PWP|กำราบพ่อหม้าย|ชญ

บทที่ 1 ขอร้องนะเพื่อน

เสียงโวยวายที่ดังทะลุประตูห้องนอนออกมา ทำให้ มินตรา ทำได้เพียงยืนกำมือแน่นอยู่ด้านนอก เธอทอดสายตามองพยาบาลสาวดวงซวยรายล่าสุดที่เดินคอตกออกจากห้องไป เป็นคนที่ยี่สิบพอดีที่ถูกไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใย

หญิงสาวตัดสินใจผลักประตูเข้าไปหาชายวัยกลางคนบนรถเข็นที่เอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาว่างเปล่า

“พ่อคะ... นี่คนที่ยี่สิบแล้วนะคะที่พ่อไล่ตะเพิดเขาไปแบบนั้น”

ภาคิน ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองลูกสาว น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“แล้วไง ในเมื่อไม่มีใครทำอะไรได้ถูกใจสักอย่าง จะจ้างมาให้เปลืองเงินทำไม”

“แล้วเมื่อไหร่พ่อจะกลับมาเดินได้ล่ะคะ ถ้าพ่อเอาแต่ต่อต้านหมอต่อต้านพยาบาลอยู่แบบนี้” มินตราพยายามสะกดกลั้นอารมณ์น้อยใจ

“ไม่หายก็ช่างมันเถอะ ขาใช้การไม่ได้แบบนี้ จะอยู่ไปเพื่ออะไร ตายๆ ไปเสียยังดีกว่า”

คำพูดตัดพ้อที่เหมือนคนยอมแพ้ต่อโชคชะตาทำให้น้ำตาของคนเป็นลูกรื้นขึ้นมา

“พ่อ... ทำไมพูดแบบนี้ล่ะคะ แล้วพ่อไม่คิดถึงหนูเหรอ หนูจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพ่อ”

“แกก็โตแล้วมินตรา ใช้ชีวิตของแกไป ไม่ต้องมาจมปลักอยู่กับคนพิการอย่างฉัน” ภาคินตัดบทเสียงแข็ง แววตาคมเข้มที่เคยดุดันตอนนี้มีเพียงความขมขื่นซ่อนอยู่

มินตราลอบถอนหายใจยาว รู้ดีว่าพูดไปตอนนี้ก็มีแต่จะทะเลาะกัน

“หนูไปทำงานก่อนนะคะ เดี๋ยวจะบอกให้ป้าแจ่มเข้ามาดู”

เธอกล่าวคำลาเพียงสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่แห้งผากประหนึ่งคนหมดแรง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันในยามเช้าที่เพิ่งเริ่มต้น แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงดูห่อเหี่ยวลงอย่างเห็นได้ชัดจากภาระความหนักใจที่สุมทรวงอยู่ ทั้งที่แสงอาทิตย์อ่อนๆ กำลังเริ่มสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกหม่นแสงในใจของเธอเจือจางลงเลย

เมื่อลงมาถึงชั้นจอดรถ เธอทรุดตัวลงนั่งหลังพวงมาลัยของรถยนต์คันหรูคู่ใจ ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่ยังคงอบอวลด้วยกลิ่นอายของหยาดน้ำค้างและความเย็นสดชื่นของรุ่งสาง มือเรียวเอื้อมไปกดปุ่มสตาร์ทเครื่องยนต์ เสียงทุ้มต่ำของเครื่องกำลังแรงสูงครางกระหึ่มขึ้นเบาๆ ก่อนที่เธอจะบังคับมันให้เคลื่อนตัวออกจากอาคาร มุ่งหน้าฝ่ากระแสจราจรที่เริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ มุ่งสู่ใจกลางเมืองที่กำลังตื่นจากการหลับใหล

ไอแดดสีทองเริ่มสะท้อนกับกระจกหน้ารถจนต้องหรี่ตาลงเป็นระยะ เป้าหมายของเธอคือร้านอาหารเช้าบรรยากาศกึ่งคาเฟ่ที่เป็นจุดนัดพบประจำของกลุ่มเพื่อนสนิท สถานที่เดียวที่เธอหวังว่ากลิ่นหอมของกาแฟสดและบทสนทนาที่คุ้นเคยในยามเช้านี้ จะช่วยบรรเทาความทุกข์ที่เกาะกินใจอยู่ให้เบาบางลงได้บ้างก่อนจะเริ่มวันใหม่อย่างจริงจัง

