《ยอดเตยของชลธาร》全部章節：第 11 章 - 第 18 章

ปลดตะขอกางเกงหนังขายาวออก เหลือแค่กางเกงด้านในขอบหนามีภาษาอังกฤษเขียนอยู่ตามแนวขอบ พอรูดผ้าชิ้นสุดท้ายออกจากตัว ธารก้มลงมองดูความเป็นเขาที่ไม่ได้ปรนนิบัติมาหลายเดือนเขาไม่ยุ่งกับผู้หญิงมากนัก ที่เข้ามาก็แค่คุย ถ้ามีใครอยากได้มากกว่าคุยเขาจะพักไว้ก่อน ไม่คุยต่อ เก็บแรงไว้โยกกับคนที่ใช่และมือตัวเอง ชื่อของเขาพ่อตั้งให้ ธาร ชลธาร คือ สายน้ำ ถ้าเขาจะเป็นสายน้ำ คงเป็นสายน้ำขนาดใหญ่ ใหญ่จนทำให้เขื่อนแตกได้ละกัน กำไม่รอบนะบอกเลย คอลึกแค่ไหนก็ไม่มิดเชื่อสิชายหนุ่มดึงผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่มาพันรอบเอว ก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำจนเสร็จออกมาที่ห้องแต่งตัว วันนี้เขาจะเข้ามหาวิทยาลัย หยิบกางเกงยีนขายาวทรงกระบอกสีเข้ม เสื้อยืดสีขาวผ้าเนื้อนิ่ม สวมทับด้วยช็อปวิศวะของมหาวิทยาลัยสีแดงวันนี้ไม่ได้เซตผม เพราะจะขับมอเตอร์ไซค์ไปเซตไว้ก็พังอยู่ดี สวมนาฬิกาข้อมือ สวมสร้อยคอที่มีจี้เกียร์รุ่นเดินออกจากห้องแต่งตัว พอจะหยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียง มุมปากยกยิ้มขึ้นมานิดหันไปมองรูปตรงหัวเตียง มีรูปครอบครัวเขาหนึ่งรูป และรูปกลุ่มเพื่อนเขาที่ถ่ายนานหลายปีตั้งแต่เริ่มเข้า

‘มึงจะบ้าเหรอเจ็บขนาดนี้ นอนลง’ ชีวีกดไหล่เพื่อนเบา ๆ ให้นอนลงที่เตียงตามเดิม ก่อนที่บาร์จะพูดเสริมให้เพื่อนสบายใจ‘เตยโตแล้วนะมึง ไม่ไปรับน้องก็กลับได้ปะ’‘น้องกลับได้ แต่กูดันย้ำกับยอดเตยเมื่อเช้า ว่าจะมารับ อย่าไปไหน เพราะเตยปรับพื้นฐานวันสุดท้าย พรุ่งนี้หยุด ตอนเย็นจะพาไปกินชาบู’ คนป่วยอธิบายยาวเหยียด พักหายใจแล้วพูดต่อทั้งที่เริ่มหอบร่างกายยังเจ็บ‘ให้ไอ้ธารไปรับสิ เตยซ้อนมอ’ไซค์ได้ใช่ไหม เวลานี้ถ้าเป็นรถยนต์ใช้เวลานานกว่าจะถึงมหา’ลัย มอ’ไซค์เร็วสุด’ พิทย์พูดขึ้นเดินจากโซฟามายืนที่ปลายเตียงพยักพเยิดหน้าชี้ไปทางธารที่นั่งอยู่ข้างเตียง คนนั่งข้างเตียงพอได้ยินชื่อตัวเองถูกเสนอ สายตาตวัดมองพิทย์ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เรียวคิ้วขมวดนิด ทั้งด่าเพื่อนในใจ ไอ้พิทย์ ไอ้ฉลาดเอ๊ย‘ธารมึงว่าไง ถ้ามึงไม่ไปให้คนอื่นไป หรือเอากุญแจรถมึงมา เดี๋ยวกูไปรับเตย จะได้เร็ว’ ชีวินฟังอยู่นาน ธารยังนิ่ง ไอ้คนเจ็บจะลุกจากเตียงอยู่รอมร่อ‘กูไปเอง’ ธารพูดเสร็จก็ลุกเดินออกไปเลย ไม่เห็นมุมปากพิทย์กับชีวินเลยสักนิดที่ยกยิ้มขึ้นอย่างรู้ทันเพื่อน ไอ้ปากไม่ตรงกับใจ แข็งกว่า

