《His Betrayal, My Revenge: A Pregnant Wife’s Rise》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

“Kailan ang susunod mong prenatal checkup?” biglang tanong ni Travis.Bahagyang natigilan si Katreese. Sandali siyang nag-isip at kinalkula ang mga araw.“Kapag umabot na sa labing-anim na linggo,” sagot niya nang kalmado, “mga sampung araw na lang ang hihintayin.”Tumango si Travis at diretsong nagsalita, “Sasamahan kita sa susunod mong checkup.”Pagkarinig nito, sumulyap si Katreese sa kanya. Nanatiling walang emosyon ang kanyang mukha.“Hindi na kailangan,” malamig niyang sagot. “Asikasuhin mo na lang ang sarili mong mga gawain. Kung gusto mong malaman ang kalagayan ng bata, kilala mo naman ang head ng obstetrics, pwede mo siyang tanungin ng direkta.”Bahagyang kumunot ang noo ni Travis. “Katreese, ako ang ama ng batang ‘yan.”Huminga nang malalim si Katreese, saka tumayo. Bahagyang malamig ang hangin ng taglagas. Mas hinigpitan niya ang suot na trench coat habang tinitingnan si Travis nang diretso at kalmado.“Travis, malinaw na malinaw ang sinabi ko noong araw na ‘yon,” mahinahon

Tahimik na nakinig si Katreese.Hindi maikakaila—kumpara dati, mas maayos at mas normal ang kilos, pananalita, at emosyon ni Kaori ngayon.Sa panlabas na anyo pa lamang, wala siyang makitang kapintasan.At dahil maayos ang pakikitungo ni Kaori, natural lamang na bigyan din niya ito ng kaunting konsiderasyon.Bukod pa rito, kung hindi niya luluwagan ang kanyang saloobin, paano niya malalaman kung tunay ngang nagbago si Kaori?Sa pag-iisip na iyon, bahagyang ngumiti si Katreese. “Sinabi mo na rin naman na pamilya tayo, kaya hindi na kailangan ng masyadong pormal na paghingi ng tawad.”Pinagmasdan siya ni Kaori, tila sinusuri ang kanyang reaksyon.Hindi man ganoon kainit ang ngiti ni Katreese, malinaw na mas malambot na ang kanyang pakikitungo.Mukhang naniwala na siya. Palihim na napabuntong-hininga si Kaori, at mas luminaw ang kanyang ngiti.“Katreese, maraming salamat! Hindi na nakakapagtaka kung bakit lagi kang pinupuri ni Ranran!” Lumapit siya nang kaunti. “Kung hindi ka na galit… p

Tahimik lamang na pinanood ni Katreese ang pagpapakitang-tao ni Kaori, walang kahit anong emosyon na mababakas sa kanyang mukha, parang nanonood lang siya ng isang eksenang wala siyang pakialam. Nang mapansing hindi siya sumasagot, kusa nang inilapag ni Kaori ang mga damit ng sanggol na hawak niya. “Katreese, tingnan mo muna. Kung hindi mo gusto, pwede naman nating palitan.” Hindi man lang tinapunan ng tingin ni Katreese ang mga iyon. Bahagya lamang siyang ngumiti at mahinang nagsabi, “Salamat,” bago tinawag si Manang Linda. “Manang Linda, pakidala nga ito sa nursery sa itaas at doon ilagay.” Habang nagsasalita, kaswal niyang iniabot ang mga damit kay Manang Linda, na parang wala lang iyon sa kanya. “Sige po!” Agad na lumapit si Manang Linda, kinuha ang mga damit, at magalang na nagsabi kay Kaori, “Salamat po, Madam. Ako na po ang mag-aayos nito.” Bahagyang nanigas ang ngiti ni Kaori. Saglit niyang tiningnan si Manang Linda bago muling ibaling ang tingin kay Katreese. “Katreese, h

Malalim at buo ang tinig ng lalaki, isang uri ng boses na madaling makaakit, may kakaibang ganda at bigat na kayang magpabilis ng tibok ng puso ng sinumang babae. Kung gagamitin ito sa matatamis na salita, tiyak na marami ang mahuhulog. Ngunit sa kasamaang-palad, ang boses na iyon ay kay Travis. Tahimik siyang tinitigan ni Katreese. Nakita niya ang kumpiyansa at paniniwala sa sarili sa mga mata nito, at bigla niyang naitanong sa sarili: bakit nga ba niya minahal nang ganito katindi ang lalaking ito noon? Sa totoo lang, wala naman itong espesyal. Ngayong wala na ang “filter” ng pag-ibig, napagtanto ni Katreese na kaya na niyang manatiling kalmado at walang pakialam sa harap ni Travis. Parang sa isang iglap, naglaho ang lahat ng dati niyang nararamdaman. Ngumiti siya, ngunit malamig ang kanyang mga mata. “Travis, ano ba talaga ang gusto mong patunayan?” Bahagyang natigilan si Travis. “Kung gusto mong ipakita kung gaano ka kaakit-akit, hindi mo kailangang ako ang targetin. Inaamin

Sa wakas ay nagsalita si Travis, malamig ang tono ng kanyang boses. “Kung ayaw mong sumama, manatili ka na lang dito sa bahay at magpahinga.”Ngunit ang pinakahuling paratang ni Katreese laban sa kanya ay nanatiling walang kasagutan, parang isang tanong na isinabit sa hangin na hindi kailanman nasagot.Doon nagtapos ang kanilang pag-uusap, hindi maayos, puno ng lamig at sama ng loob.Nanatiling walang ekspresyon si Katreese. Habang tumatalikod si Travis, nauna na niyang inilihis ang kanyang tingin.Hindi na niya susundan pa ng tingin ang likod nito. Hindi na rin niya gugustuhing alamin kung saan ito pupunta.Unti-unting nawala sa malayo ang tunog ng sasakyan. At kasabay nito, binalot ng katahimikan ang buong villa, isang katahimikang tila nakakasakal.Huminga nang malalim si Katreese at dahan-dahang umupo, sinasandalan ang sarili sa mesa upang hindi matumba. Ipinihit niya ang ulo at ipinikit ang mga mata, saka marahang inilapat ang kamay sa kanyang noo.Sa sandaling iyon, may naramdam