บททั้งหมดของ ภรรยาข้าคือผู้บุกเบิก: บทที่ 11 - บทที่ 20

บทที่ 11 พยัคฆ์ซ่อนเล็บ และเพลิงแค้นกลางทุ่งสมุนไพรสายลมยามเช้าพัดพากลิ่นหอมสะอาดของต้นหญ้าและสมุนไพรนานาชนิดที่ถูกปลูกอย่างเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา บัดนี้ที่ดินรกร้างท้ายหมู่บ้านตงซานได้กลายเป็นอาณาจักรสมุนไพรตระกูลชิง ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแถบนี้ ชิงเหยา ในชุดรัดกุมสีแดงเพลิง ยืนกางร่มกระดาษน้ำมันมองดูคนงานนับร้อยชีวิตที่นางจ้างมาจากหมู่บ้านใกล้เคียง ทุกอย่างถูกจัดการด้วยระบบโบนัสและสวัสดิการแบบยุคใหม่ ทำให้นางได้ใจคนงานไปเต็มๆ"พี่ใหญ่เจ้าคะ! วันนี้ยอดสั่งซื้อยาเม็ดสกัดจากเมืองหลวงเพิ่มขึ้นอีกสามเท่าตัวเลยเจ้าค่ะ!" อิงเอ๋อร์ วิ่งมาบอกข่าวด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เด็กน้อยบัดนี้สวมชุดผ้าไหมชั้นดี ดูราวกับคุณหนูผู้มั่งคั่งชิงเหยายิ้มอย่างภาคภูมิใจ นางหันไปหา จ้าวเทียนหลง ที่ยืนคุมงานอยู่ไม่ไกล "ท่านพี่... เห็นหรือไม่เจ้าคะ ความพยายามของพวกเราไม่สูญเปล่า อีกไม่นานข้าจะสร้างสถานศึกษาให้เด็กๆ ในหมู่บ้าน และสร้างหอโอสถที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้น"จ้าวเทียนหลงเดินเข้ามาหานาง ท่วงท่าการเดินของเขาบัดนี้องอาจและมั่นคงจนน่าเกรงขาม แววตาสีเหล็กกล้าที่เคยมองนางด้วยความรักอย่างเดียวนั้น บัดนี้เริ่มมีควา

บทที่ 13 คมดาบในคราบผู้ช่วย และรอยร้าวใต้ความมั่งคั่งเวลาได้ล่วงเลยไปอย่างช้าๆ ผ่านกาลเวลานานนับปีท่ามกลางเสียงก่อสร้างที่ดังระงมไปทั่วบริเวณท้ายหมู่บ้านตงซาน บัดนี้กระท่อมผุพังในวันวานได้มลายหายไป สถาปนาแทนที่ด้วยคฤหาสน์ไม้หลังงามและอาคารสำนักงานที่ถูกออกแบบอย่างมีระเบียบ ชิงเหยา ในชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มขลิบทองดูสง่างามดุจนางพญา นางนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูงตัวใหญ่ ในมือถือพู่กันตวัดตรวจบัญชีรายการสั่งซื้อสมุนไพรจากต่างเมืองด้วยความคล่องแคล่ว"อาหยาง... ยอดสั่งซื้อยาเม็ดสกัดจากมณฑลทางใต้อีกสองหมื่นเม็ด เจ้าต้องจัดเตรียมเรือขนส่งให้พร้อมภายในห้าวัน ห้ามมีข้อผิดพลาดเด็ดขาด" ชิงเหยาสั่งการน้องชายเสียงเฉียบขาดอาหยาง ที่บัดนี้ดูสุขุมและภูมิฐานขึ้นในชุดบัณฑิตพยักหน้ารับ "ขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะกำชับคนงานให้ตรวจเช็กความชื้นก่อนบรรจุลงโหลเครื่องเคลือบอย่างดีที่สุด"[เงินทองไหลมาเทมาจริงๆ หลินเซียนเอ๊ย! ยอดขายตอนนี้พุ่งทะลุเพดานไปแล้ว แผนการเป็นเจ้าแม่สมุนไพรระดับแคว้นอยู่แค่เอื้อม แต่ก็นะ... พอกิจการมันใหญ่ขึ้น คนที่เข้ามาทำงานก็เริ่มมีพวก 'หัวหมอ' และ 'หัวรุนแรง' เยอะขึ้นตามไปด้วย ดีที่มีจ้าวเทียน