เปิดประตูหลังบ้านไปที่แปลงผักสวนครัว คนปลูกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แรก ๆ ก็แม่หลัง ๆ ก็พี่แต่คนดูแลตอนนี้หลัก ๆ คงเป็นเธอหญิงสาวนั่งยอง ๆ ถอนต้นหอมผักชีเอามาล้างเศษดินออกจนสะอาด เดินเข้ามาห้องครัว น้ำในหม้อเดือดพอดี หั่นรากผักชีลงในหม้อก่อนจะปรุงรสด้วยผงปรุงรส ซีอิ๊วขาวปรุงรสเสร็จถึงใส่หมูสับลงไป คนให้หมูสับแตกตัวสักนิดแล้วปิดฝาหันมาหั่นผักแคร์รอต เห็ดหอม ฟักทอง ต้นหอม ผักชี เตรียมไว้ เปิดฝาหม้อกลิ่นหอมลอยฟุ้งพอดีกับหมูสุก ถึงนำข้าวสวยร้อน ๆ ที่เธอหุงไว้แล้วก่อนออกไปตลาด ตักแบ่งข้าวสวยลงในหม้อคน ๆ เคี่ยว ๆ ข้าวกับหมูให้เข้ากันดี ก่อนจะใส่แคร์รอต เห็ดหอม ฟักทอง ตามลงไป คนสองถึงสามทีแล้วปิดฝาหม้อตุ๋นไว้สักพัก รอให้ทุกอย่างสุกเป็นอันเสร็จเธอหากล่องทัปเปอร์แวร์เก็บความร้อน ทั้งกระเป๋าผ้าเก็บอุณหภูมิเตรียมไว้ เก็บกวาดเคาน์เตอร์ครัวจนสะอาด เดินออกไปรดน้ำผักสักหน่อย รดน้ำผักเสร็จข้าวต้มก็สุกพอดี เปิดฝาหม้อดูไอร้อนลอยฟุ้งพร้อมกลิ่นหอม ๆ ของข้าวต้มทรงเครื่อง หญิงสาวตักใส่กล่องใส่ถุงเก็บอุณหภูมิที่เตรียมไว้ เรียบร้อยรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำรอพ่อกับแม่มารับไปหาพี่ชายที่โรงพยาบาล

ยืนมองอยู่นานก่อนจะหันไปอุ่นข้าวต้ม ตักใส่ถ้วยรองด้วยจานเดินเอาไปวางไว้ที่โต๊ะ ถึงไปเคาะประตูห้องของคนป่วยก๊อก ก๊อก ก๊อก“กินข้าวไหม อุ่นเสร็จแล้วค่ะ” รออยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบก๊อก ก๊อก ก๊อก“อุ่นข้าวต้มเสร็จแล้วพี่จะกินเลยไหม”“...” เงียบกริบยอดเตยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนเขาสักพัก ก่อนจะจับลูกบิดหมุนดูถึงรู้เขาไม่ได้ล็อกค่อย ๆ แง้มประตูเปิดออกนิด ยื่นแค่หัวเข้าไปในห้องนอน ห้องเขามืดกว่าด้านนอกเพราะปิดม่านบังแสงไว้แต่ยังมองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ สงสัยจะหลับ กำลังจะปิดประตูตามเดิม เสียงคนนอนบนเตียงอื้ออึง ยอดเตยค่อย ๆ เปิดประตูออกกว้าง แล้วก็เปิดทิ้งไว้อย่างนั้น แล้วเดินเร็ว ๆ มาที่เตียงเปิดไฟที่หัวเตียง หรี่ไฟจนสุดเพราะไม่อยากรบกวนคนหลับ ธารนอนคว่ำหน้าห่มผ้าจนถึงคอ แอร์ก็เปิดปกติ ผมที่ไม่ได้เซตปรกหน้าผากลงมาที่ตาเปลือกตาเขาปิดสนิท ปลายจมูกมีไฝเล็ก ๆ ดูมีอะไรให้มองแล้วมองอีก ปากเผยอนิดอีกหน่อยน้ำลายคงไหลย้อย หญิงสาวกลั้นขำจนปวดแก้มพอตั้งสติได้ว่าเข้ามาในห้องเขา ทำไมถึงยื่นมือเล็ก ๆ ไปแตะช่วงหัวไหล