LOGINเมธาวี (เม) พยาบาลสาวสายแซ่บ ต้องรับงานพิเศษสุดท้าทาย เมื่อเพื่อนสนิทวานให้ไปดูแล “ภาคิน” พ่อหม้ายเจ้าของสวนผู้ร่ำรวย ที่กลายเป็นคนพิการครึ่งท่อนหลังประสบอุบัติเหตุ และมีนิสัยก้าวร้าว ปากร้าย จนพยาบาลนับสิบคนทนไม่ไหวต้องลาออก การพบกันครั้งแรกเต็มไปด้วยการปะทะคารมและแรงอารมณ์ ภาคินต่อต้านทุกคนที่เข้ามาในชีวิต ขณะที่เมธาวีไม่เพียงไม่กลัว แต่ยังท้าทายและพร้อม “กำราบ” คนไข้สุดดื้อรายนี้ให้อยู่หมัด จากความขัดแย้ง กลายเป็นเกมอำนาจระหว่างคนปากร้ายกับพยาบาลตัวแสบ ที่ทั้งสองต่างไม่ยอมกันง่าย ๆ ความใกล้ชิดในการทำกายภาพบำบัด ค่อย ๆ จุดชนวนความสัมพันธ์ที่ร้อนแรงและซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้ว… ใครกันแน่ที่จะเป็นฝ่าย “กำราบ” อีกฝ่ายได้ และหัวใจที่เคยบาดเจ็บของพ่อหม้ายอย่างภาคิน จะยอมเปิดรับใครได้อีกครั้งหรือไม่?
View MorePrefacio
El Alfa Leonardo Black líder de la manada Moonlight, bebe una copa de whisky con su hermano Víctor, quiere consolarlo pues la madre de los dos acaba de fallecer de una extraña enfermedad.
Suspira soportando su propio dolor, debe ser fuerte, es el líder de la manada y de su familia.
Después de un par de sorbos se siente mal, cae al suelo de rodillas, escucha la puerta del estudio abrirse y una risa burlona.
Su hermosa esposa, Valeria entra a la habitación con la frente en alto
—Mi amor, llama al médico, no me siento bien —El Alfa siente que sus pulmones se ponen duros como una roca, evitando que pueds respirar.
—No lo haré —es la respuesta seca y burlona de su esposa.
La loba se acerca a Victor y lo besa apasionada ante la mirada incrédula y asustada del Alfa.
—¿Qué me dieron? —tartamudea sintiendo que su corazón se paraliza, esto fue una trampa.
—Un veneno, así tendré lo que siempre fue mío, La manada, el dinero y el poder—Víctor se arrodilla ante su hermano y le da un beso en la mejilla mientras susurra en su oído —El beso de la muerte.
Valeria sonríe, deja a la luz su lado malévolo el mismo que disfrazó con la máscara de buena esposa
—Debiste casarte con la tonta de mi prima.
Le recuerda al Alfa que hace dos años, el tomo la decisión que hoy marca su destino.
Victor abre la puerta y jala del brazo a una bella Loba que está atada de los brazos y a la que lanza al suelo
—¿Lu..cía? —tartamudea el Alfa abriendo los ojos, la prima de Valeria, la loba que dejó por casarse con ella.
—Te presento a mi concubina —sonrie Victor mientras lame el rostro de la loba.
Lucia se acerca a Leonardo con los ojos llenos de lágrimas en un intento desesperado de ayudarlo
Victor le da un fuerte golpe que la hace caer al suelo.
Leonardo intenta ponerse de pie, Pero sus fuerzas se debilitan y solo puede ver a la ventana donde la nieve cae al suelo antes de cerrar los ojos.
*
*
Leonardo abre los ojos asustado, su corazón está acelerado y su cuerpo está empapado en sudor, está acostado en su cama, observa la ventana, es un día soleado.
¿Se salvó? Acaso alguien le ayudo esa noche de crueldad.
La puerta de su habitación se abre, su rostro se pone pálido y da un brinco de la cama.
—Es hora de levantarse mi querido hijo , hoy es un día muy importante —Sonríe Marissa su madre que trae una charola de desayuno.
Leonardo abre los ojos, se toca el rostro
—¿Estoy … muerto? —tartamudea incrédulo con los ojos llenos de lágrimas.
—Déjate de bromas, eres el Alfa más vivo y vital —sonríe su madre
Leonardo no se explica entonces como puede ver a su madre, que murió hace unos días.
—¡Arréglate! —sube su madre un poco la voz —Hoy es el anuncio de tu compromiso con Valeria.
El Alfa se sorprende, esto sucedió hace dos años, acaso ¿Regreso en el tiempo?
