Alle Kapitel von PWP|กำราบพ่อหม้าย|ชญ: Kapitel 1 – Kapitel 10

บทที่ 2 ถอดเสื้อทันทีที่เสียงบานประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่มินตราทิ้งไว้ เมธาวีก็จัดการกำชับแม่บ้านที่ยืนรีรออยู่แถวนั้นไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวายในเขตเรือนไม้สักหลังนี้จนกว่าเธอจะอนุญาต บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างกลับมาตกอยู่ในความสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบาตัดกับความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัว“ขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ เมชื่อ เมธาวี ค่ะ เรียกสั้นๆ ว่าเมก็ได้ ต่อไปนี้เมจะมาเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลคุณพ่อด้วยตัวเองนะคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความมั่นใจ พลางขยับตัวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนั่งหน้านิ่งอยู่บนรถเข็น“ออกไป กูไม่ต้องการ” ภาคินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจและปฏิเสธทุกสัมพันธภาพอย่างสิ้นเชิง“จุ๊ๆ ไม่เอาสิคะ อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดตั้งแต่วันแรกสิ” เมธาวีไม่ได้ถอยหนี เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนการยั่วเย้ามากกว่าการปลอบประโลม“อย่ามาเสือกเรื่องของกู พวกมึงทุกคนที่เสนอหน้าเข้ามาที่นี่ ก็เพราะเห็นแก่เงินทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองพยาบาลสาวอย่างเหยียดหยาม“ใช่ค่ะ พูดถูกทุกอ

บทที่ 4 ข้อแลกเปลี่ยน🔞หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์เร่าร้อนบนรถเข็นวันนั้น บรรยากาศการทำกายภาพบำบัดในคฤหาสน์ไม้สักก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ภาคินให้ความร่วมมือมากขึ้นจนมินตราแปลกใจ แม้การขยับเขยื้อนท่อนล่างจะยังดูทุลักทุเลและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากความเจ็บปวด แต่มันก็ก้าวหน้ากว่าสามวันแรกที่เขาเอาแต่ด่ากราดพยาบาลทุกคนจนกระเจิงทว่าสำหรับเมธาวี... ทุกย่างก้าวที่ภาคินขยับได้ มักจะมีราคาที่เขาต้องจ่ายเสมอ“วันนี้กูเดินในราวนั่นได้นานกว่าเมื่อวานอีกนะ” ภาคินพูดขึ้นพลางหอบหายใจถี่ ร่างหนาที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อพิงหลังกับหัวเตียง สายตาคมกริบจ้องมองพยาบาลสาวที่กำลังจัดเก็บอุปกรณ์กายภาพด้วยความกระหาย“ก็ดีแล้วนี่คะ เดินบ่อยๆ กล้ามเนื้อขาจะได้ไม่ลีบไปมากกว่านี้” เมธาวีตอบเสียงเรียบพลางหันมายิ้มหวานให้“แล้วรางวัลกูล่ะ?” ภาคินไม่อ้อมค้อม เขาจ้องมองหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจของเธออย่างไม่วางตา“แหม... ใจร้อนจังนะคะคุณภาค วันนี้อยากได้อะไรล่ะคะ? ดูดนมหรอ หรือจะให้โม๊คให้เหมือนวันก่อน?” เธอแกล้งเย้าพลางเดินเข้าไปใกล้จนกลิ่นกายสาววนเวียนอยู่ตรงหน้าเขา“กูอยากเลียหีมึง”คำพูดโผงผางตรงไป

