าตะโกนใส่เขาในระยะประชิดขนาดนี้ เขาลดดาบลงเพียงเล็กน้อย แต่สายตายังคงกดข่มเธอไว้อย่างหนักหน่วง
"เจ้ามีอะไรจะสั่งเสียหรือ? มนุษย์น้อย"
เกรซสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอาการสั่นของมือ เธอชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เพดานด้านบนหัวของเขา
"ปราสาทของท่าน... เสาเข็มตัวที่สี่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือกำลังจะทรุด และถ้าท่านฟันฉันตรงนี้ แรงกระแทกจากมานาของดาบเล่มนั้นจะทำให้คานรับน้ำหนักถล่มลงมาทับหัวท่านในอีกสามวินาที!"
ความเงียบปกคลุมโถงพิธีในทันที เหล่าปีศาจสมุนมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไคเซอร์นิ่งไป สายตาแดงฉานจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าของเกรซเพื่อค้นหาคำโกหก แต่เขากลับพบเพียงความจริงจังและสายตาที่วิเคราะห์โครงสร้างอย่างบ้าคลั่งของหญิงสาวที่ควรจะหวาดกลัวจนสลบไปแล้ว
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเจรจาระหว่างสถาปนิกสาวผู้หนีความตายมายังต่างโลก กับราชาปีศาจผู้กำลังประสบปัญหาบ้านพังโดยไม่รู้ตัว
"เจ้า... พูดเรื่องบ้าอะไร?" ไคเซอร์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความสนใจปนอยู่ในความเย็นชา
"ฉันพูดเรื่องความปลอดภัยของปราสาทหลังนี้ยังไงล่ะ!" เกรซโพล่งออกมาพลางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากแท่นหิน
"ถ้าท่านประหารฉันตอนนี้ ท่านก็จะได้แค่วิญญาณเหี่ยวๆ ดวงเดียว แต่ท่านจะต้องสูญเสียโถงพิธีสุดหรูนี่ไปพร้อมกับหลังคาที่จะถล่มลงมา! ท่านอยากเป็นราชาปีศาจที่ถูกปราสาทตัวเองทับตายหรือไง?"
ดาบเรเนียสถูกลดต่ำลงเล็กน้อย ไคเซอร์ลดใบดาบออกจากคอของเธอ แต่ยังไม่เก็บมันลง เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว แต่คำพูดของเธอเกี่ยวกับ 'เสาทิศตะวันตกเฉียงเหนือ' กลับสะกิดใจเขา เพราะช่วงนี้เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนแปลกๆ ในห้องบรรทมด้านบนจริงอย่างที่เธอว่า
บทสนทนาแห่งชีวิตรอดกำลังจะเริ่มต้นขึ้น บนพื้นฐานของแปลนอาคารและวัสดุก่อสร้างที่จอมมารไม่เคยเข้าใจ
เสียงกัมปนาทที่ดังกึกก้องจนแทบจะฉีกกระชากแก้วหูของทุกสรรพสิ่งบนมหาทวีปแพนเจียอัลติมา เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความน่าสะพรึงกลัวที่แท้จริง เมื่อพายุแห่งพระเจ้า หรือมหาพายุล้างโลกที่ถูกปลดปล่อยลงมาจากยานอวกาศรูปทรงลูกบาศก์ของเทพสถาปนิก ได้ฟาดฟันลงมาสัมผัสกับจุดสูงสุดของตึกระฟ้าเกลียวคู่พันเกี่ยว ซึ่งตั้งตระหง่านเป็นแกนกลางของมหานครสุริยัน นีโอแพนเดโมเนียม แสงสว่างสีขาวขุ่นที่อัดแน่นไปด้วยพลังงานแห่งการลบล้าง สาดประกายเจิดจ้าจนบดบังทัศนียภาพทุกอย่างรอบด้าน มันเป็นความสว่างที่ไม่ได้นำมาซึ่งความอบอุ่น ทว่ามันนำมาซึ่งความตายและความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ทว่า ท่ามกลางวินาทีแห่งความเป็นความตายที่ทุกชีวิตต่างกลั้นลมหายใจรอคอยความพินาศ ปาฏิหาริย์แห่งสถาปัตยกรรมที่ถูกถักทอขึ้นจากความรักและความสามัคคีก็เริ่มแสดงอานุภาพของมันออกมาให้ประจักษ์แก่สายตาของจักรวาล เมื่อแรงกระแทกอันมหาศาลและไร้ทิศทางกดทับลงมาบนยอดตึก โครงสร้างที่ควรจะแหลกละเอียดกลายเป็นผุยผงในเสี้ยววินาทีตามหลักการของความแข็งกระด้าง กลับไม่ได้แตกสลายอย่างที่เทพเจ้าเบื้องบนคาดการณ์ไว้ โครงข่ายรวงผึ้งพิทักษ์โลกที่เกรซ แอนเดอร์สัน ร
กาลเวลาสามทิวาและสามราตรีที่แสนจะสั้นกุดประดุจลมหายใจของผีเสื้อ ได้ร่วงหล่นผ่านพ้นไปจนถึงเสี้ยววินาทีสุดท้าย ท้องฟ้าเหนือมหานครสุริยัน นีโอแพนเดโมเนียม และทั่วทั้งมหาทวีปแพนเจียอัลติมา บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีเทาหม่นอมดำที่มืดมิดและไร้ซึ่งแสงสว่างจากดวงอาทิตย์อย่างสิ้นเชิง บรรยากาศรอบด้านกดทับลงมาอย่างหนักอึ้งจนสรรพสิ่งแทบจะขาดใจตาย มวลอากาศหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้องหรือเสียงใบไม้ไหว ทุกชีวิตบนโลกใบนี้ต่างกลั้นลมหายใจ รอคอยการมาเยือนของหายนะที่ถูกขีดเส้นตายเอาไว้โดยผู้ที่เรียกตนเองว่าผู้สร้างกาแล็กซีณ ชั้นบรรยากาศเบื้องบนที่สูงเสียดฟ้า ยานอวกาศรูปทรงลูกบาศก์ขนาดมหึมา หรือที่เรียกกันว่าคิวบ์ ยังคงลอยตระหง่านอยู่อย่างเงียบเชียบและเยียบเย็น พื้นผิวเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบไร้รอยต่อของมันแผ่รังสีแห่งความตายออกมาอย่างต่อเนื่อง เทพสถาปนิก ผู้มีเรือนร่างโปร่งแสงและสวมชุดคลุมที่ถักทอจากเส้นสายพิมพ์เขียวแห่งแสง ลอยตัวอยู่เบื้องหน้ายานลูกบาศก์นั้น นัยน์ตาผลึกเรขาคณิตของเขาทอดมองลงมายังผืนแผ่นดินเบื้องล่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและปราศจากความเมตตาใดๆ ในมุมมองของเขา โลกใบนี้และส
ภายใต้แผ่นฟ้าที่เริ่มมืดครึ้มและบิดเบี้ยวด้วยลางร้ายแห่งความพินาศ มหานครสุริยัน นีโอแพนเดโมเนียม และดินแดนทั่วทั้งมหาทวีปกำลังสั่นสะเทือนด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เปลวเพลิงแห่งความหวังถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นจากห้วงความนึกคิดที่ราชินีสถาปนิก เกรซ แอนเดอร์สัน ได้เชื่อมต่อและถ่ายทอดลงไปสู่จิตวิญญาณของทุกสรรพสิ่ง ภาพพิมพ์เขียวรูปทรงหกเหลี่ยมประดุจรวงผึ้งขนาดยักษ์ สว่างไสวอยู่ในมโนสำนึกของสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ มันคือแบบแปลนแห่งการกอบกู้โลกที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นมาก่อน ทว่ากลับเป็นที่เข้าใจได้อย่างถ่องแท้ผ่านการชี้แนะอันอ่อนโยนและลึกซึ้งของมารดาผู้เป็นนายช่างใหญ่ณ ลานกว้างใจกลางเมืองหลวงซึ่งบัดนี้แปรสภาพเป็นสถานที่ก่อสร้างและโรงหลอมโลหะขนาดมหึมา ความร้อนระอุจากเตาหลอมเวทมนตร์แผ่ซ่านจนมวลอากาศบิดเบี้ยว ทหารเผ่ามนุษย์ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยจับกระชับเพียงด้ามดาบและหอกเพื่อเข่นฆ่าศัตรู บัดนี้พวกเขายอมปลดเปลื้องชุดเกราะหนักอึ้งที่เกะกะทิ้งไป กองทัพมนุษย์นับพันนายร่วมแรงร่วมใจกับช่างฝีมือเผ่าคนแคระผู้ทรหด พวกเขากำลังใช้ค้อนเหล็กเล่มเขื่องตีกระทบลงบนท่อนโลหะที่ร้อนแดงจนส
ความกดดันอันหนักอึ้งจากฟากฟ้าเบื้องบนยังคงทอดเงาทะมึนลงมาปกคลุมทั่วทั้งมหาทวีปแพนเจียอัลติมา สายลมที่เคยพัดผ่านอย่างอ่อนโยนบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นกระแสอากาศที่นิ่งสนิทจนน่าสะอิดสะเอียน ราวกับว่าทุกสรรพสิ่งบนโลกใบนี้กำลังกลั้นลมหายใจเพื่อรอรับความตายที่กำลังจะมาเยือน ยานอวกาศรูปทรงเรขาคณิตที่สมบูรณ์แบบไร้รอยต่อยังคงลอยเด่นอยู่เหนือชั้นบรรยากาศ มันกำลังรวบรวมพลังงานเพื่อสร้างมหาพายุที่จะบดขยี้โลกทั้งใบให้กลายเป็นผุยผงตามคำพิพากษาของเทพสถาปนิก ทว่าท่ามกลางความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของผืนแผ่นดิน ภายในห้องทำงานชั่วคราวของปราสาทราชวังนครสุริยัน นีโอแพนเดโมเนียม เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นกลับลุกโชนขึ้นอย่างสว่างไสวและร้อนแรงยิ่งกว่าดวงตะวันดวงใดเกรซ แอนเดอร์สัน ราชินีสถาปนิกผู้กอบกู้โลก ทรุดตัวเอนหลังพิงเบาะเจลนุ่มนวลภายในเปลไกวแห่งจักรวาล ร่างกายของนางชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเย็นเยียบที่ไหลรินลงมาตามกรอบหน้าและลำคอ อาการเจ็บปวดจากการตั้งครรภ์แฝดที่ใกล้กำหนดคลอดแล่นพล่านไปตามแนวกระดูกสันหลังประดุจถูกเข็มแหลมนับพันเล่มทิ่มแทง ทว่านัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของนางกลับปราศจากร่องรอยของความหว
กลิ่นอับชื้นที่ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเปรี้ยวของสไลม์กรดที่เพิ่งถูกย้ายออกไปเริ่มจางหายไปทีละน้อย ทิ้งไว้เพียงโถงหินที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยคราบตะกรันฝังลึก เกรซ แอนเดอร์สัน ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงันของห้องน้ำปีกตะวันตกที่บัดนี้กลายเป็นไซต์งานหมายเลข 2 ของเธออย่างเต็มตัว แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต
รุ่งอรุณแห่งวันใหม่ทอแสงสีทองสลับม่วงอาบไล้ไปตามยอดหอคอยทมิฬที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางอาณาจักรปีศาจ ทว่าบรรยากาศภายในโถงทางเดินมืดสลัวกลับคุกรุ่นไปด้วยความโกลาหลที่ยากจะระงับ เสียงอาวุธกระทบชุดเกราะดังกังวานเป็นระยะเมื่อเหล่าองครักษ์และขุนนางระดับสูงมารวมตัวกันหน้าประตูห้องบรรทมส่วนพระองค์ที่ยังคงปิ
ท่ามกลางความเงียบงัดที่แผ่ซ่านปกคลุมหอคอยทมิฬชั้นบนสุด ห้องบรรทมที่เคยเป็นดั่งคุกทรมานทางจิตวิญญาณบัดนี้กลับกลายเป็นวิมานที่สงบเงียบ แสงจากคริสตัลมานาที่ถูกผ้ากำมะหยี่สีครีมห่อหุ้มไว้ฉายแสงนวลอ่อนโยนสอดรับกับลมเย็นที่พัดผ่านช่องลมเล็ก ๆ ที่เกรซเจาะไว้ ร่างสูงใหญ่ของจอมมารไคเซอร์ เมล ออร์เลียเซลัส น
ราตรีเยือนลึกเข้าสู่ช่วงกึ่งกลางแห่งความมืดมิด แสงจันทร์สีเลือดภายนอกหน้าต่างเริ่มเคลื่อนคล้อยทิ้งลำแสงสีแดงฉานพาดผ่านยอดหอคอยทมิฬ ทว่าภายในห้องบรรทมส่วนตัวของราชาจอมมารไคเซอร์ บรรยากาศกลับถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง กิ๊บในร่างของเกรซ แอนเดอร์สัน นั่งคู้ตัวอยู่ที่มุมห้องที่มืดที่สุด แผ่นหลัง





