Semua Bab เจ้าบ่าวอันตราย: Bab 11 - Bab 15

“เมื่อคุณพูดขึ้นมา ผมก็ชักจะเชื่อแล้วล่ะว่าผมเคยผ่านวัยนั้นมาจริง ๆ”ท่านชายเอียงหน้ามาทางหญิงสาว ทำท่าครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะยักไหล่และตอบ“... แต่มันก็นานจนแทบจำไม่ได้แล้ว”พรีตีทหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาทันที“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหมายความว่าตอนนี้คุณแก่แล้วนะคะท่านชาย!”“ขอบคุณที่กรุณา” เขาตอบสั้น ๆ แต่นัยน์ตามีแววหยอกเย้า “ตายจริง! ฉันมั่นใจว่าคุณยังห่างไกลจากคำว่า ‘แก่’ อีกมากค่ะ”เธอรีบส่งยิ้มเอาใจเพื่อแก้สถานการณ์“ผมอายุสามสิบห้าครับ มิสเวทเธอร์... ไม่ใช่สี่สิบ”“โอ้... ค่ะ”พรีตีทนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง พลางกังวลว่าเธอเพิ่งจะทำให้เขาขุ่นเคืองเข้าเสียแล้ว หญิงสาวรีบหาทางแก้ตัวพัลวัน“แต่... แต่คุณก็มีวุฒิภาวะเพียบพร้อม อย่างที่คนอายุมากกว่านี้ควรจะมีนะคะ!”“คุณช่างกรุณานักที่หยิบยื่นทางออกอันแสนวิเศษนี้ให้ผม”เจสโต้เอ่ยด้วยโทนเสียงราบเรียบแต่แฝงแววประชดประชัน .“บางคนถึงกับบอกว่า ใบหน้าของผมเริ่มแสดงร่องรอยของวิญญาณที่เศร้าสร้อย และผ่านโลกมาอย่างกรำศึกมากเกินไปด้วยซ้ำ”หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายพยายามตั้งสติ“เอ่อ... ฉันเกรงว่าสถานการณ์นี้ เราคงต้องพึ่งพาสติปัญญาและสามัญสำนึกทั้งหมดที่คุณสั่งสม

“มันเป็นเรื่องของสามัญสำนึกต่างหากค่ะ!” พรีตีทแย้งอย่างไม่ลดละ “เด็กคนหนึ่งควรถูกตำหนิเพราะการกระทำของพ่อแม่เขาอย่างนั้นหรือ? แต่อย่างไรก็ตาม... ฉันเชื่อมั่นว่าท่านชายไม่ใช่ลูกนอกสมรสอย่างที่ใครเขาว่ากัน”“แน่นอนว่าไม่ใช่”เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด ราวกับมันเป็นความจริงที่ไม่ต้องเสียเวลาอธิบายพรีตีทจ้องมองเขาอย่างไตร่ตรอง พยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้วางหน้าอันเฉยชานั้น “ที่ท่านชายไม่ยอมปริปากปฏิเสธ... หรือแท้จริงแล้วคุณเพียงแค่เห็นเป็นเรื่องสนุก ที่ปล่อยให้คนพวกนั้นเข้าใจผิดกันไปเองตามใจชอบคะ?”“เอาเป็นว่า... ผมไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องลงไปเสียเวลาแก้ความเข้าใจผิดของใครต่อใคร”เขาตอบสรุปด้วยท่าทีเยือกเย็น ทรงอำนาจในแบบที่ผู้ผ่านโลกมามากมักจะเป็น“ทำไมผมต้องลดตัวลงไปอธิบายความจริงให้คนที่พร้อมจะเชื่อเรื่องโกหกอยู่แล้วฟังด้วยล่ะ?”“แต่เดิมพันครั้งนี้มันสูงกว่านั้นนะคะ!” หญิงสาวรีบขยายความ“จนกระทั่งเมื่อลุงของคุณที่เป็นกษัตริย์คนก่อนเสียชีวิตลงเมื่อ3ปีที่แล้ว โดยไม่มีทายาทสืบมรดก ตำแหน่งและทรัพย์สินทั้งหมดควรตกเป็นของท่านพ่อคุณ แต่ท่านก็จากไปเสียเมื่อสี่ปีก่อน... ใน

“เพื่อตอบแทนที่ผมยอมผ่อนปรนให้ตามที่คุณขอ... คุณจะยอมมอบ ‘อะไรบางอย่าง’ ให้ผมเป็นการแลกเปลี่ยน หากผมร้องขอในวันหน้าได้ไหมล่ะ?”พรีตีทนิ่งอึ้งไปนานแสนนาน ก่อนจะถามกลับด้วยเสียงที่เบาหวิว “คุณจะให้ฉันทำอะไรตอบแทนการที่คุณช่วยชีวิตน้องชายฉันคะ?”“ใครจะรู้ล่ะ?” เขาเหยียดยิ้ม แววตานิ่งลึกจนเดาใจไม่ถูก “เรามองเห็นอนาคตได้เสียเมื่อไหร่ ตอนนี้ผมเองก็ยังนึกไม่ออกหรอกว่าวันข้างหน้า ผมจะต้องการให้คุณช่วยอะไร”“ฉันเข้าใจค่ะ...” เธอขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัว“แต่คุณกำลังบอกว่า... สักวันหนึ่งฉันจะต้องทำตามที่คุณบัญชา ไม่ว่าเรื่องนั้นจะเป็นอะไรอย่างนั้นหรือคะ?”เขายิ้มรับ นัยน์ตาสีทองวาวโรจน์ล้อกับแสงไฟจากเตาผิง ราวกับเป็นประกายตาของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่อ“ใช่... สักวันหนึ่ง ผมจะเรียกเก็บหนี้ชีวิตครั้งนี้คืนจากคุณ เราตกลงกันได้ไหม?”ความเงียบอันน่ากดดันเข้าครอบคลุมห้องสมุดที่มีเพียงแสงสลัว มีเพียงเสียงฟืนปะทุจากเตาผิงเป็นระยะเท่านั้น พรีตีทรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกของเขา เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดิมพันกับสัญชาตญาณของตัวเอง... ชายคนนี้อาจดูอันตรายและล