บทที่ 10 ครอบครัว🔞แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องอาหารไม้สักทอง กลิ่นหอมของข้าวต้มกุ้งและกาแฟอบอวลไปทั่วบริเวณ มินตรานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะพลางจิบกาแฟสายตาเหม่อลอยไปข้างหน้า ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับบทเรียนพิเศษที่เธอได้รับจากเมธาวีเมื่อคืนนี้นั้นจนหน้าขึ้นสีระเรื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินลงบันไดมาทำให้มินตราสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาคินเดินลงมาด้วยท่าทางที่มั่นคงและสง่างาม โดยมีเมธาวีเดินเคียงข้างมาด้วยใบหน้าที่เอิบอิ่มและดูมีความสุข“พ่อ... พ่อเดินได้คล่องขนาดนี้แล้วเหรอคะ?” มินตราเอ่ยถามด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด“เออ... พยาบาลเขาดูแลดี กูเลยมีกำลังใจลุกขึ้นมาเดิน” ภาคินตอบเสียงเรียบพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามลูกสาว โดยมีเมธาวีนั่งลงข้างๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“เป็นไงบ้าง งานที่บริษัทเมื่อวาน เหนื่อยไหมมินตรา?” ภาคินถามไถ่ลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก“ดีค่ะพ่อ ทุกอย่างเรียบร้อยดี ตอนนี้ก็แค่รอพ่อกลับไปดูแลต่อเองนั่นแหละค่ะ หนูแบกรับไว้คนเดียวไม่ไหวหรอก” มินตราตอบพลางส่งยิ้มให้พ่อ“เออ... ต่อไปนี้มึงก็พักบ้าง เ
บทที่ 9 รางวัล🔞เวลาผันผ่านไปราวกับติดปีกบิน ความอดทนและหยาดเหงื่อตลอดสามเดือนในการทำกายภาพบำบัดของภาคินสัมฤทธิ์ผลในที่สุด จากคนที่เคยแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงหรือขยับกายได้อย่างยากลำบาก ตอนนี้เขากลับมาหยัดยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้อีกครั้ง ร่างกายที่เคยซูบเซียวกลับมาแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยพละกำลังดั่งเดิม“เม... กูกลับมาเดินได้คล่องแล้วนะ” ภาคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ สายตาคมกริบจ้องมองร่างอ้อนแอ้นของเมที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความนัยบางอย่างที่ปิดไม่มิด“ดีใจด้วยนะคะคุณพ่อ... ในที่สุดคุณพ่อก็กลับมาเป็นคนเดิมเสียที” เมส่งยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ตามฉบับของเธอ“เออ... และต่อจากนี้ไป กูก็จะได้เย็ดมึงได้ถนัดเสียที อัดอั้นมานานแล้ว” ชายหนุ่มขยับเข้าใกล้พลางเชยคางมนขึ้น คำพูดหยาบโลนที่หลุดออกมานั้นเต็มไปด้วยความโหยหาในรสสวาทที่ห่างหายไปนาน“หนึ่งแสนบาทค่ะ... สำหรับค่าเหนื่อยของเมในวันนี้” เมตอบกลับหน้าตาเฉย ราวกับตัวเลขนั้นเป็นเพียงเศษเงิน“มึงนี่มันหน้าเลือดไม่เปลี่ยนเลยนะอีเม... เห็นแก่เงินฉิบหาย” ภาคินหัวเราะในลำคอ แม้จะปากร้ายแต่เขากลับหลงใหลในความเขี้ยวลากดินของเด็
บทที่ 8 ความลับแตก🔞มินตราจ้องมองเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ความไร้เดียงสาปนเปไปกับความรุ่มร้อนที่ถูกกระตุ้นจากการแอบฟังเสียงกามารมณ์มาหลายคืนทำให้นางเอกสาวเริ่มสติหลุดลอย“เมวิน เราบ้างสิ”“มิน... นี่แกเอาจริงเหรอ?” เมธาวีถามย้ำพลางยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า“จริงสิเม... มินได้ยินเสียงเมครางค่ำคืน มินก็นอนแฉะอยู่คนเดียวในห้อง มินอยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไง” มินตราสารภาพเสียงแผ่ว ใบหน้าสวยเนียนเริ่มขึ้นสีระเรื่อเมธาวีไม่ได้ตอบอะไรแต่ขยับเข้าไปใกล้เพื่อนรักมากขึ้น มือเรียวเชยคางมินตราขึ้นมาสบตา “ถ้าอยากรู้... เมจะสอนให้เอง แลกกับการที่มินต้องเก็บเรื่องของเมกับพ่อมินไว้เป็นความลับ ตกลงไหม?”