All Chapters of ยอดเตยของชลธาร: Chapter 1 - Chapter 10

ยอดเตยกำลังจะไขกุญแจเปิดประตูรั้วต้องชะงัก ประตูไม่ได้ล็อก คิ้วเรียวกระตุกนิดก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เปิดประตูรั้วเข้าไปด้านในบ้านหลังนี้มีสามห้องนอน ห้องน้ำในตัวทุกห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นโถงกว้างสำหรับนั่งเล่นและกินข้าว มีชุดโซฟาขนาดใหญ่ที่สามารถพับเก็บเป็นที่นั่ง หรือจะขยายออกเป็นที่นอนได้ด้านหน้าชุดโซฟามีทีวีจอใหญ่ติดผนัง ด้านล่างเป็นโต๊ะโชว์วางของสองชั้น ชั้นหนึ่งสำหรับวางหนังสือ ส่วนอีกชั้นมีกรอบรูปวางอยู่หลายอัน ชั้นล่างมีห้องน้ำหนึ่งห้องก่อนถึงห้องครัวมีโต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่ง ภายในห้องครัวมีเคาน์เตอร์ตัวยาว อุปกรณ์ทำครัวครบครันพร้อมเครื่องดูดควัน พอเปิดหน้าต่างห้องครัวออกไป มองเห็นต้นไม้เขียวชอุ่ม มีทั้งไม้ดอก ไม้ประดับ พืชกินผล และผักสวนครัว“เตย... มาแล้วเหรอ ได้หมูปิ้งพี่ไหมหมู 6 เหนียว 2 เหมือนเดิมเปล่า”เสียงถามดังมาจากชั้นสองของบ้าน ได้ยินแต่เสียง ยังไม่เห็นแม้เงาคนพูด ยอดเตยวางของกินไว้โต๊ะกินข้าว หยิบถุงแตงโมกับฝรั่งไปแช่ตู้เย็นไว้ แล้วขึ้นไปชั้นสองเปิดห้องนอนของตัวเอง เธออยากล้างหน้าล้างตาเรียกความสดชื่นสักหน่อยจัดการตั

ยอดเตยยืนรอพี่ชายนั่งใส่รองเท้าตรงเก้าอี้หน้าบ้าน เธอสวมชุดนักศึกษากระโปรงพลีตสั้นเหนือเข่า เสื้อนักศึกษาพอดีตัว สะพายกระเป๋าผ้าพร้อมรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ผมสีดำสนิทรวบเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ปอยผมน้อย ๆ ตกคลอเคลียลำคอขาวใบหน้ารูปไข่ แก้มอิ่ม ๆ ตาสองชั้นกลมโต แต่หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยดูเฉี่ยวขึ้น เพิ่มเสน่ห์ให้กับเครื่องหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม จมูกไม่โด่งมาก แต่ปลายรั้นเชิดน้อย ๆ ริมฝีบางอิ่มชมพูระเรื่อเวลายิ้มจะมีบุ๋มที่มุมปาก ชวนให้คนที่มองผ่านเลยไปแล้ว หันกลับมามองซ้ำอีกรอบ ผิวขาวเนียนใส เธอไม่ได้แต่งหน้า ลงแค่กันแดดและแป้งฝุ่น กับลิป กลอสกลิ่นผลไม้รูปร่างสมส่วนยอดตองใส่รองเท้าเสร็จยืนขึ้นเต็มความสูง เขาสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบง่ายด้านในทับด้วยเสื้อช็อปสีแดงเข้ม กางเกงยีนสีดำเข้ารูป ผิวของเขาเข้มกว่ายอดเตยเล็กน้อย ธรรมดาของผู้ชายเล่นกีฬากลางแจ้ง คิ้วหนาปลายตัดตรง ตาสองชั้นหางตาเฉียงขึ้น นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเกือบดำ จมูกโด่ง ไหล่กว้าง ขายาวสมส่วน เขาสูงกว่าน้องสาวมากสองพี่น้องที่หน้าตาออกจะไม่เหมือนกันแค่ดูคล้าย มีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือเวลายิ้มมีบุ๋ม

เจอกันครั้งแรกก็ที่บ้านพักหน้ามหาวิทยาลัย ตอนนั้นเธอน่าจะกำลังขึ้นมัธยมปลายปีแรก ยังถักผมเปียวิ่งร้องไห้ตีกันกับพี่ชายรอบบ้านอยู่เลย เจอเขาครั้งแรกวันนั้นก็สวัสดีปกติ พอหลัง ๆ มา เจอกันก็ยกมือไหว้สวัสดีนั่นแหละ แต่จะบอกว่าไหว้ได้ไหมเหมือนเอามือประกบกัน หรือเรียกตบยุงยังได้เลยเธอไม่มองเขาด้วยซ้ำ เหมือนวันนี้ที่ไม่มองทั้งที่เขายืนอยู่ข้าง ๆ แต่มีแวบหนึ่งที่ได้สบตาวินาทีสองวินาทีเท่านั้น คือตอนที่เขายังไม่ได้ข้ามฝั่งไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน เพราะมีน้องนักศึกษามาถามทางพอดี เขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นยอดเตยมองทางเขาอยู่ก่อนแล้ว เขายังไม่ทันได้กะพริบตา ยัยยอดเตยก็หันหน้าไปคุยกับไอ้บาร์แล้ว ก่อนเขาจะนิ่งคิดอะไรเงียบ ๆ เหอะ ช่างเถอะก็แค่เด็กน้อย เดี๋ยวค่อยคิดบัญชีแล้วคนที่เดินเข้าไปรวมกลุ่มกับเพื่อนในคณะจะรู้ตัวไหมนะว่า พี่ธารคนนี้รอคิดบัญชีอยู่ “สวัสดีน้อง ๆ เฟรชชีทุกคนนะครับ วันนี้เป็นวันแรกที่เราได้เจอกัน หลังจากวันรายงานตัวของน้องปีหนึ่งคณะวิศวะยินดีต้อนรับเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย สัปดาห์หน้าเราจะมีการเข้าค่ายคุณธรรม ซึ่งทางมหาวิทยาลัยจัดขึ้นทุกปี