“เม! ทางนี้” มินทรากวักมือเรียกเพื่อนสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน

เมธาวี หรือ เม พยาบาลสาวลุคโฉบเฉี่ยวเดินตรงเข้ามาหาเพื่อนพร้อมรอยยิ้ม

“มาแล้วๆ โทษทีนะที่ให้รอ ดีใจจังที่ได้เจอกันสักที”

“ดีใจเหมือนกันเม แต่ดูหน้าเราสิ ไม่ค่อยสู้ดีเลยใช่ไหม” มินตราฝืนยิ้มตอบ

เมธาวีสังเกตเห็นความอ่อนแรงในดวงตาเพื่อนจึงถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

“นั่นสิ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบแบบนั้นล่ะ”

“คือ... เรามีเรื่องอยากให้เมช่วยน่ะ” มินตราเริ่มเข้าประเด็นพลางมองสบตาเพื่อนอย่างมีความหวัง

“เรื่องอะไรเหรอว่ามาดิ” เมธาวีถามพลางดูดน้ำเย็นๆ เข้าปากเพื่อดับร้อน

“เราอยากจ้างเมไปดูแลพ่อเราหน่อย... ไปทำกายภาพให้ท่านที”

คำขอของเพื่อนทำให้เมธาวีชะงักไปครู่หนึ่ง

“อ้าว ทำไมล่ะ ปกติบ้านแกก็จ้างพยาบาลพิเศษอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“พูดแล้วก็กลุ้ม พยาบาลยี่สิบคนแล้วนะเม ไม่มีใครทนนิสัยพ่อเราได้สักคน พ่อเราอาละวาดไล่ตะเพิดจนทุกคนถอดใจหมด” มินตราเม้มริมฝีปากแน่น

“เราเลยคิดถึงเม... เราเชื่อว่าถ้าเป็นเม เมต้องเอาพ่อเราอยู่แน่ๆ ช่วยเราเถอะนะ”

เมธาวีวางแก้วน้ำลงช้าๆ เธอใช้ความคิดครู่หนึ่ง นัยน์ตาสวยคมวาววับขึ้นมาเมื่อได้ยินคำว่า 'ฝยี่สิบคนทนไม่ได้สำหรับคนอย่างเธอ ยิ่งยาก... มันก็ยิ่งน่าลอง

“พ่อแก... ดุขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ที่สุดเลยล่ะ ทั้งปากร้าย ทั้งขี้โมโห ตั้งแต่ประสบอุบัติเหตุจนเดินไม่ได้ เขาก็กลายเป็นคนละคนไปเลย” มินตราถอนหายใจยาวเหยียด

“แต่เราไม่อยากเห็นท่านยอมแพ้ เมช่วยไปดัดนิสัยพ่อเราหน่อยได้ไหม เรื่องค่าจ้าง... เรายอมจ่ายให้สามเท่าจากที่เมเคยรับเลย”

“สามเท่า?”

หัวใจของพยาบาลสาวกระตุกวูบด้วยความสนใจ เงินจำนวนนั้นมันมากพอที่จะทำให้เธอตกลงได้ไม่ยาก แต่นอกเหนือจากเงิน คือความท้าทายที่อยากจะกำราบคนแก่ที่บาดเจ็บคนนี้ให้เชื่องภายใต้มือของเธอ

“โอเค... เห็นแก่ความเป็นเพื่อนหรอกนะ และที่สำคัญ... เงินมันก็น่าสนใจมากด้วย” เมธาวีกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย

“ขอบคุณมากนะเม! ขอบคุณจริงๆ พรุ่งนี้เช้าเราไปรับที่คอนโดเลยนะ เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ พ่อเราน่ะ... รับมือยากกว่าที่แกคิดเยอะ”

เมธาวีไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่จิบน้ำพลางจินตนาการถึงใบหน้าของคนไข้คนใหม่ที่เพื่อนบอกว่าดุดันนักหนา สำหรับเธอแล้ว... ยิ่งดุ ยิ่งพยศ มันก็ยิ่งเร้าอารมณ์ให้ยากจะเอาชนะ

.

.

.