“ตกลง... เมสอนมินนะ”“งั้น... มินถอดเสื้อผ้าออกสิ เดี๋ยวเมเบ็ดให้ดู”คำสั่งเรียบๆ แต่ทรงพลังทำให้มินตรามือสั่น เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อนอนผ้าลื่นช้าๆ จนมันหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น ตามด้วยชั้นในตัวจิ๋ว จนกระทั่งร่างกายขาวผ่องราวกับน้ำนมปรากฏแก่สายตา เมธาวีมองดูความสมบูรณ์แบบตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย“ขึ้นไปนอนบนเตียง... อ้าขาออกกว้างๆ ให้เมเห็นชัดๆ”มินตราทำ
บทที่ 7 แซ่บมาก🔞เมธาวีหอบหายใจจนตัวโยน ร่องสวาทที่เพิ่งกระตุกเกร็งจนพ่นน้ำหวานออกมายังคงเต้นตุบๆ อยู่เหนือใบหน้าคมเข้มของภาคิน เธอใช้มือยันฟูกที่นอนพลางค่อยๆ ถอนสะโพกออกมา สายตาหยาดเยิ้มจ้องมองชายหนุ่มที่ตอนนี้เต็มไปด้วยคราบกามเลอะไปทั่วไรหนวด“ทีนี้ก็ตากูบ้างแล้วนะอีเม... มึงทำกูเงี่ยนจนควยจะระเบิดอยู่แล้ว” ภาคินพูดเสียงพร่า แววตาของเขาดุดันและหิวโซราวกับจะกินเธอเข้าไปทั้งตัว“ค่ะ... จะเอาท่าไหนดีคะคุณพ่อขา” เมธาวีแกล้งกระซิบถามพลางเอื้อมมือไปกุมท่อนเอ็นเขื่องที่ผงาดง้ำสู้มือ รูดรั้งเบาๆ จนน้ำกามส่วนหัวปริ่มออกมาเลอะฝ่ามือ“จับควยกูยัดเข้าไป... แล้วมึงก็กดหีลงมาแรงๆ!” เขาออกคำสั่งพลางชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นเพื่อให้เธอขยับเข้าหาได้ถนัดเมธาวีไม่ได้ขัด เธอคลานขึ้นไปคร่อมทับหน้าขาหนา มือเรียวข้างหนึ่งแยกกลีบเนื้อนุ่มที่บวมเป่งออกกว้าง อีกข้างจับความใหญ่โตที่ร้อนระอุให้จ่อตรงรอยแยกที่แฉะเยิ้ม ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักตัวกดสะโพกลงไปช้าๆ“อ๊ะ... อาส์... คุณภาค... มันใหญ่ชิบหายเลยค่ะ... ซี๊ดดด!” เมธาวีเชิดหน้าครางลั่น เมื่อท่อนเอ็นหนาค่อย ๆ มุดหายเข้าไปในความคับแน่นทีละนิดจนมิดโคน รอยจีบสาวข
บทที่ 2 ถอดเสื้อทันทีที่เสียงบานประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่มินตราทิ้งไว้ เมธาวีก็จัดการกำชับแม่บ้านที่ยืนรีรออยู่แถวนั้นไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวายในเขตเรือนไม้สักหลังนี้จนกว่าเธอจะอนุญาต บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างกลับมาตกอยู่ในความสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบาตัดกับความตึง
บทที่ 1 ขอร้องนะเพื่อนเสียงโวยวายที่ดังทะลุประตูห้องนอนออกมา ทำให้ มินตรา ทำได้เพียงยืนกำมือแน่นอยู่ด้านนอก เธอทอดสายตามองพยาบาลสาวดวงซวยรายล่าสุดที่เดินคอตกออกจากห้องไป เป็นคนที่ยี่สิบพอดีที่ถูกไล่ออกมาอย่างไร้เยื่อใยหญิงสาวตัดสินใจผลักประตูเข้าไปหาชายวัยกลางคนบนรถเข็นที่เอาแต่จ้องมองออกไปนอกหน้
บทที่ 5 ข้อเสนอใหม่🔞บรรยากาศยามเย็นภายในคฤหาสน์ไม้สักเงียบสงบลงกว่าทุกวัน แสงสีส้มรำไรจากดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนกว้าง มินตรา เดินยิ้มแย้มเข้ามาหาพ่อของเธอที่วันนี้นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยท่าทางที่ดูผ่อนคลายและมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“พ่อคะ วันนี้เป็นยังไ
บทที่ 4 ข้อแลกเปลี่ยน🔞หลังจากผ่านพ้นเหตุการณ์เร่าร้อนบนรถเข็นวันนั้น บรรยากาศการทำกายภาพบำบัดในคฤหาสน์ไม้สักก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ภาคินให้ความร่วมมือมากขึ้นจนมินตราแปลกใจ แม้การขยับเขยื้อนท่อนล่างจะยังดูทุลักทุเลและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากความเจ็บปวด แต่มันก็ก้าวหน้ากว่าสามวันแรกที่เขาเอาแต่