บทที่ 15 ฝันร้ายในอ้อมกอด และเพลิงรักที่สั่นคลอนเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดไม้ในค่ำคืนที่จันทร์เต็มดวง แสงนวลลอออาบไล้เข้ามาภายในห้องนอนที่หรูหราของตระกูลชิง กลิ่นหอมระรื่นจากกำยานดอกกล้วยไม้ช่วยสร้างบรรยากาศให้ชวนหลงใหล ทว่าบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าไหมเนื้อดี บรรยากาศกลับระอุไปด้วยเพลิงราคะและความสับสนเทียนหลง กำลังซบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่องของ ชิงเหยา หอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขยับขับเคลื่อนไปตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง ทุกครั้งที่เขาขยับกาย รอยสักพยัคฆ์ทมิฬที่อกซ้ายจะดูเหมือนเยื้องย่างอยู่ในเงามืด"อื้อ... พี่เทียนหลง เบาหน่อยเจ้าค่ะ ข้า... ข้าหายใจมิออก" ชิงเหยาครางแผ่ว มือเรียวจิกเกร็งลงบนไหล่กว้างที่แข็งแกร่งดุจหินผา[โอ๊ย... พ่อคุณเอ๊ย! ไปตายอดตายอยากมาจากไหนเนี่ย? ตั้งแต่รวยขึ้น กินดีอยู่ดี พละกำลังของพี่แกก็พุ่งทะลุปรอทไปเลย แรงเยอะอย่างกับควายธนู แต่ก็ก็นะ... รสสัมผัสแบบนี้แหละที่ทำให้ฉันยอมโกหกคำโตเพื่อรักษาเขาไว้ข้างกาย ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายป่าเถื่อนขนาดนี้จะเป็นแค่ทหารหนีทัพธรรมดาๆ]ทว่าในวินาทีที่ความสุขสมกำลังจะถึงขีดสุด ร่างของพี่เทียนหลงกลับชะงักกะทันหั

บทที่ 17 มหาเศรษฐีนีทวงแค้น และรอยสักเจ้าปัญหาแสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายประณีตภายในคฤหาสน์หลังใหม่ของตระกูลชิง ชิงเหยา ตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งดุจคีมเหล็กของ เทียนหลง ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเมื่อคืนได้รับการ ถอนพิษ ด้วยวิธีที่เร่าร้อนจนบัดนี้นางกลับมามีเรี่ยวแรงและแววตาที่ดุดันอีกครั้ง[ไอ้คุณชายจ้าวนั่น! กล้าดียังไงมาลอบวางยาฉัน คิดจะใช้วิธีสกปรกกินรวบทั้งตัวและธุรกิจเหรอ? ฝันไปเถอะ! คนอย่างหลินเซียนถ้าโดนตบหนึ่งครั้ง ฉันจะตบกลับด้วยพลังเงินตราให้แกจมธรณีจนไม่มีที่ยืนในมณฑลนี้เลยคอยดู ต่อให้แกเป็นลูกชายเจ้าเมือง ฉันก็จะทำให้แกกลายเป็นขอทานให้ได้!]นางลุกขึ้นผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ สวมชุดผ้าไหมสีแดงเลือดนกปักดิ้นทองคำแท้ดูสง่ายิ่งกว่าสตรีคนใดในหมู่บ้านตงซาน ชิงเหยาเดินลงไปที่ห้องโถงใหญ่ ซึ่งมี อาหยาง และเหล่านักบัญชีนั่งรอรับคำสั่งอยู่ด้วยความยำเกรง"อาหยาง... ข้อมูลที่พี่ให้เจ้าไปสืบมาล่ะ?" ชิงเหยาเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงอำนาจ"เรียบร้อยขอรับพี่ใหญ่" อาหยางยื่นสมุดบัญชีลับให้ "กิจการโรงรับจำนำและโรงถลุงเหล็กของคุณชายจ้าวกำลังขาดสภาพคล่องหนัก เขาแอบก

บทที่ 19 ดาบปริศนาใต้ผืนดิน และคำลวงที่เริ่มสั่นคลอนสายหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหายไปจากยอดเขาหมู่บ้านตงซาน เสียงจอบและเสียมกระทบดินดังเคร้งคร้างไปทั่วที่ดินผืนใหม่ที่ ชิงเหยา เพิ่งกว้านซื้อมาได้ นางยืนกางร่มกระดาษน้ำมันสีหวาน มองดูคนงานที่กำลังขุดรากไม้เพื่อเตรียมพื้นที่ปลูกโสมพันปีด้วยสายตาที่เป็นประกายเมื่อนึกถึงกำไรมหาศาล"พี่ใหญ่! ดูนี่ขอรับ!" เสียงของ อาหยาง ตะโกนเรียกมาจากหลุมลึกที่ท้ายไร่ "คนงานขุดเจอวัตถุประหลาดเข้าขอรับ มันหนักมากและถูกห่อด้วยผ้าหนังอย่างดี"ชิงเหยาขมวดคิ้วเดินเข้าไปดู โดยมี เทียนหลง เดินตามมาติดๆ ร่างสูงใหญ่ของเขายังคงแผ่รัศมีที่กดดันรอบข้างจนคนงานพากันหลีกทางให้ เมื่อไปถึงขอบหลุม ชิงเหยาก็ต้องตาโตเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องล่าง มันคือห่อผ้ายาวๆ ที่ถูกดินกลบฝังมานานนับปี เทียนหลงไม่ได้รอคำสั่ง เขาโดดลงไปในหลุมดินนั้นด้วยท่วงท่าที่กระฉับกระเฉงผิดมนุษย์มนา มือหนาคว้าห่อผ้านั้นขึ้นมาสะบัดดินออกอย่างรวดเร็ว"อย่าเปิดนะเจ้าคะพี่เทียนหลง! ของเก่าแก่แบบนี้อาจจะมีอาถรรพ์" ชิงเหยาร้องเตือนตามลางสังหรณ์ที่เริ่มร้องประท้วงในใจทว่า... เทียนหลงกลับไม่ได้ยินเสียงของนาง เข