แสงแดดอ่อนยามเช้าทอประกายผ่านแมกไม้ในสวนผลไม้กว้างใหญ่ แต่กลับไม่ได้ช่วยให้คฤหาสน์ไม้สักหลังงามดูอบอุ่นขึ้นเลย ความเงียบสงัดที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณชวนให้รู้สึกเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด เมธาวี เดินตามแรงจูงใจของมินตราเข้าไปข้างใน ฝีเท้าของเธอสม่ำเสมอและมั่นคง ยูนิฟอร์มพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่สวมใส่อยู่นั้นดูจะเล็กกว่าขนาดตัวไปเสียหน่อย ผ้าเนื้อละเอียดแนบสนิทไปกับส่วนเว้าโค้ง ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวให้เด่นชัดจนทุกย่างก้าวดูเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะละสายตา

“พ่อคะ พยาบาลคนใหม่มาแล้วค่ะ” มินตราเอ่ยทำลายความเงียบพลางผลักบานประตูห้องนอนกว้างออก

ท่ามกลางแสงสว่างที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ภาคิน นั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นเพียงลำพัง แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำดูบึกบึนและทรงพลัง ราวกับร่างกายท่อนบนของเขาไม่ได้เสื่อมถอยไปตามอาการบาดเจ็บที่ท่อนล่างเลย ใบหน้าคมคร้ามที่มีไรหนวดค่อย ๆ หันมาหาผู้มาเยือน ดวงตาคู่นั้นกร้าวระคายและเย็นชาจนคนมองรู้สึกเกร็ง

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องเอาใครมาอีก... กูไม่ทำ!” เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจนมินตราถึงกับไหล่ห่อด้วยความตกใจ

“แต่คนนี้เพื่อนหนูเองนะคะพ่อ...” มินตราพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“เพื่อนมึงแล้วไง?” ภาคินแค่นยิ้มหยัน สายตาคมกริบกวาดมองร่างระหงในชุดพยาบาลรัดรูปอย่างดูถูก

“หน้าตาอย่างกับนางเอกหนังโป๊ จะมาเช็ดตัวให้กูหรือจะมาอ่อยกูสืบพันธุ์ล่ะ? ออกไป!”

คำพูดร้ายกาจนั้นทำให้มินตราหน้าเสียจนทำตัวไม่ถูก ทว่าเมธาวีกลับไม่มีอาการสะทกสะท้าน เธอสาวเท้าเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยท่าทีนิ่งสงบ ก่อนจะโน้มกายลงไปจนหน้าอกอวบอิ่มเฉียดใกล้กับท่อนแขนแกร่งของเขาเพียงนิดเดียว กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาว

กรุ่นกระจายอยู่รอบตัวเขาขณะที่เธอจงใจกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนลุ่มหลงข้างใบหู

“จะมาอ่อยหรือมาทำกายภาพ... เดี๋ยว

คุณภาคินก็ได้รู้ค่ะ แต่ปากร้ายๆ แบบนี้ เมชอบนะ... มันน่าลองกำราบดูสักที”

ภาคินชะงักไปในทันที ความอวดดีของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ความโกรธขึงเปลี่ยนเป็นความแปลกใจ เธอไม่มีท่าทีขลาดกลัวเหมือนพยาบาลคนอื่นๆ ที่เขาเคยไล่ตะเพิดไป หนทางกลับกัน สายตาซุกซนของเธอกำลังกวาดสำรวจเขาอย่างเปิดเผย ตั้งแต่เครื่องหน้าคมเข้มลามเรื่อยลงไปจนถึงจุดกึ่งกลางกายที่ยังคงสงบนิ่งภายใต้กางเกงผ้าเนื้อดี

“มึงอย่าคิดว่าเป็นเพื่อนลูกกู แล้วกูจะไม่กล้าด่า” เขาเค้นเสียงรอดไรฟัน พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่าน

“ใจเย็นๆ สิคะคุณพ่อ... เรียกเมเฉยๆ ก็พอ” เธอตอบกลับพร้อมรอยยิ้มพรายที่มุมปาก

“พวกมึงออกไปให้หมด! กูอยากอยู่คนเดียว!” เขาตวาดไล่อีกครั้งด้วยความรำคาญใจ

“เม... เราฝากด้วยนะ เดี๋ยวเราต้องรีบไปทำงานก่อน” มินตราหันมาบอกเพื่อนด้วยความเป็นห่วงผสมความเกรงใจ

“อืม ไปเหอะ... ทางนี้เราจัดการเองได้”เมธาวีตอบรับด้วยสายตามุ่งมั่น เธอจับจ้องไปยังชายหนุ่มบนรถเข็นที่กำลังจ้องหน้าเธออย่างจะกินเลือดกินเนื้อ สำหรับเธอแล้ว งานนี้ดูท่าจะน่าสนุกกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก