All Chapters of เจ้าบ่าวอันตราย: Chapter 1 - Chapter 10

ขณะนั้นเป็นช่วงเวลาเกือบ3นาฬิกาของวันใหม่แล้ว หมอกที่เยือกเย็นยังปกคลุมไปทั่วตัวเมืองจนมองคล้ายกับเมืองผีสิงเพราะความอึมครึมของหมอกและสีควันหมอกดูคล้ายว่ากำลังตกอยู่ท่ามกลางทะเลมนต์กระนั้น พรีตีท เวทเธอร์ยอมรับอย่างไม่เต็มใจ เลยว่าทั้งเวลาและสถานที่ไม่เหมาะที่เธอจะมาพบชายที่มีสมญานามว่า 'เทวดาตกสวรรค์' ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจไว้อย่างกล้าหาญแล้ว เธอก็ยังอดสั่นไม่ได้เมื่อรถม้าพาเธอมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านแบบทาวน์เฮาส์ของเขา ตะเกียงแก๊สที่นำมาติดตั้งใหม่ในแถบนี้ไม่มีประโยชน์ เลยเมื่อหมอกลงจัดเช่นนี้ ความเงียบอย่างน่ากลัวยึดครอง ถนนที่มืดและเย็นจัด มีแต่เสียงล้อรถบดไปตามถนนและเสียงเกือกม้ากระทบพื้นหิน หญิงสาวนึกจะสั่งให้คนขับกลับรถและพาเธอไปส่งบ้าน แต่เธอต้องรีบขับไล่ความคิดนั้น เธอรู้ดีว่าเธอเปลี่ยนใจไม่ได้ ชีวิตของน้องชายกำลังตกอยู่ในอันตรายเธอพยายามรวบรวมความกล้า ปรับแว่นตาให้เข้าที่และก้าวลงจากรถเช่า เธอดึงหมวกที่ติดกับเสื้อคลุมขนสัตว์สีเทาเก่าแก่มาบังใบหน้าขณะตัดสินใจก้าวขึ้นบันไดบ้าน ขณะที่ด้านหลังของเธอรถเริ่มเคลื่อนออกจากที่ไปข้างหน้า พรีตีทหยุดเดิน หันกลับไปมองด้วยความตกใจ“คุณคะจะรีบ

พรีตีทยืนนิ่งอยู่กลางห้องสมุดที่เงียบงัด แสงจากกองไฟในเตาผิงวูบไหวทาบทับเงาหนังสือเล่มหนาบนผนังจนดูเหมือนฟันเฟืองของกาลเวลาที่หยุดหมุน เธอขยับผ้าคลุมกายแน่นขึ้นเมื่อความรู้สึกขนลุกซ่านแล่นผ่านสันหลัง ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะสัญชาตญาณบอกว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง“ท่านชายเจสโต้คะ?”เธอหยั่งเชิงถาม ความเงียบตอบกลับมาเพียงเสียงปะทุของไม้ฟืนทันใดนั้นเสียงทุ้มลึกและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดมุมห้อง“ผู้หญิงที่กล้าขู่คนสนิทของผม และอ้างเรื่องการดวลยามเช้า... มักจะมีอยู่สองประเภท”เงาร่างสูงสง่าค่อย ๆ เคลื่อนกายออกจากเงามืด แสงไฟสลัวจับใบหน้าคมเข้มที่ดูเคร่งขรึมและดุดัน ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับราวกับเสือดาวที่จ้องมองเหยื่อในคืนข้างแรม“หนึ่งคือผู้หญิงที่ฉลาดจนน่ากลัว และสองคือผู้หญิงที่โง่จนน่าสงสาร”เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ในระยะที่พรีตีทเห็นรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่แนวกรามของเขาชัดเจน“คุณน่าจะเป็นประเภทไหนกันล่ะ... แม่สาวน้อยผู้หลงเวลา”พรีตีทพยายามไม่ให้ขาสั่น เธอเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ แม้แรงกดดันจากชายตรงหน้าจะมหาศาลเพียงใดแต่เธอก็ต้องยืนหยัดไว้“ฉันเป็

พรีตีททรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมอีกตัวที่หันหน้าเข้าหาเปลวเพลิงในเตาผิง ความร้อนจากฟืนที่ปะทุช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บจากภายนอก แต่ไม่อาจลดทอนความปั่นป่วนในใจเธอได้ เธอยิ้มออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก สายตาเหม่อมองไปยังประกายไฟพลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อตอนหัวค่ำภาพของเขาบนฟลอร์เต้นรำยังคงติดตา... พรีตีทยอมรับกับตัวเองอย่างเงียบเชียบว่าเธอรู้สึก "ชื่นชอบ" ในเสน่ห์อันลึกลับของชายผู้นี้อย่างประหลาด แม้จะรู้ดีว่าเขาเปรียบเสมือนไฟที่พร้อมจะแผดเผาเธอก็ตาม ซึ่งต่างกับ เบ็ตตี้ เพื่อนสนิทของเธออย่างลิบลับ ในตอนที่เจอท่านชายในงานเลี้ยง เพราะเบ็ตตี้แสดงอาการหวาดหวั่นและประหม่าออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนน่าสงสารสำหรับเบ็ตตี้...เขาคือบุคคลอันตรายที่ไม่ควรเข้าใกล้ แต่สำหรับพรีตีท เธอกลับมองเห็นแรงดึงดูดบางอย่างภายใต้หน้ากากที่ดูดิบเถื่อนนั้น"เพื่อนของคุณ... มิสเบ็ตตี้ ดูจะขวัญอ่อนกว่าที่คุณเป็นนะ"เสียงทุ้มของเจสโต้ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ราวกับเขาอ่านใจเธอออก "เธอมองผมเหมือนเห็นปีศาจ แต่คุณ... คุณกลับนั่งลงในบ้านของปีศาจได้อย่างหน้าตาเฉย"เขาเดินมาช้า ๆ แล้วหยุดยืนพิงขอบเตาผิง แสงไฟสลัวขับเน้นโครงหน้าคม

พรีตีทมองดูเจ้าแมวอ้วนนอนสงบในอุ้งมือและออ้มแขนกำยำของท่านชายอย่างไว้ใจและอบอุ่นสำหรับมันในตอนนี้ ขาใช้นิ้วเรียวลูบไล้ที่หัวของอาบาโดเบา ๆ พรางอธิบายเพิ่มเติม "คำว่าอาบาโด มันมาจาก อาบัดดอน (Abaddon) ครับ... ในตำนานเก่าแก่ ชื่อนี้หมายถึง 'ผู้ทำลายล้าง' หรือ 'ราชันแห่งขุมนรก' บางคัมภีร์บอกว่าเขาคือปีศาจที่ร้ายกาจที่สุด ผู้นำกองทัพตั๊กแตนจากขุมนรกขึ้นมาแผดเผาโลก"เขายกมือข้างที่สวมแหวนทองขึ้นมาเกลี่ยที่ใบหูของแมวอย่างแผ่วเบา"ดูไม่เข้ากับขนฟู ๆ นี่ใช่ไหมครับ? แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ผมชอบ... การตั้งชื่อที่ย้ำเตือนว่า ภายใต้รูปลักษณ์ที่ดูไร้เดียงสาและนุ่มนวลที่สุด อาจซ่อนปีศาจที่โหดเหี้ยมที่สุดเอาไว้ข้างใน"เขาส่งสายตาคมกริบมายังเธอ"เหมือนกับที่ทุกคนเรียกผมว่าทูตนรก แต่คุณกลับเรียกผมว่าสุภาพบุรุษ... บางทีเราต่างก็แค่เลือกที่จะมองในสิ่งที่อยากมองเท่านั้น"พรีตีทนิ่งอึ้งไปกับความหมายของชื่อแมวที่แสนขัดกับรูปลักษณ์"อาบาโด... ราชันแห่งขุมนรกในร่างแมวอ้วนงั้นหรือคะ""ใช่ครับ" เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "และตอนนี้อาบาโดก็พร้อมจะฟังธุระของคุณแล้ว มิสเวทเธอร์... ว่ามาสิ ความลับที่หนักหนากว่าอาวุธปืนใ

“ฉันไม่ได้คิดแบบน้องชายนะคะ” เธอเริ่มอธิบายเรื่องราวการเข้าใจผิดของน้องชายที่มองว่าพี่สาวถูกท่านชายเสเพลมาโลมไล้แบบไม่ให้เกียรติตอนขอเต้นรำทำให้ครอบครัวและตัวเขาอับอาย ต่อให้เขาเป็นใครใหญ่จากไหนคนตระกูลเวทเธอร์ก็ไม่ให้ใครหยามเกียรติได้"ฉันคิดว่ามันไร้สาระไปกันใหญ่ แค่เพราะคุณเข้ามาคุยกับฉัน ขอฉันเต้นรำ...และเอ่อ..โอบกอดยามเต้นรำ เขากลับมองว่านั่นคือการดูหมิ่นอย่างแรง เขาไปเอาความคิดคร่ำครึแบบนี้มาจากไหนก็ไม่รู้ ในเมื่อตัวฉันเองไม่ได้รู้สึกว่าถูกดูหมิ่นเลยสักนิด ฉันก็บอกเทรเวอร์ไปแบบนี้แหละค่ะ""แล้วเขาว่าอย่างไรล่ะ?" เจสโต้ถามอย่างนึกสนุก"เขายอมเชื่อพี่สาวผู้แสนปราดเปรื่องของเขาไหม?""เขาบอกว่าฉัน 'อ่อนต่อโลก' เกินกว่าจะเข้าใจความร้ายกาจของเทวดาตกสวรรค์อย่างคุณ"พรีตีทถอนหายใจทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้"เขาหาว่าฉันถูกเสน่ห์ของคุณลวงตาจนมองไม่เห็นความหยามเหยียดที่แฝงมากับการกระทำ... ซึ่งมันไร้สาระสิ้นดี"เจสโต้วางแก้วลงแล้วโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาขี้เล่นจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่ทำให้พรีตีทหายใจติดขัดอีกครั้ง"แล้วถ้าผมจะบอกคุณว่า... น้องชายคุณอาจจะพูดถูกเพียงเรื่องเดียว"เขาเว้นจัง