เข้าสู่ระบบน้องสาวเพื่อนก็ถือว่าน่ารักดี แต่พี่คิดว่าเธอยังไม่ใช่ แถมลั่นวาจาออกไปว่า... "ไม่คิดจะรักเด็กผมเปียอย่างเธอ" แต่เด็กผมเปียในวันนั้น ดันโตตามพี่ทัน จนมาเป็นดาวมหา'ลัยในวันนี้ สวย สดใส ยิ้มเก่ง แล้วก็นิ่งเฉยชาใส่พี่แค่คนเดียว ********* “ถ้าอยากขอบคุณก็เลี้ยงข้าวพี่” “เลี้ยงข้าว” เธอทวนคำพูดคนตรงหน้าที่ยกยิ้มขึ้นจนเห็นเขี้ยวที่มุมปาก ทำเอาใจยอดเตยกระตุกนิด ๆ “ใช่ไง พี่ไปรับไปส่งเราตั้ง 2 รอบ” “อ๋อ ทำดีหวังผลสินะ” “ไม่ได้หวังแค่นี้หรอกนะ” คนทำดีหวังผลที่ไม่ใช่แค่เลี้ยงข้าวพูดยิ้ม ๆ “แล้วหวังอะไร” หญิงสาวคิ้วขมวดไม่เข้าใจ อะไรของเขา “อยากรู้เหรอ” “ไม่ค่ะ มันเรื่องของพี่ไม่เกี่ยวกับเตย” “ใครบอกว่าไม่เกี่ยว”
ดูเพิ่มเติมรถประจำทางคันใหญ่จอดเทียบข้างทางเท้าใกล้ ๆ กับสะพานลอย ทั้งจอดรับผู้คนที่ยืนรอเพื่อไปต่อป้ายหน้า ทั้งจอดรอผู้คนเพื่อลงป้ายนี้ ดูวุ่นวายไม่น้อย
ถนนสี่เลนมีเกาะกลางถนนตามแนวยาว ตรงเกาะกลางถนนปลูกหญ้าเต็มพื้นที่ มีต้นเฟื่องฟ้าเป็นพุ่มออกดอกหลากสีสองฝั่งของถนนมีต้นเสลา ต้นราชพฤกษ์สูงใหญ่ตามแนวถนน ให้ร่มเงาเต็มพื้นที่ฟุตพาท
เวลาหกโมงเช้าวันธรรมดา ผู้คนออกไปทำงานบ้าง ส่งลูกไปโรงเรียนบ้าง ถนนสี่เลนเต็มไปด้วยรถวิ่งสวนกันไปมา
ยอดเตย ทิพากร ทวีหิรัญกิจ หญิงสาวในชุดกางเกงยีนทรงกระบอกสีอ่อน เสื้อยืดสีขาวสวมทับในกางเกง คลุมด้วยเสื้อแขนยาว สวมรองเท้าผ้าใบเพื่อความคล่องตัว
หญิงสาวก้าวเดินขึ้นสะพานลอยระหว่างทาง ได้ยินเสียงมากับสายลมเสียงกลองเสียงร้องเพลง เสียงหัวเราะเฮฮา จากทางด้านหลังซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยใหญ่ มีหลากหลายคณะให้ได้เลือกเรียน แต่จะเด่นเน้นด้านช่างผลิต ช่างฝีมือ วิศวกรคุณภาพสายงานต่าง ๆ
ยอดเตยเดินขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามไปอีกฝั่งของถนน ซึ่งจะมีตึกแถวเรียงตามถนนเป็นแนวยาว แต่ละตึกมีสามถึงสี่ชั้นเป็นร้านสะดวกซื้อ
มีเจ้าถิ่นนอนเฝ้าหน้าประตูสามตัวคนละมุม หลับสบายได้รับแอร์เย็น ๆ จากในร้านเวลามีคนเดินเข้าเดินออก แล้วประตูเลื่อนเปิด–ปิดอัตโนมัติ นำพาแอร์เย็น ๆ ในร้านออกมาด้านนอก ให้เจ้าถิ่นได้รับอากาศเย็นสบายสักนิด ๆ หน่อย ๆ พอได้นอนหลับจนไม่สนใจใคร
ร้านสะดวกซื้อเปิดขายยี่สิบสี่ชั่วโมง แบบไม่มีพัก พนักงานเปลี่ยนกะเช้ากะดึก ถัดจากร้านสะดวกซื้อเป็นร้านขายอุปกรณ์เครื่องเขียนต่าง ๆ ครบครัน ถัดไปเป็นร้านถ่ายรูปสำหรับติดบัตรรูปทางการ
มีร้านถ่ายเอกสารพร้อมคอมพิวเตอร์ให้เช่ารายชั่วโมง สำหรับทำงานพรินต์งานของนักศึกษา และยังมีอีกหลายร้านตั้งเรียงรายตามแนวถนน ทั้งร้านอาหารตามสั่ง ร้านนมสด ร้านนั่งชิลล์ที่เปิดให้บริการแล้ว และยังไม่เปิดให้บริการเวลานี้
อีกฝั่งของซอยมองเห็นร้านอาหารตามสั่ง ยกพื้นสูงบันไดปูนสี่ขั้น ภายในร้านมีโต๊ะไม้ เก้าอี้ไม้ วางเรียงรายเต็มร้าน ตู้โชว์กระจกใสห้อยหมูกรอบชิ้นใหญ่แตงกวา คะน้า ถั่วฝักยาว หอมหัวใหญ่ มะเขือเทศลูกใหญ่สีส้มเต็มตู้
ถัดจากร้านอาหารตามสั่ง เป็นร้านถ่ายเอกสารเช่าคอมพิวเตอร์รายชั่วโมงเหมือนกับอีกฝั่ง มีร้านข้าวมันไก่ ข้าวขาหมูสีน้ำตาลเข้มหนังเด้ง ๆ นุ่ม ๆ วางเต็มหม้อ โชว์ไอร้อนลอยกรุ่น ไก่ต้มตัวใหญ่ห้อยเรียงไว้ในตู้กระจกกันฝุ่นเกาะ น้ำซุปส่งกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยจากลูกค้าเดินผ่านไปผ่านมาได้เป็นอย่างดี
ส่วนหน้าร้านสะดวกซื้อ เป็นร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ร้านปาท่องโก๋น้ำเต้าหู้ รถเข็นขายผลไม้ที่เป็นตู้กระจก ในตู้มีแตงโมปอกเปลือกสีแดงชิ้นโต สับปะรด ฝรั่งสด ฝรั่งแช่บ๊วย มะม่วงหั่นแว่น มะม่วงเป็นลูก มะพร้าวน้ำหอม ทั้งผลไม้ดองหลากหลายชนิด ในตู้กระจกด้านล่างรองพื้นด้วยน้ำแข็งเพิ่มความสดความเย็นให้กับผลไม้
ยอดเตยยิ้มน้อย ๆ ยืนมองเจ้าถิ่นที่นอนแผ่หลาอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ เธอเดินไปร้านขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ที่มีพ่อค้าตัวสูงใหญ่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีแดงเข้ม กำลังง่วนอยู่กับเตาย่างหมูปิ้ง จับไม้เสียบหมูปิ้งทีละสามไม้กลับด้านพลิกไปพลิกมา
บนเตาถ่านมีควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นจากเตา หมูปิ้งสีเหลืองอร่ามมันเยิ้ม ๆ ส่งเสียงซู่ซ่าทุกครั้งที่พ่อค้าพลิกไปมา กลิ่นหอมของหมูย่างผสมผสานกับกลิ่นควันไฟ กระตุ้นต่อมรับรสของคนเดินผ่านไปผ่านมา
บนโต๊ะพลาสติกแบบพับได้มีถาดรองด้วยใบตองสีเขียวสด หมูปิ้งที่สุกแล้ววางเรียงรายเต็มถาด อีกฝั่งของโต๊ะมีแม่ค้าใช้กรรไกรตัดหมูปิ้งส่วนที่ไหม้ออกอย่างพิถีพิถัน พร้อมเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มพูดคุยกับลูกค้าอย่างเป็นกันเอง ทั้งจับถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งใส่ถุงให้ลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว รวดเร็วมือเป็นระวิงก็ยังฉีกยิ้มให้ลูกค้า
ยอดเตยเลือกหมูปิ้งที่เกรียมพอดี ไม้ไหนที่ดูน่ากิน หมูชิ้นไหนที่ดูใหญ่กว่าไม้อื่นนิดหน่อย เธอก็จะเลือกไม้นั้น วางหมูปิ้งที่เลือกไว้ลงบนจานใบเล็กยื่นให้แม่ค้าใส่ถุง
“พี่คะแยกถุงให้หน่อยได้ไหมคะ”
“ได้จ้า เอาอะไรบ้างจ๊ะ”
“ชุดหนึ่งหมูปิ้ง 6 ไม้ข้าวเหนียว 2 ห่อ อีกชุดหมูปิ้ง 3 ไม้ข้าวเหนียว 1 ค่ะ”
แม่ค้าพยักหน้ารับ พร้อมหยิบข้าวเหนียวหมูปิ้งใส่ถุงแยกเป็น 2 ชุด ก่อนจะยื่นถุงข้าวเหนียวหมูปิ้งให้เธอ
“ได้แล้วจ้ะ ข้าวเหนียวหมูปิ้ง 2 ชุด ชุดหนึ่งหมูปิ้ง 6 ไม้ข้าวเหนียว 2 ชุดหนึ่งหมูปิ้ง 3 ไม้ข้าวเหนียว 1”
หลังจากจ่ายเงินค่าหมูปิ้งเสร็จ หญิงสาวหันไปร้านข้าง ๆ ที่เป็นร้านขายผลไม้ กินคาวแล้วก็ต้องกินหวาน เลือกแตงโมสองชิ้น ฝรั่งหนึ่งลูก จ่ายเงินเรียบร้อยยืนรอแม่ค้าหั่นแตงโมกับฝรั่งเป็นชิ้น ๆ ก่อนจะใส่ถุงยื่นให้เธอ
หญิงสาวถือของกินของใช้เดินเข้าไปตามซอย ถนนเลนเดียวแต่กว้างพอให้รถยนต์สองคันเบียดกันได้ แต่ส่วนมากที่สัญจรในซอยนี้จะเป็นมอเตอร์ไซค์มากกว่า
ในซอยทั้งสองฝั่งจะเป็นหอพัก บ้านพัก อะพาร์ตเมนต์ คอนโดมิเนียม ไปจนสุดทาง มีร้านอาหารตามสั่ง และร้านขายชุดนักศึกษา พร้อมทั้งร้านเสริมสวยบ้างประปราย
เดินมาถึงหน้าประตูบ้านสีขาวกำแพงปูนสีขาว มีต้นมะม่วงต้นใหญ่อยู่หน้าบ้าน มองเข้าไปด้านในเป็นลานสนามหญ้าเล็ก ๆ ก่อนถึงตัวบ้านมีต้นไม้ปลูกรอบบ้านดูร่มรื่น
บ้านสองชั้น ประตูกระจกบานเลื่อนข้างตัวบ้าน มีรถยนต์เอสยูวีคันใหญ่จอดอยู่หนึ่งคัน ถัดมาเป็นรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์สีดำทั้งคันจอดอยู่ข้าง ๆ กับรถมอเตอร์ไซค์สกูตเตอร์ทรงสปอร์ตคันเล็กสีชมพูอีกคัน
ยืนมองอยู่นานก่อนจะหันไปอุ่นข้าวต้ม ตักใส่ถ้วยรองด้วยจานเดินเอาไปวางไว้ที่โต๊ะ ถึงไปเคาะประตูห้องของคนป่วยก๊อก ก๊อก ก๊อก“กินข้าวไหม อุ่นเสร็จแล้วค่ะ” รออยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงตอบก๊อก ก๊อก ก๊อก“อุ่นข้าวต้มเสร็จแล้วพี่จะกินเลยไหม”“...” เงียบกริบยอดเตยยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนเขาสักพัก ก่อนจะจับลูกบิดหมุนดูถึงรู้เขาไม่ได้ล็อกค่อย ๆ แง้มประตูเปิดออกนิด ยื่นแค่หัวเข้าไปในห้องนอน ห้องเขามืดกว่าด้านนอกเพราะปิดม่านบังแสงไว้แต่ยังมองเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ สงสัยจะหลับ กำลังจะปิดประตูตามเดิม เสียงคนนอนบนเตียงอื้ออึง ยอดเตยค่อย ๆ เปิดประตูออกกว้าง แล้วก็เปิดทิ้งไว้อย่างนั้น แล้วเดินเร็ว ๆ มาที่เตียงเปิดไฟที่หัวเตียง หรี่ไฟจนสุดเพราะไม่อยากรบกวนคนหลับ ธารนอนคว่ำหน้าห่มผ้าจนถึงคอ แอร์ก็เปิดปกติ ผมที่ไม่ได้เซตปรกหน้าผากลงมาที่ตาเปลือกตาเขาปิดสนิท ปลายจมูกมีไฝเล็ก ๆ ดูมีอะไรให้มองแล้วมองอีก ปากเผยอนิดอีกหน่อยน้ำลายคงไหลย้อย หญิงสาวกลั้นขำจนปวดแก้มพอตั้งสติได้ว่าเข้ามาในห้องเขา ทำไมถึงยื่นมือเล็ก ๆ ไปแตะช่วงหัวไหล
พอรู้ว่าคู่กรณีที่ชนกับลูกชายจะเข้ามาวันนี้ ผู้เป็นแม่ก็ไม่อยากกลับ อยากอยู่ดูลูกอีกนิดด้วยความเป็นห่วง แต่จำใจต้องกลับเพราะสามีต้องไปดูการจัดส่งพันธุ์ไม้ให้ลูกค้า พ่อเลี้ยงหิรัญมีลูกน้องมากมายในสวน แต่พ่อเขาต้องดูหรือเช็กของเองทุกรอบ เพื่อความมั่นใจก่อนส่งออกให้ลูกค้าหลังจากพ่อกับแม่กลับไป ยอดเตยนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่โซฟาหน้าทีวี บางทีก็ปอกผลไม้ให้พี่ชาย บ้างก็โทร.คุยกับเพื่อนได้ยินเสียงพี่ชายคุยโทรศัพท์พอจับใจความได้คร่าว ๆ เหมือนจะคุยกับพี่พิทย์บอกว่า ธารดีขึ้นแล้วแต่ยังเพลียไข้ขึ้นสูงตั้งแต่ตอนกลับคอนโดมิเนียมไป กว่าไข้จะลงก็เกือบเช้ายอดเตยไม่ได้มองตอนที่ยอดตองคุยโทรศัพท์ ถึงไม่ได้เห็นสายตาพี่ชายที่มองมาที่เธอ พอวางสายจากเพื่อน ยอดตองคิดอะไรอยู่เงียบ ๆ สักพักถึงเรียกน้อง“เตยช่วยพี่อย่างหนึ่งสิ”“เอาอะไร อยากเข้าห้องน้ำเหรอ”“เปล่า ไปดูธารให้หน่อยสิ พิทย์จะเข้ามหา’ลัย”“หืมไปดูที่ไหน ไหนว่าดีขึ้นแล้วไง”“ยังเพลียอยู่ไม่มีคนอยู่กับมัน คอนโดมิเนียมธารไม่ไกลจากที่นี่ เตยไปเฝ้าเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร ถ้ามีอะไรก็ค่อยโทร.หาพี่”
เปิดประตูหลังบ้านไปที่แปลงผักสวนครัว คนปลูกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แรก ๆ ก็แม่หลัง ๆ ก็พี่แต่คนดูแลตอนนี้หลัก ๆ คงเป็นเธอหญิงสาวนั่งยอง ๆ ถอนต้นหอมผักชีเอามาล้างเศษดินออกจนสะอาด เดินเข้ามาห้องครัว น้ำในหม้อเดือดพอดี หั่นรากผักชีลงในหม้อก่อนจะปรุงรสด้วยผงปรุงรส ซีอิ๊วขาวปรุงรสเสร็จถึงใส่หมูสับลงไป คนให้หมูสับแตกตัวสักนิดแล้วปิดฝาหันมาหั่นผักแคร์รอต เห็ดหอม ฟักทอง ต้นหอม ผักชี เตรียมไว้ เปิดฝาหม้อกลิ่นหอมลอยฟุ้งพอดีกับหมูสุก ถึงนำข้าวสวยร้อน ๆ ที่เธอหุงไว้แล้วก่อนออกไปตลาด ตักแบ่งข้าวสวยลงในหม้อคน ๆ เคี่ยว ๆ ข้าวกับหมูให้เข้ากันดี ก่อนจะใส่แคร์รอต เห็ดหอม ฟักทอง ตามลงไป คนสองถึงสามทีแล้วปิดฝาหม้อตุ๋นไว้สักพัก รอให้ทุกอย่างสุกเป็นอันเสร็จเธอหากล่องทัปเปอร์แวร์เก็บความร้อน ทั้งกระเป๋าผ้าเก็บอุณหภูมิเตรียมไว้ เก็บกวาดเคาน์เตอร์ครัวจนสะอาด เดินออกไปรดน้ำผักสักหน่อย รดน้ำผักเสร็จข้าวต้มก็สุกพอดี เปิดฝาหม้อดูไอร้อนลอยฟุ้งพร้อมกลิ่นหอม ๆ ของข้าวต้มทรงเครื่อง หญิงสาวตักใส่กล่องใส่ถุงเก็บอุณหภูมิที่เตรียมไว้ เรียบร้อยรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำรอพ่อกับแม่มารับไปหาพี่ชายที่โรงพยาบาล
“พี่ไม่ต้องไปส่งเตยหรอก เดี๋ยวเตยเรียกแท็กซี่กลับเอง” ยอดเตยไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ ตอนมาเธอรีบเพราะเป็นห่วงพี่ชาย ตอนนี้เธอโล่งใจเรื่องพี่ชายแล้ว แต่ยังไม่โล่งใจเรื่องนี้ที่ต้องให้เขาไปรับไปส่ง“อ๋อ... หมดประโยชน์แล้ว” หญิงสาวคิ้วขมวดเขาหมายถึงอะไร“ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย”“แล้วแบบไหน”“เตยแค่เกรงใจ รบกวนพี่เยอะแล้ว”“ไปส่งได้ มาเถอะดึกแล้ว” เขารับปากเพื่อนแล้วก็ต้องไปส่งสิพูดเสร็จก้าวขายาว ๆ เดินไปขึ้นรถ ยอดเตยไม่ได้พูดอะไรอีกเดินตามเขาไป ธารยื่นเสื้อแจ็กเก็ตกับหมวกกันกันน็อกเต็มใบของเขาให้เธอใส่เหมือนตอนมา หญิงสาวก็รับไปอย่างว่าง่าย รอจนยอดเตยขึ้นมานั่งบนรถดี ๆ ธารถึงขับรถออกไปกว่าจะถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว ทั้งซอยมีไฟสว่าง มีหนุ่มสาวนอนดึกขับรถสวนกันไปมาประปราย รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดหน้าบ้านประตูสีขาว ตรงประตูรั้วหน้าบ้านทั่วบริเวณรอบ ๆ บ้านมีไฟโซลาเซลล์ส่องให้ความสว่าง“ขอบคุณค่ะ” พอลงจากรถได้รีบพูดขอบคุณเขาทันที ยอดเตยถอดหมวกกันน็อกยื่นคืนให้กับเจ้าตัว ส่วนเสื้อแจ็กเก็ตที่สวมทับกระโปรงอยู่ เธอถอดออก แล้วถือพาดแขนตัวเองไว