บทที่ 6 ขย่ม🔞เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิมๆ ภายในคฤหาสน์ไม้สักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่นและเสียงนกพัดพากันร้องจ้อกแจ้กอยู่ริมหน้าต่าง เมธาวียังคงทำหน้าที่พยาบาลส่วนตัวได้อย่างไร้ที่ติ ตั้งแต่ป้อนข้าว เช็ดตัว ไปจนถึงการประคองภาคินฝึกเดินอย่างหนักหน่วงในห้องกายภาพหยาดเหงื่อโซมกายหนาจนเสื้อยืดสีดำแนบไปกับมัดกล้าม ภาคินกัดฟันก้าวขาที่เคยไร้ความรู้สึกไปตามราวเหล็กได้มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ อาการของเขาดีขึ้นจนเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ทว่าความแข็งแรงที่กลับคืนมานั้น กลับนำพาความต้องการทางเพศที่รุนแรงขึ้นตามไปด้วย“วันนี้กูทำทุกอย่างครบแล้วนะ... เดินได้ไกลกว่าเมื่อวานด้วย” ภาคินหอบหายใจพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง สายตาคมกริบจ้องมองเมธาวีที่กำลังเก็บผ้าขนหนูด้วยแววตาหิวกระหาย“เก่งมากค่ะคุณภาค อีกไม่กี่วันก็คงเดินออกไปคุมสวนได้เองแล้ว” เธอชมพลางหันมายิ้มหวานให้“แล้วรางวัลกูล่ะ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทวงสิทธิทันทีเมธาวีเลิกคิ้วขึ้นพลางเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าชายหนุ่ม “คุณภาคคะ... มีวันไหนบ้างคะที่จะไม่หาเศษหาเกินกับหนูเนี่ย?”“ไม่มี...” ภาคินตอบสั้นๆ พลางเอื้อมมือหนาไปรวบเอวคอดกิ่วเข้ามาหาตัว

บทที่ 8 ความลับแตก🔞มินตราจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความไร้เดียงสาปนเปไปกับความรุ่มร้อนที่ถูกกระตุ้นจากการแอบฟังเสียงกามารมณ์มาหลายคืนทำให้นางเอกสาวเริ่มสติหลุดลอย“เมวิน เราบ้างสิ”“มิน... นี่แกเอาจริงเหรอ?” เมธาวีถามย้ำพลางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า“จริงสิเม... มินได้ยินเสียงเมครางค่ำคืน มินก็นอนแฉะอยู่คนเดียวในห้อง มินอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง” มินตราสารภาพเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อเมธาวีไม่ได้ตอบอะไรแต่ขยับเข้าไปใกล้เพื่อนรักมากขึ้น มือเรียวเชยคางมินตราขึ้นมาสบตา “ถ้าอยากรู้... เมจะสอนให้เอง แลกกับการที่มินต้องเก็บเรื่องของเมกับพ่อมินไว้เป็นความลับ ตกลงไหม?”“ตกลง... เมสอนมินนะ”“งั้น... มินถอดเสื้อผ้าออกสิ เดี๋ยวเมเบ็ดให้ดู”คำสั่งเรียบๆ แต่ทรงพลังทำให้มินตรามือสั่น เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนอนผ้าลื่นช้าๆ จนมันหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น ตามด้วยชั้นในตัวจิ๋ว จนกระทั่งร่างกายขาวผ่องราวกับน้ำนมปรากฏแก่สายตา เมธาวีมองดูความสมบูรณ์แบบตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย“ขึ้นไปนอนบนเตียง... อ้าขาออกกว้างๆ ให้เมเห็นชัดๆ”มินตราทำ

บทที่ 10 ครอบครัว🔞แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหารไม้สักทอง กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งและกาแฟอบอวลไปทั่วบริเวณ มินตรานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะพลางจิบกาแฟสายตาเหม่อลอยไปข้างหน้า ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับบทเรียนพิเศษที่เธอได้รับจากเมธาวีเมื่อคืนนี้นั้นจนหน้าขึ้นสีระเรื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินลงบันไดมาทำให้มินตราสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาคินเดินลงมาด้วยท่าทางที่มั่นคงและสง่างาม โดยมีเมธาวีเดินเคียงข้างมาด้วยใบหน้าที่เอิบอิ่มและดูมีความสุข“พ่อ... พ่อเดินได้คล่องขนาดนี้แล้วเหรอคะ?” มินตราเอ่ยถามด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด“เออ... พยาบาลเขาดูแลดี กูเลยมีกำลังใจลุกขึ้นมาเดิน” ภาคินตอบเสียงเรียบพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามลูกสาว โดยมีเมธาวีนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“เป็นไงบ้าง งานที่บริษัทเมื่อวาน เหนื่อยไหมมินตรา?” ภาคินถามไถ่ลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก“ดีค่ะพ่อ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ตอนนี้ก็แค่รอพ่อกลับไปดูแลต่อเองนั่นแหละค่ะ หนูแบกรับไว้คนเดียวไม่ไหวหรอก” มินตราตอบพลางส่งยิ้มให้พ่อ“เออ... ต่อไปนี้มึงก็พักบ้าง เ