Todos os capítulos de ภรรยาข้าคือผู้บุกเบิก: Capítulo 21 - Capítulo 30

บทที่ 21 เปลวเพลิงผลาญตระกูลชิง และพยัคฆ์ที่ตื่นจากหลับใหลท้องฟ้ายามราตรีเหนือหมู่บ้านตงซานที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับแดงฉานไปด้วยเปลวเพลิงที่ลุกโหมกระหน่ำ เสียงระฆังเตือนภัยดังรัวระคนไปกับเสียงกรีดร้องของชาวบ้านที่หนีตายกันอลหม่าน ชิงเหยา สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องนอนที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้ หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อมองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นโรงงานยาสกัดอันเป็นขุมทรัพย์ของนางกำลังถูกเผาวอดวาย[บ้าเอ๊ย! ใครมันกล้ามาเผาธนาคารส่วนตัวของฉัน! เงินทองที่ฉันปูรากฐานมา ที่ดินที่เพิ่งกว้านซื้อมา... ถ้าพวกมันพังพินาศตอนนี้ ฉันจะเอาอะไรไปสู้หน้าใคร! พวกสารเลวพวกไหนที่มันกล้าทำลายความรวยของฉัน!]"ชิงเหยา! อยู่ข้างหลังข้า!" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ เทียนหลง ดังขึ้นข้างหู เขาไม่ได้เรียกนางด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนอาหลง คนเดิม แต่เป็นเสียงที่นิ่งสนิทจนน่าขนลุกเทียนหลงก้าวลงจากเตียง สวมชุดเพียงชั้นเดียวแต่แผ่ซ่านไปด้วยรังสีฆ่าฟัน เขาเดินไปที่ผนังห้อง กระชากหีบเหล็กที่เก็บดาบพยัคฆ์ ปริศนาออกมาอย่างรวดเร็ว ชิงเหยามองดูภาพนั้นด้วยลางสังหรณ์ที่บีบคั้นหัวใจ [ท่าทางการหยิบดาบนั่น... มันไม่

บทที่ 23 พยัคฆ์คืนบัลลังก์ และความรักที่กลายเป็นธุลีท่ามกลางกองเพลิงที่ลุกโหมไหม้โรงงานและโกดังเก็บสมุนไพร บรรยากาศรอบข้างกลับหนาวเหน็บอย่างน่าประหลาด แรงบีบที่ลำคอของ ชิงเหยา ทวีความรุนแรงขึ้นจนนางเริ่มหายใจไม่ออก ใบหน้าสวยสลัดความตระหนกเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาของนางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของ จ้าวเทียนหลง บุรุษที่บัดนี้ไม่ใช่ อาหลง ของนางอีกต่อไป"ปล่อย... ข้า..." ชิงเหยาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือบางพยายามแกะหัตถ์หนาที่แข็งดุจคีมเหล็ก"ปล่อยเจ้าหรือ?" เสียงของจ้าวเทียนหลงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน มันคือเสียงของคนที่เคยสั่งการทหารนับแสน "เจ้าหลอกลวงข้าว่าข้าเป็นชาวนาหลบหนี เจ้าปั้นเรื่องรอยสักพยัคฆ์ทมิฬของข้าให้กลายเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความขี้ขลาด ทั้งที่มันคือเกียรติยศสูงสุดที่ข้าแลกมาด้วยชีวิตในสมรภูมิ!"[แม่ทัพ? เกียรติยศ? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฉันไม่เคยรู้เลยว่าไอ้รอยสักบนอกพี่มันจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ฉันก็แค่แถไปเพื่อให้พี่อยู่ทำงานให้ฉัน เพื่อให้พี่เป็นสามีที่ซื่อสัตย์ของฉันเท่านั้น... ใครจะไปรู้ว่าไอ้หนุ่มที่ฉันช่วยไว้จะเป็นถึงแม่ทัพผู้ย

บทที่ 25 คำสาบานแห่งความมั่งคั่งท่ามกลางกลิ่นไหม้ที่อบอวลและเถ้าถ่านที่ปลิวว่อนดุจหิมะสีดำ สายฝนพรั่งพรูลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ราวกับจะช่วยล้างคาวเลือดแต่กลับยิ่งตอกย้ำความหนาวเหน็บเข้าสู่กระดูก ชิงเหยา พยายามประคองร่างที่บอบช้ำและลำคอที่เขียวช้ำจากการถูกบีบอย่างรุนแรง นางไม่ได้มองตามกองทัพพยัคฆ์ทมิฬที่ควบม้าจากไปพร้อมกับความภาคภูมิใจอีกต่อไป เพราะตอนนี้เบื้องหน้านางคือชีวิตของน้องชายและน้องสาวที่เหลืออยู่เพียงสองคน"พี่ใหญ่... พี่หยางเลือดไหลไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ ฮือ..." อิงเอ๋อร์ ร้องไห้จนตัวโยน มือเล็กๆ พยายามกดแผลที่ไหล่ของ อาหยาง ที่นอนสลบไสลอยู่บนดินโคลนชิงเหยาพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง นางคลานเข้าไปหาอาหยางด้วยความยากลำบาก พิษไข้จากแผลอักเสบเริ่มทำให้นางร้อนรุ่มไปทั้งตัว [บ้าเอ๊ย! หลินเซียน แกจะมาตายโง่ๆ ในซากกองไฟนี่ไม่ได้นะ! ไอ้คนทรามจ้าวเทียนหลงนั่นมันเขี่ยแกทิ้งเหมือนขยะ มันเห็นอำนาจยศถาบรรดาศักดิ์ดีกว่าชีวิตคนที่เคยดูแลมัน... ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันคือแม่ทัพใหญ่ และถ้ามันจะเลวขนาดทิ้งลูกเมีย (สมอ้าง) ทิ้งคนบาดเจ็บไว้ในนรกแบบนี้ ฉันก็ขอสาบาน... ถ้าฉันรอดไปได้ ฉันจะ