พอพี่ปลาพูดจบพี่ ๆ คนอื่น ๆ ก็สลับกันพูด ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย แนะนำเรื่องหอพักราคาถูก บ้านพักให้เช่า อะพาร์ตเมนต์ คอนโดมิเนียมที่ไหนดีน่าอยู่ ค่าไฟแพง ค่าไฟถูก เจ้าของหอใจดีทั้งแนะนำร้านอาหาร ทั้งถูกทั้งแพงทั้งคาเฟใกล้มอ ร้านไหนอร่อย ร้านไหนถูก แนะนำเพจอร่อยบอกต่อ ร้านเหล้า ร้านนมสดมีแนะนำแหล่งซื้อของใช้ ชุดนักศึกษาผ้าดีราคาน่ารัก ร้านขายรองเท้าเซฟตีที่ต้องใส่เข้าเรียนในช็อปรุ่นพี่สลับกันเปลี่ยนขึ้นมาพูด ตามที่ได้รับหน้าที่และได้หาข้อมูลต่าง ๆ เพิ่มเติมให้มากมาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาใหม่อย่างพวกเรามากกว่าจะพูดจบครบทุกคนก็เที่ยงพอดี พี่ ๆ มีข้าว มีน้ำ ขนม ผลไม้ให้กินด้วยอย่างดี ให้เราแยกย้ายไปได้หนึ่งชั่วโมง แล้วกลับมาที่ห้องกิจกรรมในเวลาบ่ายโมงตรงเพื่อนบางคนก็นั่งเล่นในห้องกิจกรรม บ้างก็ลงมานั่งด้านล่าง มีโต๊ะสีขาวเก้าอี้พลาสติกสีส้ม เป็นชุดติดกันหนึ่งชุด มีสี่ที่นั่งกลุ่มของยอดเตยนั่งอยู่ใกล้ ๆ ร้านขายกาแฟใต้ตึก ซึ่งใต้ตึกจะมีนักศึกษาคณะอื่นเดินผ่านไปผ่านมา เพราะบางคณะมีเรียนกับอาจารย์สาขานี้ปราปต์กับเพลิงช่วยกันยกชุดโต๊ะอ

“ใช่ แต่โทร.ไม่ติด ไม่รู้แบตฯ หมดรึเปล่า”ยอดเตยบอกเพื่อน ทั้งกดโทร.ออกหาพี่ชายซ้ำ ๆ ก็ไม่ติด วันนี้เลิกค่ำด้วย เพราะวันนี้เป็นวันปรับพื้นฐานวันสุดท้าย เลยทวนเนื้อหานานหน่อยเธอกระวนกระวายใจ ยอดเตยไม่ชอบความมืดเท่าไรนัก นอกจากแพ้รถบัสแล้ว เธอก็ไม่ชอบความมืดที่สุด ทั้งเพื่อนทั้งรุ่นพี่ต่างทยอยกันกลับหมดแล้ว ใครถามว่าให้ไปส่งไหม เธอก็ปฏิเสธไปหมดบอกว่าพี่จะมารับ ตอนนี้ทั้งกระวนกระวายใจทั้งหงุดหงิด“ทำไงดี... ให้เราอยู่เป็นเพื่อนไหม เดี๋ยวเราไปบอกให้พี่ปลากลับก่อนก็ได้” จิ๊กซอว์ถามด้วยความเป็นห่วง กังวลใจถ้าจะให้เพื่อนรอคนเดียว“ไม่ได้ ซอว์จะกลับบ้านนี่ เดี๋ยวจะถึงบ้านดึก สักพักพี่ตองก็คงมาแหละ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ใจจริงยอดเตยก็อยากให้เพื่อนอยู่ด้วยก็คงดีแต่จิ๊กซอว์จะกลับบ้าน ซึ่งบ้านอยู่ต่างจังหวัดออกไปเกือบร้อยกิโลเมตร ตอนนี้รถที่บ้านจอดรออยู่หลังมอ เพราะไม่อยากยูเทิร์นเข้ามาในมอ ถนนหน้ามหาวิทยาลัยรถติดมากรถพี่ปลารุ่นพี่ผู้หญิงก็เป็นมอเตอร์ไซค์คันเล็ก ไปด้วยกันสามคนไม่ได้แน่นอน ยอดเตยพูดให้เพื่อนสบายใจไปก่อน“เอางั้นเหรอ ไม่ให้เราอยู