All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 11 - Chapter 20

“จริงหรือคะ?... ที่ว่าเราคล้ายกัน” พรีตีททวนคำ น้ำเสียงของเธอใสซื่อแต่ทว่าหนักแน่นขณะยืนอยู่เบื้องหน้าเขา แสงไฟสีส้มรำไรอาบไล้ใบหน้า “หมายความว่าคุณเองก็หลงใหลในการสืบเสาะเรื่องราวของ ‘วิญญาณ’ เหมือนกันอย่างนั้นหรือคะ ท่านชาย?”เจสโต้ยังคงนิ่งเงียบ เขาประสานมือวางบนตักพลางจ้องมองเปลวไฟที่เต้นระบำอยู่ตรงหน้า “วิญญาณ... สำหรับคนเขลา มันคือเรื่องเล่าชวนขนหัวลุกในคืนฤดูหนาว”เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอ “ แต่สำหรับผม มันคือร่องรอยของความจริงที่ถูกกาลเวลาทอดทิ้งไว้”นัยน์ตาคมกริบดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของวิญญาณ“ผมใช้เวลาหลายปีในห้องสมุดและคฤหาสน์ร้างเพื่อค้นหาว่าเหตุใดคนตายถึงยังคงยึดติด และเหตุใดคนเป็นถึงยังหวาดกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็น”“ฉันก็คิดเช่นนั้นค่ะ!”พรีตีทโพล่งออกมาอย่างลืมตัว“คนอื่นมองว่างานอดิเรกของฉันมันประหลาดและน่ารำคาญ...” เธอขยับเข้าไปใกล้เตาผิงมากขึ้นจนเงาของเธอทาบทับไปกับเงาของเขา“....แต่ฉันกลับเห็นว่ามันคือศาสตร์ที่ลุ่มลึกที่สุด คุณรู้ไหมคะว่าที่คฤหาสน์ของป้าฉัน มีเสียงฝีเท้าเดินวนอยู่บนห้องใต้หลังคาทุกคืนวันพระจันทร์เต็มดวง ฉันพยายามสืบหาที่มา...”“พยายามจะพิส

“แล้วทำไมผมต้องทำตัวให้มีเหตุผลด้วยล่ะ?”ความอดทนของพรีตีทแทบจะขาดผึง เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด “ท่านชายคะ... ฉันจำเป็นต้องขอร้องให้คุณเลิกทำตัวราวกับคนปัญญาอ่อนเสียที เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าคุณน่ะฉลาดเกินกว่าจะอยากทำเรื่องไร้สาระอย่างการท้าดวลนั่น”“คนปัญญาอ่อน?” เจสโต้ทวนคำพลางเลิกคิ้วสูง ขณะที่พรีตีทหน้าแดงระเรื่อด้วยความโกรธที่ปนความประหม่า“ฉันขอโทษที่ใช้คำรุนแรงค่ะ! แต่พฤติกรรมของคุณทำให้ฉันอดคิดแบบนั้นไม่ได้จริง ๆ ฉันเคยคาดหวังว่าคุณจะฉลาดและสุขุมกว่านี้มาก”“ผมรู้สึกเสียใจเหลือเกินที่ทำตัวไม่สมกับความคาดหวังของคุณ”เขาตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง“แต่ก็นั่นแหละ... ผมไม่เคยไต่ขึ้นไปถึงระดับที่ใครต่อใครคาดหวังได้เลยสักครั้ง ผมล่ะแปลกใจจริง ๆ ที่คุณไม่ได้ข้อมูลเรื่องนี้มาตอนที่เที่ยวสอบถามประวัติของผมเมื่อค่ำนี้”“คุณชอบปั่นหัวคนอื่นให้สับสน” พรีตีทสวนกลับทันควัน“ฉันรู้ค่ะว่าคุณคงมีเหตุผลส่วนตัวที่ทำแบบนั้น คงเป็นวิธีแก้แค้นสังคมไฮโซที่เคยปฏิบัติกับคุณอย่างเลวร้าย ก่อนที่คุณจะกลายเป็น ท่านชาย ผู้มั่งคั่งสินะคะ”“นั่นก็เป็นมุมมองที่น่าสนใจดีนะ”“อย่างไรก็ตามค่ะ” เธอพยายามด

“ถึงเวลาที่คุณควรกลับบ้านได้แล้วล่ะ”ท่านชายเจสโต้ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ“โอ้... ค่ะ ใช่ค่ะ” พรีตีทตอบรับเสียงแผ่วพยายามจัดหมวกคลุมศีรษะให้เข้าที่ด้วยมือที่ยังสั่นเทาจนควบคุมไม่อยู่ “มีใครรู้บ้างไหมว่าคุณมาที่นี่...”หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆพลางย้ำเตือนตัวเองว่าต้องเยือกเย็นให้ได้เหมือนชายตรงหน้า เธออายุยี่สิบห้าแล้วนะ ไม่ใช่เด็กสาววัยรุ่นที่อ่อนต่อโลกจนจะมาเสียอาการกับจุมพิตเพียงครั้งเดียว“ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่าฉันลอบออกมา... ฉันสั่งคนรับใช้ของเลดี้เพ็มโบรคไว้ชัดเจนแล้วว่าเมื่อฉันเข้าห้องนอน ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด”“แล้วคุณออกจากบ้านมาได้ยังไง?” เขาถามพลางจ้องมองเธออย่างพิจารณา“ออกทางประตูครัวค่ะ ฉันหารถเช่ายากมากแต่ก็ยังโชคดีที่หามาได้คนหนึ่ง คนขับบอกว่าจะรอรับกลับ ป่านนี้เขาคงจะหลับคาที่นั่งไปแล้วล่ะค่ะ”“รถเช่าคันนั้นถูกส่งกลับไปเรียบร้อยแล้ว”พรีตีทเงยหน้ามองเขาด้วยความตกใจทันที“ตายจริง! คุณว่าอะไรนะ?”“ไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ ผมจะไปส่งคุณให้ถึงที่หมายด้วยตัวเอง ”“ไม่จำเป็นเลยค่ะ!” เธอยืนกรานค้านเสียงแข็งพยายามรักษามาดนิ่ง“ผมสั่งให้คนเตรียมรถมารอที่หน้ามุขแล้ว” เขาเอ่ยต

ในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ สิ่งที่เขาต้องทำคือหางานอดิเรกน่าสนใจทำไปก่อน เพราะในไม่ช้าเขาคงต้องกลับไปทำงานสืบสวนอีกแน่ ๆ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ยังมีเรื่องเกี่ยวกับน้องชายของพรีตีทให้ต้องจัดการ เจสโต้ยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงเรื่องตลกเกี่ยวกับรถม้าคันนั้น แม้ทุกคนที่ได้ยินจะพากันตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง แต่มันก็ดูคุ้มค่าดีเจสโต้ก้าวลงจากรถม้าเมื่อมันมาหยุดตรงหน้าคลับโปรดของเขา แม้เขาจะเป็นสมาชิกคลับสุภาพบุรุษอยู่เกือบทุกแห่งในเมือง แต่ที่นี่ทำให้เขารู้สึกสบายใจและอบอุ่นที่สุด อาจเป็นเพราะมันไม่ใช่สถานที่ที่พวกลูกพี่ลูกน้องของเขาชอบมาสุงสิงกัน เขาเดินขึ้นบันไดและก้าวเข้าไปด้านในเพื่อหลบไอหนาวเมื่อเจสโต้เดินเข้าไปในห้องเล่นไพ่ สายตาหลายคู่ก็หันมามองเขาเป็นตาเดียว เกิดกระแสความสนใจและเสียงกระซิบกระซาบขึ้นเบา ๆ ในกลุ่มคนที่กำลังล้อมรอบโต๊ะพนันเจสโต้รู้ดีว่าข่าวลือเรื่องการดวลที่กำลังจะเกิดขึ้น คงแพร่สะพัดไปทั่วทุกคลับในย่านเซนต์เจมส์ขามองเห็นชายร่างสูงผอมแยกตัวออกมาจากวงไพ่แล้วเดินตรงมาหาเขา ทำให้เจสโต้มองอย่างเพ่งพินิจและรู้สึกอุ่นใจนิดหนึ่งที่เห็นคนผู้เดินเข้ามานั้นดูตื่นเต้นดีใจที่เห็นเขา ซึ่งชายห

ณ คฤหาสน์โบราณหลังโตซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากฟาร์มของตระกูลเวทเธอร์ บรรยากาศกลับถูกโอบล้อมด้วยความหรูหราทว่าเงียบเหงาของ คุณนายเพ็มโบรค เฮตเตอร์ หญิงม่ายร่างใหญ่ท้วมผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบฉายแววใจดีใจเย็น เธอเป็นคนมีน้ำใจ โอบอ้อมอารี และมีรสนิยมในการแต่งกายที่ประณีตงดงามเหนือใคร โดยมีงานอดิเรกที่ชุบชูใจในแต่ละวันคือการติดตามข่าวซุบซิบในแวดวงไฮโซชั้นสูงคุณนายเพ็มโบรคและสามีผู้ล่วงลับนั้นถือเป็นเพื่อนเก่าแก่กับครอบครัวของ พรีตีท แม้ว่าเธอจะมีฐานะมั่งคั่งร่ำรวยกว่าตระกูลของพรีตีทอยู่มากก็ตามทว่าความพลิกผันก็มาเยือนคฤหาสน์หลังงามนี้ เมื่อสามีของคุณนายด่วนจากโลกนี้ไป พร้อมกับเครื่องเพชรล้ำค่าลึกลับที่อันตรธานหายไปอย่างมีเงื่อนงำ มิหนำซ้ำยังมีข่าวลือหนาหูในหมู่คนงานว่า มีวิญญาณของผู้เป็นสามีวนเวียนหลอกหลอนอยู่ตามระเบียงมืดของคฤหาสน์โบราณประจวบเหมาะกับที่บิดาของพรีตีทได้เสียชีวิตลงในเวลาไล่เลี่ยกัน คุณนายเพ็มโบรคผู้มีน้ำใจจึงออกปากชวนให้พรีตีทมาพักอาศัยอยู่ด้วยกันเพื่อคลายความโศกเศร้า และถือโอกาสยื่นข้อเสนอให้พรีตีทได้ทดลองทำงานอดิเรกแปลกใหม่ที่เธอนึกสนุกชื่นชอบ นั่นคือการสวมบทบาทเป็นนักสืบเพื่อพิ