บทที่ 27 การกลับมาของสตรีผู้กุมโชคชะตาเสียงกระหึ่มของกลองศึกดังสะท้านไปทั่วหุบเขาชายแดนตะวันตก กลิ่นอายของสงครามรุนแรงและโหดร้ายกว่าที่ ชิงเหยา เคยจินตนาการไว้มหาศาล ขบวนรถม้าหรูหราของหอการค้าตระกูลชิง ที่บรรทุกเสบียงและยารักษาโรคเต็มคันรถกำลังมุ่งหน้าฝ่าดงกระสุนและลูกธนู ท่ามกลางการคุ้มกันอย่างแน่นหนาของกองกำลังส่วนตัวที่นางจ้างมาด้วยทองคำมหาศาล[ให้ตายสิ... สงครามมันน่ากลัวขนาดนี้เชียวเหรอ? กลิ่นเลือดคาวคลุ้งจนอยากจะอาเจียน แต่ฉันถอยไม่ได้! ในเมื่อกองทัพพยัคฆ์ทมิฬของ 'เจ้าคนทราม' นั่นกำลังจะอดตายเพราะขาดเสบียง ฉันนี่แหละที่จะเข้าไปเป็นคนกำหนดว่าใครจะอยู่หรือใครจะตาย ฉันไม่สนใจหรอกว่าใครจะชนะสงคราม ฉันแค่ต้องการเห็นหน้าจ้าวเทียนหลงในวันที่เขาต้องก้มหัวขอร้องเมียเก่าที่เขาเคยเขี่ยทิ้งไว้ในกองเพลิง!]"พี่ใหญ่! ข้างหน้ามีการซุ่มโจมตีเจ้าค่ะ!" อิงเอ๋อร์ ตะโกนบอกด้วยความตกใจ ขณะที่รถม้าถูกล้อมด้วยกองทหารม้าหน่วยทะลวงฟันของข้าศึกที่หวังจะชิงเสบียงล้ำค่า"อาหยาง! ป้องกันรถม้ายาไว้ให้ได้! ใครกล้าแตะต้องสินค้าของข้า... ฆ่ามันทิ้งให้หมด!" ชิงเหยาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด นางไม่ได้สั่นกลัวเห

บทที่ 29 ไฟแค้นที่ยังคุกรุ่นอากาศภายในกระโจมแม่ทัพใหญ่หนักอึ้งและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของเหล็กและกลิ่นกำยาน ชิงเหยา ถูกเหวี่ยงเข้าไปข้างในอย่างไม่เบามือนัก ร่างบางเซถลาไปกระแทกกับโต๊ะแผนที่ศึกจนม้วนกระดาษหนังกระจัดกระจาย นางพยายามพยุงตัวขึ้นพลางปัดฝุ่นออกจากชุดไหมสีแดงเพลิงอย่างเยือกเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะสั่นสะท้านเมื่อต้องอยู่ตามลำพังกับบุรุษที่นางเคยรัก... และเคยเกลียดที่สุดจ้าวเทียนหลง ก้าวตามเข้ามาข้างใน แรงลมจากการปิดม่านกระโจมทำให้เปลวเทียนวูบไหว เขาสะบัดผ้าคลุมไหล่ที่มีคราบเลือดทิ้งไปอย่างเย็นชา นัยน์ตาคมกริบดุจพยัคฆ์ร้ายจ้องเขม็งมาที่นาง ราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของวิญญาณสตรีจอมลวงโลกคนเดิม"เจ้าคนถ่อย... ท่านไม่มีสิทธิ์ทำกับข้าและน้องๆ แบบนี้!" ชิงเหยาเป็นฝ่ายเปิดฉากปะทะก่อนตามนิสัย นางเชิดหน้าขึ้นจ้องตากับแม่ทัพใหญ่โดยไม่มีแววขี้ขลาด "ท่านคิดว่าการจับข้าขังไว้ในนี้จะทำให้ข้ายอมยกเสบียงและยาให้ท่านฟรีๆ งั้นหรือ? ฝันไปเถอะจ้าวเทียนหลง! ข้าไม่ใช่เมียชาวนาที่ท่านจะบีบคอเล่นเมื่อไหร่ก็ได้อีกต่อไปแล้ว!"จ้าวเทียนหลงสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวนางในพริบตา มือหนาคว้าหมับเข้