บทที่ 2 ถอดเสื้อ

บทที่ 2 ถอดเสื้อ

ทันทีที่เสียงบานประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบที่มินตราทิ้งไว้ เมธาวีก็จัดการกำชับแม่บ้านที่ยืนรีรออยู่แถวนั้นไม่ให้ใครเข้ามาวุ่นวายในเขตเรือนไม้สักหลังนี้จนกว่าเธอจะอนุญาต บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างกลับมาตกอยู่ในความสงัดอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแผ่วเบาตัดกับความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัว

“ขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะคะ เมชื่อ เมธาวี ค่ะ เรียกสั้นๆ ว่าเมก็ได้ ต่อไปนี้เมจะมาเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลคุณพ่อด้วยตัวเองนะคะ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความมั่นใจ พลางขยับตัวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่มที่ยังคงนั่งหน้านิ่งอยู่บนรถเข็น

“ออกไป กูไม่ต้องการ” ภาคินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความรำคาญใจและปฏิเสธทุกสัมพันธภาพอย่างสิ้นเชิง

“จุ๊ๆ ไม่เอาสิคะ อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดตั้งแต่วันแรกสิ” เมธาวีไม่ได้ถอยหนี เธอส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนการยั่วเย้ามากกว่าการปลอบประโลม

“อย่ามาเสือกเรื่องของกู พวกมึงทุกคนที่เสนอหน้าเข้ามาที่นี่ ก็เพราะเห็นแก่เงินทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองพยาบาลสาวอย่างเหยียดหยาม

“ใช่ค่ะ พูดถูกทุกอย่างเลย มินตราจ้างเมด้วยค่าตอบแทนสูงถึงสามเท่าของเงินเดือนปกติ ถ้าไม่ใช่เพราะเงินจำนวนนั้น เมก็คงไม่เอาตัวมาคลุกคลีกับคนป่วยแถวนี้หรอกค่ะ” เธอตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาไม่มีการเสแสร้ง ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งกับความเถรตรงนั้น

“หึหึ ที่แท้ก็หน้าเงิน... มึงคงคิดล่ะสิว่ามาที่นี่แค่นั่งๆ นอนๆ รอเวลาเช็ดตัวให้กู งานสบายๆ รายได้งาม”

“ไม่ค่ะ เมไม่เคยคิดว่ามันจะสบาย แต่ที่เมยอมรับงานนี้ เพราะเมเริ่มรู้สึกสนใจในตัวคุณพ่อขึ้นมาจริงๆ เสียแล้วล่ะค่ะ ดูจากหน้าตาก็ยังหนุ่มยังแน่น ไม่ได้ดูแก่เฒ่าอะไรเลยนะคะ แต่ทำไมปากถึงได้ร้าย... สุนัขยังเรียกพี่แบบนี้ล่ะคะ”

“อีดอก! มึงหลอกด่ากูเหรอ?” ภาคินตวาดลั่น ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกสบประมาทซึ่งหน้า

“ไม่ได้หลอกด่าค่ะ เมด่าตรงๆ เลย” เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่าทางท้าทายนั้นทำเอาชายหนุ่มแทบจะลุกขึ้นมาบีบคอเธอเสียให้ได้

“ปากดีนักนะมึง... เดี๋ยวได้โดนกูตบคว่ำเข้าให้สักทีหรอก”

“สภาพร่างกายแบบนี้เหรอคะ ที่คิดจะตบเม?” เธอแค่นยิ้มพลางกวาดสายตามองช่วงล่างที่นิ่งสนิทของเขาอย่างจงใจ

“เอาเป็นว่าลุกขึ้นมายืนด้วยตัวเองให้ได้ก่อนนะคะ แล้วค่อยมาขู่เม... มาค่ะ อย่าเสียเวลาเลย เรามาเริ่มฝึกเดินกันดีกว่า”

ภาคินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนินอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าพยาบาลออกมาอย่างจงใจ

“ก็ได้... แต่มีข้อแม้ว่ามึงต้องถอดเสื้อพยาบาลตัวนี้ออกก่อน แล้วกูจะยอมทำตามที่มึงบอกทุกอย่าง”

“เดินยังไม่ได้ แต่สมองยังวนเวียนอยู่กับเรื่องลามกแบบนี้เหรอคะ” เมธาวีแสร้งทำสีหน้าตำหนิ แต่ดวงตาของเธอกลับพราวระยับอย่างนึกสนุก

“งั้นกูก็ไม่เดิน มึงอยากได้เงินมินตราฟรีๆ ก็เรื่องของมึง”

“ได้อยู่แล้วค่ะ ข้อเสนอแบบนี้เมชอบ... ว่าแต่ในห้องนี้มีกล้องวงจรปิดซ่อนอยู่ตรงไหนไหมคะ?” เธอถามพลางมองไปรอบๆ ห้องด้วยท่าทีระแวดระวัง

“ไม่มี... ในห้องนอนกูไม่มีของพรรค์นั้น”

