All Chapters of His Betrayal, My Revenge: A Pregnant Wife’s Rise: Chapter 81 - Chapter 90

Pagkarinig nito, bahagyang pinisil ni Travis ang kanyang mga labi at nanatiling tahimik. Nakatuon ang madilim niyang mga mata kay Katreese, tila sinusubukang basahin ang bawat emosyon na nakatago sa mukha nito. “Bakit hindi ka nagsasalita?” may bahid ng panunuya ang boses ni Katreese. “Travis, iniisip mo ba na sa tuwing nag-aaway tayo, sapat na ang manahimik ka at ipakita ang malamig mong pag-iwas, at ako na lang ang bahalang magpalipas ng sama ng loob? Na pagkatapos ng ilang araw, parang walang nangyari, babalik na lang ako sa dati?” Sandaling natigilan si Travis, tila hindi inaasahan ang diretsahang tanong. Sa loob ng limang taon nilang pagsasama bilang mag-asawa, hindi naman sila naging perpekto—may mga pagtatalo rin sila. Ngunit sa bawat pagkakataon, kapag pakiramdam niya ay wala nang saysay ang pag-uusap, pinipili niyang manahimik. Para sa kanya, maliliit na bagay lamang ang mga iyon. Iniisip niyang emosyonal lang si Katreese sa sandaling iyon, at kusa rin itong hihinahon at m

Hindi man lang tumingin si Katreese kay Travis. Kumuha siya ng isang cookie mula sa kamay ni Ranran at iniabot ito sa bata. “Ranran, kumain ka rin. Pero medyo mainit pa ang cookies, kaya huwag kang kakain ng marami nang sabay-sabay, okay?”“Mmm!” masayang tumango si Ranran, agad kinagat ang cookie at naupo nang maayos sa tabi ni Katreese, tila kuntento na sa simpleng sandaling iyon.Mahinang nagtanong si Katreese, “Lunes ngayon, bakit hindi ka pumasok sa kindergarten?”Sandaling natigilan si Ranran. Tumingala siya, nag-isip saglit, saka sumagot, “Sabi ni Daddy, dito na lang muna ako sa bahay para samahan ka, Mommy. Okay lang daw kung hindi ako pumasok ng ilang araw.”Pagkarinig nito, dahan-dahang ibinaling ni Katreese ang tingin kay Travis.Bahagyang naglinis ng lalamunan si Travis bago magsalita. “Tumawag ang hipag ko kaninang umaga. Nahihiya siya na baka nakakaabala si Ranran dito, kaya gusto niyang pumunta para magpasalamat nang personal.”“Hindi na kailangan ng personal na pasasal

Unti-unting humina ang boses ni Ranran, at si Katreese lamang ang nakarinig sa huling sinabi niya: “Pinipilit mo rin po ako…” Ngunit bago pa makapagsalita si Katreese, agad nang sumingit si Kaori: “Ranran, nagkakamali ka ng intindi kay Mommy.” May halong kaba ang kanyang tinig, at maririnig ang bahagyang pag-iyak dito. Agad na naalarma si Ranran. Sa tuwing umiiyak si Kaori, nasanay siyang makita ang malamig na reaksyon ni Travis, at iyon ang kinatatakutan niya. Mas lalo niyang ibinaba ang ulo at nanahimik. Napansin ni Katreese ang pagbabago sa emosyon ng bata. Marahan niyang tinapik ang likod nito. “Ranran, malamig na ang chicken leg, kainin mo muna.” Tumango si Ranran, at tahimik na nagsimulang kumain. Itinaas ni Katreese ang tingin at sinalubong ang mga matang puno ng luha ni Kaori. Malamig ang kanyang boses na sinabi: “Kaori, hindi ba malinaw na ipinaliwanag ni Travis ang lahat bago ka pumunta rito?” Nagulat si Kaori. Parang may bigla siyang naalala. Mabilis siyang huminga n

Tahimik ang sala, sobrang tahimik na kahit hulog ng karayom ay maririnig. Matagal ang lumipas bago muling nagsalita si Travis. Mababa at malalim ang kanyang tinig: “Katreese… nagbago ka na.” Dahan-dahang tumayo si Katreese at tuwirang sinalubong ang kanyang tingin. Naaninag ng lalaki ang repleksyon niya sa madilim nitong mga mata. Umiikot ang samu’t saring emosyon sa loob ng titig ni Travis, mga damdaming hindi na kayang basahin ni Katreese, at wala na rin siyang balak pang unawain. Sa halip, kakaibang kapanatagan ang naramdaman niya. Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi. “Hindi ako nagbago,” mahinahon niyang sagot. “Ganito na talaga ako noon pa. Kung nangyari sina Trina at Kaori limang taon na ang nakalipas, noong bagong kasal pa lang tayo, hinding-hindi tatagal ng limang taon ang pagmamahal at pagtitiis ko para sa’yo. Dahil paulit-ulit mong tinatapakan ang hangganan ko, kahit gaano pa katibay ang pagmamahal… mauubos at mauubos din ‘yon.” Bahagyang bumuka ang labi ni

Kinagabihan, dahan-dahang huminto ang isang itim na Bentley sa harap ng engrandeng gate.Bumukas ang pinto sa driver’s side. Lumabas si Attorney Ramirez, maayos ang tindig, saka umikot patungo sa likurang bahagi ng sasakyan upang buksan ang pinto.“Ms. Alviar, nakauwi na tayo.”Maingat na bumaba si Katreese at bahagyang ngumiti. “Salamat.”Magiliw na ngumiti si Attorney Ramirez. “Walang anuman. Tulog na si Kaisha, at mukhang inaantok na rin si Ranran. Maghapon kayong naglaro, sigurado akong pagod ka na. Magpahinga ka na rin.”“Okay,” mahinang tugon ni Katreese.Hinawakan niya ang kamay ni Ranran at marahang sinabi, “Ranran, magpaalam ka na kay Attorney Ramirez.”Masiglang kumaway ang bata. “Goodbye po, Uncle Hayden.”“Goodbye, Ranran. Sa susunod, dadalhin ko ulit si Kaisha para makipaglaro sa’yo,” sabi ni Attorney Ramirez habang marahang hinahaplos ang ulo ng bata. “Pagdating mo sa bahay, maligo ka na at matulog nang maaga. Napagod ang ninang mo ngayon, kaya kailangan mong maging maba