“ถ้าอย่างนั้น... รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวเมไปล็อคประตูห้องกับปิดผ้าม่านให้เรียบร้อยก่อน”

เมธาวีทิ้งท้ายไว้ด้วยรอยยิ้มปริศนา ก่อนจะเดินนวยนาดไปจัดการปิดทางเข้าออกและบดบังแสงสว่างจากภายนอก ทิ้งให้ภาคินนั่งมองตามแผ่นหลังบางด้วยความรู้สึกที่เริ่มสับสนระหว่างความโกรธและความกระสันที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

เมธาวีเดินกลับมาหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มบนรถเข็นอีกครั้ง ท่ามกลางแสงสว่างสลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านหนาหนัก บรรยากาศภายในห้องเริ่มอบอวลไปด้วยมวลความร้อนรุ่มที่ไม่ได้มาจากสภาพอากาศภายนอก

“ให้เมถอดเสื้อผ้าออกแบบนี้... เพราะอยากจะตรวจร่างกายเม หรือจริงๆ แล้วคุณพ่อแค่กำลังเงี่ยนกันแน่คะ?” เธอแสร้งเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างนึกสนุกที่เห็นแววตาไหวระริกของคนตรงหน้า

“กูก็แค่อยากรู้... ว่าภายใต้ชุดพยาบาลรัดรูปนี่ มึงซ่อนอาวุธอะไรไว้ทำร้ายกูหรือเปล่า” ภาคินตอบเสียงพร่า พยายามรักษามาดเข้มเอาไว้ ทั้งที่สายตาจับจ้องอยู่ที่ความเต่งตึงภายใต้เนื้อผ้าไม่วางตา

“อาวุธร้ายแรงคงไม่มีหรอกค่ะ จะมีก็แต่...” เธอเว้นจังหวะพลางโน้มตัวลงต่ำ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน ก่อนจะจงใจลากไล้ปลายลิ้นอุ่นชื้นไปที่ใบหูของภาคินเบาๆ สัมผัสแผ่วเหนี่ยวรั้งให้ชายหนุ่มถึงกับขนลุกเกรียว

“หึ... มึงคงขาดควยผู้ชายมานานสินะ ถึงได้ร่านอยากจะโดนควยจนตัวสั่นขนาดนี้” ภาคินกัดฟันพูดพลางข่มอารมณ์ดิบที่เริ่มพลุ่งพล่านอยู่ในกาย

“ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะคะคุณพ่อ แต่เมว่าคนที่กำลังต้องการจริงๆ น่าจะเป็นคุณพ่อมากกว่ามั้งคะ ถึงได้เจาะจงให้เมต้องเปลื้องผ้าออกขนาดนี้”

“ถอดออกให้หมด... กูบอกให้ถอดออกมาให้หมด กูกลัวมึงซุกซ่อนอะไรไว้” เขาสำทับเสียงแข็ง แววตาเต็มไปด้วยความโหยหาที่ซ่อนไม่มิด

“ได้อยู่แล้วค่ะ... จะให้เมเปิดให้ดูยันหีข้างในเลยดีไหมคะ เผื่อคุณพ่อจะอยากตรวจเช็คให้ละเอียดเป็นพิเศษ” น้ำเสียงประชดประชันแฝงความท้าทายดังขึ้นพร้อมกับมือเรียวที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อพยาบาลออกทีละเม็ด

“เดี๋ยวนี้พยาบาลเขาปากคอลามกกันหมดทุกคนเลยหรือไง” ภาคินจ้องมองการกระทำนั้นตาไม่กะพริบ หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

“ในเมื่อคุณพ่อเริ่มบทสนทนาด้วยเรื่องใต้สะดือก่อน เมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องรักษาภาพลักษณ์พยาบาลผู้อ่อนโยนนี่คะ”

ภาคินนิ่งเงียบ แววตาเข้มจัดจับจ้องมองเพื่อนของลูกสาวที่ค่อยๆ เปลื้องชุดชั้นนอกออกจนเหลือเพียงบราเซียลูกไม้สีหวานกับแพนตี้เข้าชุดกัน ผิวกายขาวเนียนละเอียดสะท้อนกับแสงสลัวดูนวลตาจนคนมองเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“ถอดเสื้อในกับกางเกงในออกด้วย” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม

“มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอคะคุณพ่อ” เมธาวีชะงักมือพลางเลิกคิ้วถาม

“ถอด!!!”

เมธาวีจำใจทำตามคำสั่งนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอค่อยๆ ปลดพันธนาการชิ้นสุดท้ายออกจนร่างกายเปลือยเปล่าปรากฏต่อสายตาคมกริบ ก่อนจะโยนอาภรณ์ชิ้นน้อยไปให้คนตรงหน้าอย่างประชดประชัน ภาคินเอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา ก่อนจะขยับเข้าไปสูดดมกลิ่นกายสาวที่ยังติดตรึงอยู่บนเนื้อผ้าอย่างลุ่มหลง

“เอาล่ะ... ทีนี้ก็มาพยุงกูสิ” เขาบอกเสียงเรียบ แต่ดวงตายังคงโลมเลียไปตามส่วนเว้าโค้งของเธอ

“แก่จนจะเข้าโลงอยู่แล้ว ยังจะเรื่องมากอีกนะคะ” เมธาวีบ่นพึมพำในลำคอพลางขยับกายเปลือยเปล่าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มบนรถเข็น กลิ่นกายสาวหอมกรุ่นปะทะเข้ากับลมหายใจร้อนผ่าวของภาคินอย่างจัง จนบรรยากาศในห้องที่สลัวรางดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันตา

ในจังหวะที่เธอโน้มตัวลงเพื่อจะช่วยพยุงร่างหนา ฝ่ามือหยาบกร้านของภาคินก็หมุนคว้าหมับเข้าที่ทรวงอกอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว เขาออกแรงบีบเค้นคลึงเคล้าเบาๆ ตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า

“อ๊ะ...” เมธาวีสะดุ้งตัวโยน เสียงอุทานหลุดรอดไรฟันเมื่อสัมผัสร้อนจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านไปทั่วผิวเนื้ออ่อนละมุน

“นมมึงสวยชิบหาย...” ภาคินพึมพำเสียงพร่า สายตาคมกริบจ้องมองยอดอกที่ชูชันท้าทายสายตาอย่างไม่ลดละ

“อยู่แล้วค่ะ ของแท้แม่ให้มา ไม่ได้ไปพึ่งหมอที่ไหนมาสักนิด” เธอเชิดหน้าตอบอย่างถือดี แม้ใจจะสั่นรัวกับสัมผัสรุกรานนั้นก็ตาม

“หึหึ...” ภาคินหัวเราะในลำคออย่างพอใจในความอวดดีของเธอ

“เลิกเล่นได้แล้วค่ะ มา... เริ่มกันเลยดีกว่า” เธอพยายามดึงสติกลับมาและจัดท่าทางให้เขาเตรียมพร้อมสำหรับการฝึก

“ถ้ากูยอมเหนื่อยทำตามที่มึงบอก... กูจะได้อะไรตอบแทน” เขาถามเลิกคิ้วมองเธออย่างเป็นต่อ

“คุณพ่อก็กลับมาเดินได้ไวๆ ไงคะ นั่นคือค่าตอบแทนที่ดีที่สุดแล้ว”

“กูอยากลองดูดนมมึงมากกว่า... มึงแม่งไม่เหมือนพยาบาลคนอื่นที่มินตราเคยจ้างมาเลยสักคน” สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นหิวกระหายอย่างเปิดเผย

“ได้ค่ะ ถ้าคุณพ่อเก่ง เมให้ดูดแน่... ค่อยๆ ก้าวนะคะ แบบนั้นค่ะ ทรงตัวไว้”

เมธาวีประคองร่างหนาให้ค่อยๆ ขยับเขยื้อน ภาคินกัดฟันสู้กับความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาตามเรียวขาที่ไร้เรี่ยวแรง วันนี้เป็นวันแรก เขาจึงฝืนร่างกายทำตามคำแนะนำของเธออยู่เพียงสิบห้านาที เหงื่อเม็ดเป้งผุดซึมตามไรผมและแผ่นหลังกว้างจากความพยายามอย่างหนัก

“กูขอพักก่อน... เจ็บขาจนจะทนไม่ไหวแล้ว” เขาบอกพลางทิ้งตัวลงนั่งบนรถเข็นด้วยสภาพเหนื่อยหอบ

“ได้ค่ะ ถือว่าทำได้ดีสำหรับวันแรก งั้นเมไปใส่เสื้อผ้าก่อนนะคะ” เธอเตรียมจะผละตัวออกไปหยิบชุดที่กองอยู่บนพื้น

“เดี๋ยว! ไหนมึงบอกจะให้กูกินนมไง” ภาคินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาทวงสัญญา

“แต่คุณพ่อเดินได้นิดเดียวเองนะคะ”

“กูเดินไปตั้งสิบห้านาที มึงก็ต้องให้กูดูกนมมึงสิบห้านาทีเหมือนกันถึงจะแฟร์” เขาเถียงข้างๆ คูๆ ตามนิสัยเอาแต่ใจ

“ก็ได้ค่ะ ความคิดนี้ก็น่าสนใจดี... แต่แบบนี้เมดูจะเสียเปรียบไปหน่อยนะคะเนี่ย” เธอกอดอกมองเขาด้วยสายตาล้อเลียน

“กูเพิ่มค่าจ้างให้มึงอีกสองเท่าจากที่มินตราจ่าย... ตกลงไหม?”

ข้อเสนอที่เป็นตัวเลขมหาศาลทำเอาเมธาวีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มพรายอย่างผู้ชนะ เธอขยับเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกครั้งจนหน้าอกอวบอิ่มจ่ออยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด

“เปย์หนักขนาดนี้... จะดูดจนเกลี้ยงเต้าเมก็ไม่ว่าหรอกค่ะคุณพ่อ”